[1] Cum autem implesset omnia verba sua in aures plebis, intra vit Capharnaum.
[2] Centurionis autem cuiusdam servus male habens erat moriturus, qui illi erat pretiosus.
[3] Et cum audisset de Iesu, misit ad eum seniores Iudaeorum rogans eum, ut veniret et salvaret servum eius.
[4] At illi cum venissent ad Iesum, rogabant eum sollicite dicentes: “ Dignus est, ut hoc illi praestes:
[5] diligit enim gentem nostram et synagogam ipse aedificavit nobis ”.
[6] Iesus autem ibat cum illis. At cum iam non longe esset a domo, misit centurio amicos dicens ei: “ Domine, noli vexari; non enim dignus sum, ut sub tectum meum intres,
[7] propter quod et meipsum non sum dignum arbitratus, ut venirem ad te; sed dic verbo, et sanetur puer meus.
[8] Nam et ego homo sum sub potestate constitutus, habens sub me milites, et dico huic: “Vade”, et vadit; et alii: “Veni”, et venit; et servo meo: “Fac hoc”, et facit ”.
[9] Quo audito, Iesus miratus est eum et conversus sequentibus se turbis dixit: “ Dico vobis, nec in Israel tantam fidem inveni! ”.
[10] Et reversi, qui missi fuerant, domum, invenerunt servum sanum.
[11] Et factum est, deinceps ivit in civitatem, quae vocatur Naim, et ibant cum illo discipuli eius et turba copiosa.
[12] Cum autem appropinquaret portae civitatis, et ecce defunctus efferebatur filius unicus matri suae; et haec vidua erat, et turba civitatis multa cum illa.
[13] Quam cum vidisset Dominus, misericordia motus super ea dixit illi: “ Noli flere! ”.
[14] Et accessit et tetigit loculum; hi autem, qui portabant, steterunt. Et ait: “ Adulescens, tibi dico: Surge! ”.
[15] Et resedit, qui erat mortuus, et coepit loqui; et dedit illum matri suae.
[16] Accepit autem omnes timor, et magnificabant Deum dicentes: “ Propheta magnus surrexit in nobis ” et: “ Deus visitavit plebem suam ”.
[17] Et exiit hic sermo in universam Iudaeam de eo et omnem circa regionem.
[18] Et nuntiaverunt Ioanni discipuli eius de omnibus his.
[19] Et convocavit duos de discipulis suis Ioannes et misit ad Dominum dicens: “ Tu es qui venturus es, an alium exspectamus? ”.
[20] Cum autem venissent ad eum viri, dixerunt: “ Ioannes Baptista misit nos ad te dicens: “Tu es qui venturus es, an alium exspectamus?” ”.
[21] In ipsa hora curavit multos a languoribus et plagis et spiritibus malis et caecis multis donavit visum.
[22] Et respondens dixit illis: “ Euntes nuntiate Ioanni, quae vidistis et audistis: caeci vident, claudi ambulant, leprosi mundantur et surdi audiunt, mortui resurgunt, pauperes evangelizantur;
[23] et beatus est, quicumque non fuerit scandalizatus in me ”.
[24] Et cum discessissent nuntii Ioannis, coepit dicere de Ioanne ad turbas: “ Quid existis in desertum videre? Arundinem vento moveri?
[25] Sed quid existis videre? Hominem mollibus vestimentis indutum? Ecce, qui in veste pretiosa sunt et deliciis, in domibus regum sunt.
[26] Sed quid existis videre? Prophetam? Utique, dico vobis, et plus quam prophetam.
[27] Hic est, de quo scriptum est: “Ecce mitto angelum meum ante faciem tuam, qui praeparabit viam tuam ante te”.
[28] Dico vobis: Maior inter natos mulierum Ioanne nemo est; qui autem minor est in regno Dei, maior est illo.
[29] Et omnis populus audiens et publicani iustificaverunt Deum, baptizati baptismo Ioannis;
[30] pharisaei autem et legis periti consilium Dei spreverunt in semetipsos, non baptizati ab eo.
[31] Cui ergo similes dicam homines generationis huius, et cui similes sunt?
[32] Similes sunt pueris sedentibus in foro et loquentibus ad invicem, quod dicit: “Cantavimus vobis tibiis, et non saltastis; lamentavimus, et non plorastis!”.
[33] Venit enim Ioannes Baptista neque manducans panem neque bibens vinum, et dicitis: “Daemonium habet!”;
[34] venit Filius hominis manducans et bibens, et dicitis: “Ecce homo devorator et bibens vinum, amicus publicanorum et peccatorum!”.
[35] Et iustificata est sapientia ab omnibus filiis suis ”.
[36] Rogabat autem illum quidam de pharisaeis, ut manducaret cum illo; et ingressus domum pharisaei discubuit.
[37] Et ecce mulier, quae erat in civitate peccatrix, ut cognovit quod accubuit in domo pharisaei, attulit alabastrum unguenti;
[38] et stans retro secus pedes eius flens lacrimis coepit rigare pedes eius et capillis capitis sui tergebat, et osculabatur pedes eius et unguento ungebat.
[39] Videns autem pharisaeus, qui vocaverat eum, ait intra se dicens: “ Hic si esset propheta, sciret utique quae et qualis mulier, quae tangit eum, quia peccatrix est ”.
[40] Et respondens Iesus dixit ad illum: “ Simon, habeo tibi aliquid dicere ”. At ille ait: “ Magister, dic ”.
[41] “ Duo debitores erant cuidam feneratori: unus debebat denarios quingentos, alius quinquaginta.
[42] Non habentibus illis, unde redderent, donavit utrisque. Quis ergo eorum plus diliget eum? ”.
[43] Respondens Simon dixit: “ Aestimo quia is, cui plus donavit ”. At ille dixit ei: “ Recte iudicasti ”.
[44] Et conversus ad mulierem, dixit Simoni: “ Vides hanc mulierem? Intravi in domum tuam: aquam pedibus meis non dedisti; haec autem lacrimis rigavit pedes meos et capillis suis tersit.
[45] Osculum mihi non dedisti; haec autem, ex quo intravi, non cessavit osculari pedes meos.
[46] Oleo caput meum non unxisti; haec autem unguento unxit pedes meos.
[47] Propter quod dico tibi: Remissa sunt peccata eius multa, quoniam dilexit multum; cui autem minus dimittitur, minus diligit ”.
[48] Dixit autem ad illam: “ Remissa sunt peccata tua ”.
[49] Et coeperunt, qui simul accumbebant, dicere intra se: “ Quis est hic, qui etiam peccata dimittit?”.
[50] Dixit autem ad mulierem: “ Fides tua te salvam fecit; vade in pace! ”.