[1] Wéi de Jesus laanschtgoung, huet hien e Mann gesinn, dee vu Gebuert u blann war.
[2] Seng Jénger froten hien: „Rabbi, wien huet gesënnegt, dëse Mann oder seng Elteren, datt hie blann op d’Welt koum?“
[3] „Weder de Mann nach seng Elteren hu gesënnegt“, huet de Jesus hinne geäntwert. „Dat ass geschitt, fir datt d’Wierker vu Gott duerch hie kéinten offenbar ginn.
[4] Esoulaang et hell ass, muss ech d’Wierker vun deem maachen, dee mech geschéckt huet. D’Nuecht kënnt an da ka kee méi schaffen.
[5] Esoulaang ech an der Welt sinn, sinn ech d’Liicht vun der Welt.“
[6] Nodeems hien dat gesot hat, huet hien op de Buedem gespaut a mam Spaut Bräi gemaach. Hien huet de Bräi op d’Ae vum Blanne geschmiert
[7] a sot zu him: „Géi a wäsch dech am Baseng vu Schiloach.“ (Iwwersat heescht Schiloach „geschéckt“.) Du goung hien dohin, fir sech ze wäschen, a wéi hien zeréckkoum, konnt hie gesinn!
[8] Seng Noperen an déi, déi virdru gesinn haten, datt hie blann wier, froten: „Ass dat net deen, dee fréier do souz, fir ze heeschen?“
[9] Munch Leit soten: „Jo, dat ass en.“ Anerer soten: „Nee, hie gläicht him just.“ De Mann selwer awer huet sech drop behaapt: „Ech sinn et!“
[10] Dofir frote si hien: „Wéi goufen dir d’Aen opgemaach?“
[11] „De Mann, dee Jesus genannt gëtt, huet Bräi gemaach a mir en op d’Ae geschmiert“, huet hie geäntwert. „Hie sot zu mir: ‚Géi bei de Baseng vu Schiloach a wäsch dech.‘ Also sinn ech dohi gaangen, hu mech gewäsch an du konnt ech gesinn.“
[12] „Wou ass hien?“, frote si. „Ech weess et net“, huet hie geäntwert.
[13] Si hunn de Mann, dee virdru blann war, bei d’Pharisäer bruecht.
[14] (Deen Dag, op deem de Jesus de Bräi gemaach hat an dem Mann d’Aen opgemaach hat, war e Sabbat.)
[15] Dunn hunn och d’Pharisäer hien nach gefrot, wéi et dozou koum, datt hie kéint gesinn. Hien huet hinne geäntwert: „Hien huet Bräi op meng Ae geschmiert, ech hu mech gewäsch an elo gesinn ech.“
[16] Doropshi sote munch Pharisäer: „Dëse Mann ass net vu Gott, well hien hält de Sabbat net an.“ Mee anerer soten: „Wéi kann e Mann, deen e Sënner ass, esou Zeeche maachen?“ Esou ware si gedeelter Meenung.
[17] Si hunn de blanne Mann nach eng Kéier gefrot: „Wat hues du iwwert deen ze soen, deen dir d’Aen opgemaach huet?“ „Hien ass e Prophéit“, huet hie geäntwert.
[18] D’Judden hunn him awer net gegleeft, datt hie virdru blann war an elo konnt gesinn, bis si d’Eltere vun deem geruff hunn, deen elo konnt gesinn.
[19] Si frote si: „Ass dat hei äre Jong, vun deem dir sot, datt hie blann op d’Welt koum? Wéi ass et méiglech, datt hien elo gesäit?“
[20] Seng Elteren hunn hinne geäntwert: „Mir wëssen, datt hien eise Jong ass an datt hie blann op d’Welt koum,
[21] mee mir wëssen net, wéi et méiglech ass, datt hien elo gesäit, a mir wëssen och net, wie seng Aen opgemaach huet. Frot hien. Hien ass al genuch a ka fir sech selwer schwätzen.“
[22] (Seng Eltere soten dat alles, well si Angscht virun de Judden haten. D’Judden haten nämlech schonn entscheet, jiddereen aus der Synagog auszeschléissen, dee géif zouginn, datt de Jesus de Messias wier.
[23] Dowéinst sote seng Elteren: „Hien ass al genuch, frot hien.“)
[24] Si hunn de Mann, dee virdru blann war, eng zweete Kéier bei sech geruff a soten zu him: „Gëff Gott d’Éier, andeems du d’Wourecht sees! Mir wëssen, datt dëse Mann e Sënner ass.“
[25] „Ob hien e Sënner ass, dat weess ech net“, huet hie geäntwert. „Eppes weess ech awer: Ech war blann, mee elo gesinn ech.“
[26] Du frote si hien nees: „Wat huet hie mat dir gemaach? Wéi huet hien dir d’Aen opgemaach?“
[27] „Ech hunn iech dat dach scho gesot“, huet hie geäntwert, „an dir hutt net nogelauschtert. Firwat wëllt dir et dann nach eng Kéier héieren? Wëllt dir dann éiere seng Jénger ginn?“
[28] Si hunn hie vernannt: „Du bass säi Jénger, mee mir sinn dem Moses seng Jénger.
[29] Mir wëssen, datt Gott mam Moses geschwat huet, mee mir wëssen emol net, wou dëse Mann hierkënnt.“
[30] „Dat ass awer verwonnerlech!“, huet de Mann hinne geäntwert. „Dir wësst net, vu wou hien hierkënnt, an dach huet hie mir d’Aen opgemaach.
[31] Mir wëssen, datt Gott net op d’Sënner héiert. Mee wie Gott ubiet a säi Wëlle mécht, op deen héiert Gott.
[32] Zënter dem Ufank vun der Welt huet nach ni een dovunner héieren, datt iergendeen engem d’Aen opgemaach huet, dee blann op d’Welt koum.
[33] Wann dëse Mann net vu Gott wier, kéint hien näischt maachen.“
[34] „Du goufs ganz an der Sënn gebuer an du wëlls eis beléieren?“, hu si him geäntwert. Doropshin hu si hien erausgehäit.
[35] Wéi de Jesus héieren huet, datt hien erausgehäit gouf, huet hien de Mann opgesicht an hie gefrot: „Gleefs du un de Jong vu Gott?“
[36] „Wien ass hien, Här, fir datt ech un hie gleewe kann?“, huet hie geäntwert.
[37] „Du hues hie gesinn“, sot de Jesus zu him. „Et ass deen, dee mat dir schwätzt.“
[38] „Här, ech gleewen“, sot hien an huet hien ugebiet.
[39] „Ech sinn an dës Welt komm, fir ze riichten, fir datt déi, déi net gesinn, gesinn, an déi, déi gesinn, blann ginn“, sot de Jesus.
[40] Munch Pharisäer, déi nobäi stoungen, hunn hien héieren dat soen an hunn hie gefrot: „Si mir éieren och blann?“
[41] „Wann dir blann wiert, dann hätt dir keng Sënn. Dir sot awer elo: ‚Mir gesinn!‘, an dofir bleift är Sënn“, sot de Jesus zu hinnen.