[1] ຫລັງຈາກນັ້ນ ພຣະເຢຊູເຈົ້າໄດ້ສະເດັດທຽວໄປມາຕາມແຂວງຄາລີເລ ພຣະອົງບໍ່ຢາກທຽວໄປໃນແຂວງຢູດາຍ ເພາະພວກເຈົ້າໜ້າທີ່ຢິວໃນທີ່ນັ້ນຢາກຂ້າພຣະອົງ.
[2] ເທດສະການປຸກຕູບຢູ່ຂອງ^ຊາວຢິວກໍໃກ້ເຂົ້າມາແລ້ວ
[3] ພວກນ້ອງຊາຍຂອງ^ພຣະອົງຈຶ່ງບອກພຣະອົງວ່າ, “ຈົ່ງອອກໄປຈາກບ່ອນນີ້ ແລະໄປຍັງແຂວງຢູດາຍ ເພື່ອວ່າພວກທີ່ຕິດຕາມເຈົ້າຈະໄດ້ເຫັນສິ່ງທີ່ເຈົ້າເຮັດຢູ່ນັ້ນ.
[4] ເພາະບໍ່ມີຜູ້ໃດປິດບັງສິ່ງທີ່ຕົນກຳລັງເຮັດຢູ່ ຖ້າຜູ້ນັ້ນຕ້ອງການໃຫ້ຄົນຮູ້ ໃນເມື່ອເຈົ້າເຮັດການເຫລົ່ານີ້ຢູ່ ຈົ່ງສະແດງໃຫ້ໂລກຮູ້ເຈົ້າສາ” (
[5] ແມ່ນແຕ່ພວກນ້ອງຊາຍຂອງ^ພຣະອົງ ກໍບໍ່ເຊື່ອວາງໃຈໃນພຣະອົງ).
[6] ພຣະເຢຊູເຈົ້າຊົງບອກພວກເຂົາວ່າ, “ເວລາກຳນົດສຳລັບເຮົາຍັງບໍ່ມາເຖິງເທື່ອ ແຕ່ເວລາຂອງ^ພວກເຈົ້າແລ້ວ ແມ່ນມີຢູ່ສະເໝີ.
[7] ໂລກບໍ່ສາມາດກຽດຊັງພວກເຈົ້າ ແຕ່ວ່າມັນກຽດຊັງເຮົາ ເພາະເຮົາເປັນພະຍານວ່າກິດຈະການຂອງ^ໂລກນັ້ນຊົ່ວຮ້າຍ.
[8] ໃຫ້ພວກເຈົ້າພາກັນໄປເທດສະການສາ ເຮົາຍັງບໍ່ໄປ ໃນເທດສະການນັ້ນເທື່ອ ເພາະເວລາເໝາະສຳລັບເຮົາຍັງບໍ່ມາເຖິງ.”
[9] ເມື່ອເວົ້າດັ່ງນີ້ແລ້ວ ພຣະອົງກໍຢູ່ໃນແຂວງຄາລີເລຕໍ່ໄປ.
[10] ຫລັງຈາກທີ່ພວກນ້ອງຊາຍຂອງ^ພຣະເຢຊູເຈົ້າໄດ້ໄປໃນເທດສະການນັ້ນແລ້ວ ພຣະອົງກໍໄປເໝືອນກັນ ພຣະອົງໄປຢ່າງລັບໂດຍບໍ່ເປີດເຜີຍ.
[11] ສ່ວນພວກເຈົ້າໜ້າທີ່ຢິວກໍຊອກຫາພຣະອົງໃນເທດສະການນັ້ນ ພວກເຂົາຖາມວ່າ, “ຄົນນັ້ນຢູ່ໃສ?”
[12] ປະຊາຊົນໄດ້ຊິ່ມກັນເຖິງເລື່ອງຂອງ^ພຣະອົງບາງຄົນເວົ້າວ່າ, “ລາວເປັນຄົນດີ.” ແຕ່ຄົນອື່ນພັດເວົ້າວ່າ, “ບໍ່ແມ່ນດອກ ລາວຫລອກປະຊາຊົນໃຫ້ຫລົງຜິດໄປຊື່ໆ.”
[13] ແຕ່ບໍ່ມີຜູ້ໃດກ້າເວົ້າເຖິງເລື່ອງຂອງ^ພຣະອົງຢ່າງເປີດເຜີຍ ເພາະຢ້ານເຈົ້າໜ້າທີ່ຢິວ.
[14] ພໍເທດສະການດຳເນີນໄປໄດ້ເຄິ່ງໜຶ່ງແລ້ວ ພຣະເຢຊູເຈົ້າກໍໄດ້ເຂົ້າໄປໃນພຣະວິຫານ ແລະໄດ້ສັ່ງສອນຢູ່ທີ່ນັ້ນ.
[15] ພວກເຈົ້າໜ້າທີ່ຢິວປະຫລາດ^ໃຈຢ່າງໃຫຍ່ຈຶ່ງເວົ້າກັນວ່າ, “ເຫດໃດຄົນນີ້ຈຶ່ງຮູ້ກົດບັນຍັດຫລາຍແທ້ ທັງໆທີ່ລາວບໍ່ເຄີຍໄດ້ຮໍ່າຮຽນຈັກເທື່ອ?”
[16] ພຣະເຢຊູເຈົ້າຊົງຕອບພວກເຂົາວ່າ, “ສິ່ງທີ່ເຮົາສັ່ງສອນບໍ່ແມ່ນຂອງເຮົາ ແຕ່ແມ່ນຄຳສັ່ງສອນຈາກພຣະເຈົ້າຜູ້ທີ່ໄດ້ໃຊ້ເຮົາມາ.
[17] ຜູ້ໃດທີ່ເຕັມໃຈປະຕິບັດຕາມຄວາມປະສົງຂອງ^ພຣະເຈົ້າ ຜູ້ນັ້ນກໍຈະຮູ້ວ່າສິ່ງທີ່ເຮົາສັ່ງສອນນັ້ນ ມາຈາກພຣະເຈົ້າ ຫລືເຮົາກ່າວຕາມໃຈຂອງເຮົາເອງ.
[18] ຜູ້ໃດທີ່ເວົ້າຕາມໃຈຊອບຂອງ^ຕົນເອງ ຜູ້ນັ້ນກໍສະແຫວງຫາກຽດສຳລັບຕົນເອງ ແຕ່ທ່ານຜູ້ທີ່ສະແຫວງຫາກຽດຂອງ^ພຣະອົງ ຜູ້ທີ່ໄດ້ໃຊ້ຕົນມາ ຜູ້ນັ້ນ^ແຫລະ ເປັນຄົນຈິງແລະບໍ່ມີອະທຳໃນຕົວ.
[19] ໂມເຊໄດ້ໃຫ້ກົດບັນຍັດແກ່ພວກເຈົ້າບໍ່ແມ່ນບໍ? ແລະມີຜູ້ໃດໃນພວກເຈົ້າທີ່ປະຕິບັດຕາມກົດບັນຍັດນັ້ນ ເປັນຫຍັງພວກເຈົ້າຈຶ່ງຊອກຫາທີ່ຈະຂ້າເຮົາ?”
[20] ປະຊາຊົນຕອບວ່າ, “ເຈົ້າມີຜີມານຮ້າຍສິງຢູ່ ແມ່ນຜູ້ໃດຊອກຫາຈະຂ້າເຈົ້າ?”
[21] ພຣະເຢຊູເຈົ້າຊົງຕອບວ່າ, “ເຮົາໄດ້ເຮັດການອັດສະຈັນພຽງຢ່າງດຽວ ພວກເຈົ້າທຸກຄົນກໍປະຫລາດ^ໃຈແລ້ວ.
[22] ໂມເຊໄດ້ສັ່ງພວກເຈົ້າໃຫ້ເຮັດພິທີຕັດແກ່ພວກລູກຊາຍຂອງ^ພວກເຈົ້າ (ຄຳສັ່ງນັ້ນບໍ່ແມ່ນຂອງ^ໂມເຊ, ແຕ່ແມ່ນປູ່ຍ່າຕາຍາຍຂອງ^ພວກເຈົ້າເປັນຜູ້ເລີ່ມເຮັດ) ແລະ ພວກເຈົ້າໄດ້ເຮັດພິທີຕັດໃຫ້ເດັກຊາຍໃນວັນ^ຊະບາໂຕ.
[23] ຖ້າເດັກຊາຍຄົນໜຶ່ງຮັບພິທີຕັດໃນວັນ^ຊະບາໂຕ ເພື່ອວ່າ ບໍ່ໃຫ້ເປັນການລ່ວງລະເມີດກົດບັນຍັດຂອງ^ໂມເຊ ແລ້ວເປັນຫຍັງພວກເຈົ້າຈຶ່ງໂກດຮ້າຍໃຫ້ເຮົາ ເມື່ອເຮົາຊົງໂຜດຄົນໃຫ້ຫາຍພະຍາດໃນວັນ^ຊະບາໂຕ?
[24] ຢ່າຕັດສິນຕາມທີ່ເຫັນພາຍນອກ ແຕ່ຈົ່ງຕັດສິນຕາມທາງຍຸດຕິທຳ.”
[25] ຊາວນະຄອນເຢຣູຊາເລັມບາງຄົນໄດ້ເວົ້າວ່າ, “ບໍ່ແມ່ນຊາຍຜູ້ນີ້ບໍ ທີ່ພວກເຈົ້າໜ້າທີ່ກຳລັງຊອກຫາເພື່ອຈະຂ້າ?
[26] ເບິ່ງແມ! ລາວກຳລັງເວົ້າຢ່າງເປີດເຜີຍ ແຕ່ພວກເຂົາບໍ່ກ້າເວົ້າຫຍັງເພື່ອຕໍ່ສູ້ລາວ. ເປັນໄປໄດ້ບໍ ທີ່ພວກເຂົາຮູ້ຈັກຄັກວ່າ ລາວເປັນພຣະຄຣິດ?
[27] ເມື່ອພຣະຄຣິດມາປາກົດ ບໍ່ມີຜູ້ໃດຮູ້ບ່ອນທີ່ພຣະອົງມາ ແຕ່ພວກເຮົາທຸກຄົນຮູ້ວ່າ ຊາຍຄົນນີ້ມາແຕ່ໃສ.”
[28] ໃນຂະນະທີ່ພຣະເຢຊູເຈົ້າຊົງສັ່ງສອນຢູ່ໃນພຣະວິຫານນັ້ນ ພຣະອົງກ່າວດ້ວຍສຽງດັງວ່າ, “ສ່ວນເຮົາ ເຈົ້າ^ທັງຫລາຍກໍຮູ້ຈັກ ທັງຮູ້ວ່າເຮົາມາຈາກໃສ ເຮົາບໍ່ໄດ້ມາດ້ວຍລຳພັງໃຈຂອງເຮົາເອງ ແຕ່ພຣະອົງຜູ້ທີ່ໄດ້ໃຊ້ເຮົາມານັ້ນກໍສັດຈິງ, ພວກເຈົ້າບໍ່ຮູ້ຈັກພຣະອົງ
[29] ແຕ່ເຮົາຮູ້ຈັກພຣະອົງ ເພາະເຮົາມາຈາກພຣະອົງ ແລະແມ່ນພຣະອົງນີ້ແຫລະໄດ້ໃຊ້ເຮົາມາ.”
[30] ແລ້ວພວກເຂົາກໍຊອກຫາທາງຈັບພຣະອົງ, ແຕ່ບໍ່ມີຜູ້ໃດຍື່ນມືໄປແຕະຕ້ອງພຣະອົງໄດ້ ເພາະບໍ່ເຖິງກຳນົດເວລາຂອງ^ພຣະອົງເທື່ອ.
[31] ແຕ່ມີຫລາຍຄົນໃນປະຊາຊົນນັ້ນ ໄດ້ຮັບເຊື່ອໃນພຣະອົງ ແລະເວົ້າວ່າ, “ເມື່ອພຣະຄຣິດສະເດັດມານັ້ນ ເພິ່ນຈະເຮັດໝາຍສຳຄັນການອັດສະຈັນຫລາຍກວ່າຜູ້ນີ້ເຮັດບໍ?”
[32] ເມື່ອພວກຟາຣີຊາຍໄດ້ຍິນປະຊາຊົນຊິ່ມກັນ ເຖິງເລື່ອງພຣະເຢຊູເຈົ້າ ພວກເຂົາແລະພວກຫົວໜ້າປະໂຣຫິດ ກໍໃຊ້ທະຫານໄປຈັບພຣະອົງ.
[33] ພຣະເຢຊູເຈົ້າກ່າວວ່າ, “ເຮົາຈະຢູ່ກັບພວກເຈົ້າຕໍ່ໄປອີກໜ້ອຍໜຶ່ງ ແລ້ວເຮົາກໍຈະກັບໄປຫາພຣະອົງຜູ້ທີ່ໄດ້ໃຊ້ເຮົາມາ.
[34] ພວກເຈົ້າຈະຊອກຫາເຮົາແຕ່ຈະບໍ່ພົບເຮົາ ເພາະບ່ອນທີ່ເຮົາຈະໄປນັ້ນພວກເຈົ້າໄປບໍ່ໄດ້.”
[35] ພວກເຈົ້າໜ້າທີ່ຢິວຈຶ່ງເວົ້າກັນວ່າ, “ຊາຍຄົນນີ້ກຳລັງຈະໄປໃສ ທີ່ພວກເຮົາຈະຊອກຫາລາວບໍ່ພົບ ລາວຈະໄປຍັງເມືອງຕ່າງໆຂອງ^ຊາວກຣີກ ບ່ອນທີ່ມີປະຊາຊົນຂອງ^ພວກເຮົາຢູ່ ແລະສັ່ງສອນຊາວກຣີກຢູ່ບ່ອນນັ້ນບໍ?
[36] ລາວບອກວ່າ, ‘ພວກເຮົາຈະຊອກຫາລາວ ແຕ່ຈະບໍ່ພົບລາວ ບ່ອນທີ່ລາວໄປນັ້ນພວກເຮົາໄປບໍ່ໄດ້,’ ສິ່ງທີ່ລາວເວົ້ານັ້ນໝາຍຄວາມວ່າຢ່າງໃດ?”
[37] ໃນວັນສຸດທ້າຍ ຊຶ່ງເປັນວັນສຳຄັນຂອງ^ເທດສະການ ພຣະເຢຊູເຈົ້າໄດ້ຢືນຂຶ້ນ ແລະ ຮ້ອງດັງໆວ່າ, “ຖ້າຜູ້ໃດຫິວນໍ້າໃຫ້ມາຫາເຮົາແລະດື່ມ.”
[38] ມີຄຳຂຽນໄວ້ໃນພຣະຄຳພີວ່າ, “ຜູ້ໃດທີ່ເຊື່ອວາງໃຈໃນເຮົາ ແມ່ນໍ້າແຫ່ງຊີວິດຈະໄຫລອອກຈາກພາຍໃນຜູ້ນັ້ນ.”
[39] ສິ່ງທີ່ພຣະເຢຊູເຈົ້າໄດ້ກ່າວນັ້ນໝາຍເຖິງພຣະວິນຍານ ຊຶ່ງຜູ້ທີ່ເຊື່ອໃນພຣະອົງຈະໄດ້ຮັບ ໃນເວລານັ້ນ ພຣະວິນຍານບໍຣິສຸດເຈົ້າ ຍັງບໍ່ໄດ້ປະທານໃຫ້ເທື່ອ ເພາະພຣະເຢຊູເຈົ້າຍັງບໍ່ທັນໄດ້ຮັບສະຫງ່າຣາສີ.
[40] ເມື່ອປະຊາຊົນບາງຄົນໄດ້ຍິນພຣະເຢຊູເຈົ້າກ່າວດັ່ງນັ້ນ, ຈຶ່ງເວົ້າວ່າ, “ຈິງແທ້ແລ້ວ ຊາຍຄົນນີ້ເປັນຜູ້ທຳນວາຍ”
[41] ຄົນອື່ນເວົ້າວ່າ, “ເພິ່ນເປັນພຣະຄຣິດ.” ແຕ່ຄົນອື່ນເວົ້າອີກວ່າ, “ພຣະຄຣິດຄົງບໍ່ມາຈາກຄາລີເລ”
[42] ພຣະຄຳພີກ່າວໄວ້ວ່າ, “ພຣະຄຣິດມາຈາກເຊື້ອວົງຂອງ^ກະສັດດາວິດ ແລະຈະເກີດຢູ່ໃນເບັດເລເຮັມ ບ້ານເກີດ^ເມືອງນອນຂອງ^ດາວິດ.”
[43] ເຫດສະນັ້ນ ປະຊາຊົນຈຶ່ງມີຄວາມ^ເຫັນແຕກແຍກກັນໃນເລື່ອງພຣະເຢຊູເຈົ້າ.
[44] ບາງຄົນໃນພວກເຂົາຄິດຢາກຈັບພຣະອົງ ແຕ່ບໍ່ມີຜູ້ໃດຍື່ນມືໄປແຕະຕ້ອງພຣະອົງ.
[45] ເມື່ອພວກທະຫານກັບຄືນມາແລ້ວ ພວກຫົວໜ້າປະໂຣຫິດ ແລະພວກຟາຣີຊາຍໄດ້ຖາມພວກເຂົາວ່າ, “ເປັນຫຍັງພວກເຈົ້າຈຶ່ງບໍ່ຈັບມັນມາ?”
[46] ພວກທະຫານຕອບວ່າ, “ບໍ່ເຄີຍເຫັນຜູ້ໃດທີ່ເວົ້າເໝືອນດັ່ງຊາຍຄົນນີ້ຈັກເທື່ອ.”
[47] ພວກຟາຣີຊາຍຖາມພວກເຂົາວ່າ, “ພວກເຈົ້າກໍໄດ້ຖືກລາວຊັກຈູງໃຫ້ຫລົງຜິດຊັ້ນບໍ?
[48] ມີຜູ້ໃດໃນພວກເຈົ້າໜ້າທີ່ ຫລືພວກຟາຣີຊາຍເຊື່ອໃນລາວບໍ?
[49] ປະຊາຊົນກຸ່ມນີ້ບໍ່ຮູ້ກົດບັນຍັດຂອງ^ໂມເຊ. ດັ່ງນັ້ນ ພວກເຂົາຈຶ່ງຢູ່ໃຕ້ການສາບແຊ່ງ.”
[50] ຍັງມີຄົນໜຶ່ງໃນພວກຟາຣີຊາຍຊື່ວ່າ, ນີໂກເດມ ຜູ້ທີ່ເຄີຍໄປພົບພຣະເຢຊູເຈົ້າມາແລ້ວ ໄດ້ເວົ້າຕໍ່ພວກເຂົາວ່າ,
[51] “ຕາມກົດບັນຍັດຂອງ^ພວກເຮົາແລ້ວ ພວກເຮົາຈະລົງໂທດຄົນໃດ^ຄົນໜຶ່ງບໍ່ໄດ້ ຈົນກວ່າໄດ້ຟັງຄຳໃຫ້ການຂອງ^ລາວກ່ອນ ແລະຮູ້ວ່າລາວໄດ້ເຮັດຜິດຢ່າງໃດແດ່.”
[52] ແລ້ວພວກເຂົາກໍເວົ້າຕໍ່ນີໂກເດມວ່າ, “ເຈົ້າກໍມາຈາກຄາລີເລເໝືອນກັນບໍ? ໃຫ້ຄົ້ນເບິ່ງໃນພຣະຄຳພີແລ້ວເຈົ້າຈະຮູ້ວ່າ ບໍ່ເຄີຍມີຜູ້ທຳນວາຍທີ່ມາ ຈາກຄາລີເລ.” [
[53] ແລ້ວທຸກຄົນຕ່າງກໍກັບຄືນເມືອເຮືອນຂອງ^ໃຜລາວ.