[1] ຫົກວັນກ່ອນເທດສະການປັດສະຄາ ພຣະເຢຊູເຈົ້າມາເຖິງບ້ານເບັດທານີ ຊຶ່ງເປັນບ່ອນຢູ່ຂອງ^ລາຊະໂຣ ຜູ້ທີ່ພຣະອົງໄດ້ບັນດານໃຫ້ເປັນຄືນມາຈາກຕາຍ.
[2] ພວກເຂົາໄດ້ຈັດແຈງອາຫານລ້ຽງ ເພື່ອເປັນກຽດແກ່ພຣະອົງຢູ່ທີ່ນັ້ນ ຊຶ່ງແມ່ນນາງມາທາເປັນຜູ້ຮັບໃຊ້ທີ່ໂຕະອາຫານ, ລາຊະໂຣແມ່ນຜູ້ໜຶ່ງໃນພວກທີ່ນັ່ງຮ່ວມໂຕະຮັບປະທານອາຫານກັບພຣະອົງ.
[3] ແລ້ວນາງມາຣີກໍເອົານໍ້າມັນຫອມເຄິ່ງລິດ ຊຶ່ງມີລາຄາແພງຖອກໃສ່ຕີນພຣະອົງ ແລະໃຊ້ຜົມຂອງຕົນເຊັດຕີນພຣະອົງ ຈົນທົ່ວທັງເຮືອນຫອມກຸ້ມດ້ວຍກິ່ນນໍ້າຫອມນັ້ນ.
[4] ແຕ່ຢູດາອິດສະກາຣີອົດສາວົກຄົນໜຶ່ງຂອງ^ພຣະອົງ ຄືຜູ້ທີ່ຈະທໍລະຍົດຕໍ່ພຣະອົງໄດ້ກ່າວວ່າ,
[5] “ເປັນຫຍັງຈຶ່ງບໍ່ຂາຍນໍ້າມັນຫອມນີ້ໃນລາຄາສາມຮ້ອຍຫລຽນເງິນ ແລະເອົາເງິນແຈກໃຫ້ຄົນ^ຍາກຈົນ?”
[6] ການທີ່ລາວເວົ້າຢ່າງນີ້ ບໍ່ແມ່ນວ່າລາວຫ່ວງໃຍນຳຄົນ^ຍາກຈົນ, ແຕ່ລາວເປັນຄົນຂີ້ລັກ, ລາວຖືຖົງ^ເງິນ ແລະຍັກຍອກເອົາເງິນຈາກຖົງນັ້ນ.
[7] ແຕ່ພຣະເຢຊູເຈົ້າກ່າວວ່າ, “ຊ່າງນາງເທາະ ປ່ອຍໃຫ້ນາງໄດ້ເຮັດຢ່າງນີ້ສຳລັບວັນຝັງສົບຂອງເຮົາ.
[8] ພວກເຈົ້າຈະມີຄົນ^ຍາກຈົນຢູ່ນຳສະເໝີ, ແຕ່ພວກເຈົ້າບໍ່ມີເຮົາສະເໝີໄປ.”
[9] ຄົນຈຳນວນຫລວງຫລາຍໄດ້ຍິນວ່າ ພຣະເຢຊູເຈົ້າຢູ່ໃນທີ່ນັ້ນ ພວກເຂົາໄດ້ພາກັນມາ ບໍ່ແມ່ນແຕ່ຢາກເຫັນພຣະເຢຊູເຈົ້າເທົ່ານັ້ນ ແຕ່ຢາກເຫັນລາຊະໂຣ ຜູ້ທີ່ພຣະອົງໄດ້ບັນດານໃຫ້ເປັນຄືນມາຈາກຕາຍນັ້ນດ້ວຍ.
[10] ດັ່ງນັ້ນ ພວກຫົວໜ້າປະໂຣຫິດຈຶ່ງປຶກສາກັນວ່າ ຈະຂ້າລາຊະໂຣເໝືອນກັນ
[11] ເພາະເລື່ອງຂອງ^ລາຊະໂຣນີ້ ເຮັດໃຫ້ຊາວຢິວຫລາຍຄົນໄດ້ໜີປະພວກເຂົາ ແລະມາເຊື່ອພຣະເຢຊູເຈົ້າ.
[12] ວັນຕໍ່ມາ ມີປະຊາຊົນຈຳນວນຫລວງຫລາຍທີ່ມາໃນເທດສະການປັດສະຄາ ໄດ້ຍິນວ່າພຣະເຢຊູເຈົ້າເຂົ້າມາໃນນະຄອນເຢຣູຊາເລັມ.
[13] ດັ່ງນັ້ນ ພວກເຂົາຈຶ່ງພາກັນຖືກ້ານຕານອອກໄປຕ້ອນຮັບພຣະອົງ ທັງໂຮຮ້ອງຂຶ້ນວ່າ, “ໂຮຊັນນາ ຂໍພຣະເຈົ້າອວຍພອນທ່ານທີ່ມາໃນນາມຂອງ^ອົງພຣະ^ຜູ້^ເປັນເຈົ້າ ຄືກະສັດຂອງ^ຊາດອິດສະຣາເອນ”
[14] ເມື່ອພຣະອົງພົບລໍນ້ອຍໂຕໜຶ່ງ ພຣະອົງຈຶ່ງຂຶ້ນຂີ່ລໍນັ້ນ ຕາມທີ່ມີຄຳຂຽນໄວ້ໃນພຣະຄຳພີວ່າ,
[15] “ນະຄອນຊີໂອນ^ເອີຍ ຢ່າສູ່ຢ້ານ ເບິ່ງດູ ເຈົ້າກະສັດຂອງ^ເຈົ້າ ກຳລັງຂີ່ລໍມາ.”
[16] ໃນເວລານັ້ນ ພວກສາວົກຂອງ^ພຣະອົງບໍ່ໄດ້ເຂົ້າໃຈໃນເຫດການເຫລົ່ານັ້ນ, ແຕ່ພາຍຫລັງ ເມື່ອພຣະເຢຊູເຈົ້າໄດ້ຮັບສະຫງ່າຣາສີແລ້ວ ພວກເພິ່ນຈຶ່ງລະນຶກເຖິງຂໍ້ຄວາມ ທີ່ມີຄຳຂຽນໄວ້ເຖິງເລື່ອງຂອງ^ພຣະອົງໃນພຣະຄຳພີ ແລະພວກເພິ່ນໄດ້ເຮັດດັ່ງນີ້ສຳລັບພຣະອົງ.
[17] ປະຊາຊົນທັງຫລາຍທີ່ຢູ່ກັບພຣະເຢຊູເຈົ້າ ຕອນທີ່ພຣະອົງໄດ້ເອີ້ນເອົາລາຊະໂຣອອກມາຈາກອຸບມຸງ ແລະບັນດານໃຫ້ລາວເປັນຄືນມາຈາກຕາຍນັ້ນ ກໍເປັນພະຍານເຖິງເຫດການເຫລົ່ານີ້.
[18] ດ້ວຍເຫດນັ້ນແຫລະ ປະຊາຊົນທັງຫລາຍຈຶ່ງອອກໄປຫາພຣະເຢຊູເຈົ້າ ເພາະໄດ້ຍິນເຖິງການອັດສະຈັນທີ່ພຣະອົງໄດ້ເຮັດ.
[19] ຝ່າຍພວກຟາຣີຊາຍຈຶ່ງເວົ້າກັນວ່າ, “ທ່ານທັງຫລາຍບໍ່ເຫັນຫລືວ່າ ພວກທ່ານເຮັດອັນໃດກໍບໍ່ໄດ້ປະໂຫຍດຈັກຢ່າງ ເບິ່ງແມ ໝົດທັງໂລກກໍຕິດຕາມມັນໄປ.”
[20] ພວກທີ່ໄປນະມັດສະການ ເນື່ອງໃນໂອກາດເທດສະການທີ່ນະຄອນເຢຣູຊາເລັມ ມີຊາວກຣີກບາງຄົນຮ່ວມຢູ່ດ້ວຍ.
[21] ພວກເຂົາໄດ້ໄປຫາຟີລິບ ຜູ້ທີ່ມາຈາກເບັດຊາອີດາໃນແຂວງຄາລີເລ ແລະເວົ້າວ່າ, “ທ່ານເອີຍ ພວກຂ້ານ້ອຍຢາກເຫັນພຣະເຢຊູເຈົ້າ.”
[22] ຟີລິບຈຶ່ງໄປບອກອັນເດອາ ແລ້ວທັງສອງກໍໄປບອກພຣະເຢຊູເຈົ້າ.
[23] ພຣະເຢຊູເຈົ້າຕອບພວກເຂົາວ່າ, “ເວລາທີ່ບຸດມະນຸດຕ້ອງຮັບກຽດອັນຍິ່ງໃຫຍ່ນັ້ນ ກໍມາເຖິງແລ້ວ.
[24] ເຮົາບອກເຈົ້າ^ທັງຫລາຍຕາມ^ຄວາມຈິງວ່າ, ຖ້າເມັດເຂົ້າຕົກລົງໃນດິນແລ້ວບໍ່ຕາຍໄປເສຍ ກໍຄົງຈະມີຢູ່ພຽງແຕ່ເມັດດຽວ, ແຕ່ຖ້າຕາຍໄປກໍຈະເກີດຜົນຫລາຍ.
[25] ຜູ້ທີ່ຮັກຊີວິດຂອງຕົນຈະຕ້ອງເສຍຊີວິດ ແລະຜູ້ທີ່ຊັງຊີວິດຂອງຕົນໃນໂລກນີ້ ຈະຮັກສາຊີວິດນັ້ນໄວ້ໄດ້ສຳລັບຊີວິດນິຣັນດອນ.
[26] ຖ້າຜູ້ໃດບົວລະບັດຮັບໃຊ້ເຮົາ ໃຫ້ຜູ້ນັ້ນຕິດຕາມເຮົາມາ ເຮົາຢູ່ທີ່ໃດຜູ້ບົວລະບັດຮັບໃຊ້ເຮົາ ຈະຢູ່ທີ່ນັ້ນເໝືອນກັນ ຝ່າຍພຣະບິດາເຈົ້າຂອງເຮົາ ຈະໃຫ້ກຽດຕິຍົດແກ່ທຸກຄົນ ທີ່ບົວລະບັດຮັບໃຊ້ເຮົາ.”
[27] “ບັດນີ້ ຈິດໃຈຂອງເຮົາວຸ້ນວາຍ ແລະເຮົາຈະວ່າຢ່າງໃດ? ເຮົາຄວນຈະເວົ້າວ່າ, ‘ໂອ ພຣະບິດາເຈົ້າ^ເອີຍ ຂໍໃຫ້ຂ້ານ້ອຍລອດພົ້ນຈາກຍາມນີ້ທ້ອນຢ່າງນັ້ນຫລື?’ ກໍວ່າບໍ່ໄດ້, ທີ່ເຮົາໄດ້ມາໃນຍາມນີ້ກໍເພື່ອການນີ້ແຫລະ.
[28] ໂອ ພຣະບິດາເຈົ້າ^ເອີຍ ຂໍໃຫ້ພຣະນາມຂອງ^ພຣະອົງໄດ້ຮັບກຽດເທີ້ນ.” ແລ້ວມີສຽງດັງມາຈາກທ້ອງຟ້າວ່າ, “ເຮົາໄດ້ໃຫ້ຮັບກຽດແລ້ວ ແລະເຮົາຈະໃຫ້ໄດ້ຮັບກຽດອີກ.”
[29] ເມື່ອປະຊາຊົນຢູ່ທີ່ນັ້ນ ໄດ້ຍິນສຽງນີ້ແລ້ວ ມີບາງຄົນເວົ້າວ່າ, “ເປັນສຽງຟ້າຮ້ອງ.” ສ່ວນຄົນອື່ນຊໍ້າພັດເວົ້າວ່າ, “ມີເທວະດາຕົນໜຶ່ງໄດ້ເວົ້າກັບເພິ່ນ.”
[30] ແຕ່ພຣະເຢຊູເຈົ້າຕອບວ່າ, “ສຽງທີ່ດັງມານັ້ນ ບໍ່ແມ່ນສຳລັບເຮົາດອກ ແຕ່ສຳລັບເຈົ້າ^ທັງຫລາຍນັ້ນແຫລະ.
[31] ບັດນີ້ເຖິງເວລາແລ້ວ ທີ່ໂລກຈະຕ້ອງຖືກຕັດສິນ ຜູ້ປົກຄອງໂລກຈະຖືກລຶບລ້າງເສຍ.
[32] ເມື່ອເຮົາຖືກຍົກຂຶ້ນຈາກແຜ່ນດິນ^ໂລກ^ນີ້ ແລ້ວເຮົາຈະຊັກນຳຄົນທັງຫລາຍມາຫາເຮົາ.” (
[33] ພຣະອົງກ່າວດັ່ງນີ້ເພື່ອສຳແດງວ່າ ພຣະອົງຈະຕາຍຢ່າງທົນທຸກທໍລະມານແບບໃດ).
[34] ຄົນທັງຫລາຍຈຶ່ງຕອບພຣະອົງວ່າ, “ກົດບັນຍັດຂອງ^ພວກເຮົາບອກວ່າ ພຣະຄຣິດຈະມີຊີວິດນິຣັນດອນ, ແລ້ວເຫດໃດທ່ານຈຶ່ງກ່າວວ່າ ບຸດມະນຸດຈະຕ້ອງຖືກຍົກຂຶ້ນ ບຸດມະນຸດນັ້ນແມ່ນຜູ້ໃດ?”
[35] ພຣະເຢຊູເຈົ້າຕອບວ່າ, “ຄວາມ^ສະຫວ່າງຈະຍັງຢູ່ກັບພວກເຈົ້າອີກໜ້ອຍໜຶ່ງ ເມື່ອຍັງມີຄວາມ^ສະຫວ່າງຢູ່ກໍຈົ່ງຍ່າງໄປເທາະ ເພາະຢ້ານວ່າຄວາມມືດຈະຕາມມາທັນພວກເຈົ້າ. ດ້ວຍວ່າ, ຜູ້ທີ່ຍ່າງໃນຄວາມມືດນັ້ນ ກໍບໍ່ຮູ້ວ່າຕົນກຳລັງໄປໃສ.
[36] ເມື່ອພວກເຈົ້າຍັງມີຄວາມ^ສະຫວ່າງ ຈົ່ງເຊື່ອໃນຄວາມ^ສະຫວ່າງນັ້ນ ເພື່ອຈະໄດ້ເປັນຄົນຝ່າຍຄວາມ^ສະຫວ່າງ.” ຫລັງຈາກທີ່ພຣະເຢຊູເຈົ້າກ່າວເຊັ່ນນັ້ນແລ້ວ ພຣະອົງກໍອອກໜີ ແລະຫລົບຫລີກຈາກພວກເຂົາ.
[37] ເຖິງແມ່ນວ່າ ພຣະອົງໄດ້ເຮັດການອັດສະຈັນຫລາຍຢ່າງຕໍ່ໜ້າພວກເຂົາກໍຕາມ ພວກເຂົາກໍບໍ່ເຊື່ອວາງໃຈໃນພຣະອົງ
[38] ເພື່ອວ່າຖ້ອຍຄຳທີ່ຜູ້ທຳນວາຍເອຊາຢາໄດ້ກ່າວໄວ້ຈະໄດ້ສຳເລັດວ່າ, “ຂ້າແດ່ອົງພຣະ^ຜູ້^ເປັນເຈົ້າ ຜູ້ໃດໄດ້ວາງໃຈເຊື່ອ ໃນຖ້ອຍຄຳທີ່ຂ້ານ້ອຍໄດ້ປະກາດ? ອົງພຣະ^ຜູ້^ເປັນເຈົ້າໄດ້ເປີດເຜີຍ ພຣະຣິດທານຸພາບໃຫ້ຜູ້ໃດເຫັນແດ່?”
[39] ດັ່ງນັ້ນແຫລະ ພວກເຂົາຈຶ່ງບໍ່ສາມາດທີ່ຈະເຊື່ອ ເພາະເອຊາຢາໄດ້ກ່າວໄວ້ອີກວ່າ,
[40] “ພຣະອົງໄດ້ເຮັດໃຫ້ຕາພວກເຂົາບອດໄປ ແລະ ເຮັດໃຫ້ຈິດໃຈຂອງ^ພວກເຂົາແຂງ^ກະດ້າງ ຢ້ານວ່າພວກເຂົາຈະເຫັນດ້ວຍຕາ ແລະ ສັງເກດຮູ້ດ້ວຍໃຈ ແລ້ວຈະກັບໃຈໃໝ່ ເຮົາຈະຮັກສາໃຫ້ພວກເຂົາດີ.”
[41] ເອຊາຢາກ່າວດັ່ງນີ້ ກໍເພາະເພິ່ນໄດ້ເຫັນສະຫງ່າຣາສີຂອງ^ພຣະອົງ ແລະໄດ້ເວົ້າເຖິງເລື່ອງຂອງ^ພຣະອົງ.
[42] ເຖິງປານນັ້ນກໍດີ ຍັງມີເຈົ້າໜ້າທີ່ຫລາຍຄົນໄດ້ເຊື່ອໃນພຣະອົງ, ແຕ່ບໍ່ໄດ້ເປີດເຜີຍ ເພາະຢ້ານພວກຟາຣີຊາຍໄລ່ອອກຈາກທຳມະສາລາ.
[43] ດ້ວຍວ່າ, ພວກເຂົາມັກໃຫ້ມະນຸດພໍໃຈ ຫລາຍກວ່າໃຫ້ພຣະເຈົ້າພໍໃຈ.
[44] ພຣະເຢຊູເຈົ້າໄດ້ເປັ່ງສຽງຮ້ອງຂຶ້ນວ່າ, “ຜູ້ໃດທີ່ເຊື່ອເຮົາ ກໍບໍ່ແມ່ນເຊື່ອໃນເຮົາເທົ່ານັ້ນ, ແຕ່ເຊື່ອໃນພຣະອົງຜູ້ທີ່ໄດ້ໃຊ້ເຮົາມາເໝືອນກັນ.
[45] ຜູ້ໃດທີ່ເຫັນເຮົາ ກໍເຫັນພຣະອົງຜູ້ທີ່ໃຊ້ເຮົາມາເໝືອນກັນ.
[46] ເຮົາເປັນຄວາມ^ສະຫວ່າງທີ່ເຂົ້າມາໃນໂລກນີ້ ເພື່ອທຸກຄົນທີ່ເຊື່ອໃນເຮົາຈະບໍ່ຢູ່ໃນຄວາມມືດ.
[47] ຖ້າຜູ້ໃດໄດ້ຍິນຖ້ອຍຄຳຂອງເຮົາ ແລະບໍ່ຖືຮັກສາຖ້ອຍຄຳເຫລົ່ານັ້ນ ເຮົາຈະບໍ່ຕັດສິນຜູ້ນັ້ນ ເຮົາບໍ່ໄດ້ມາເພື່ອຕັດສິນໂລກ ແຕ່ມາເພື່ອຊ່ວຍໂລກໃຫ້ພົ້ນ.
[48] ພວກທີ່ປະຕິເສດເຮົາ ແລະບໍ່ຮັບເອົາຖ້ອຍຄຳຂອງເຮົາ ກໍມີສິ່ງຕັດສິນພວກເຂົາແລ້ວ ຖ້ອຍຄຳທີ່ເຮົາໄດ້ກ່າວນັ້ນແຫລະ ຈະຕັດສິນພວກນັ້ນໃນວັນສຸດທ້າຍ.
[49] ເພາະເຮົາບໍ່ໄດ້ກ່າວຕາມລຳພັງໃຈຂອງ^ເຮົາເອງ, ແຕ່ພຣະບິດາເຈົ້າ ຜູ້ທີ່ໃຊ້ເຮົາມານັ້ນ ເປັນຜູ້ສັ່ງໃນສິ່ງທີ່ເຮົາກ່າວແລະສັ່ງສອນ.
[50] ຝ່າຍເຮົາຮູ້ວ່າ ຄຳສັ່ງຂອງ^ພຣະອົງເປັນຊີວິດນິຣັນດອນ ສິ່ງທີ່ເຮົາໄດ້ກ່າວນັ້ນ ກໍກ່າວຕາມຄຳສັ່ງຂອງ^ພຣະບິດາເຈົ້າ.”