[1] ແລ້ວປີລາດກໍໄດ້ສັ່ງທະຫານໃຫ້ນຳພຣະເຢຊູເຈົ້າໄປຂ້ຽນ.
[2] ພວກທະຫານໄດ້ເຮັດມົງກຸດດ້ວຍເຄືອໜາມ ແລະສຸບໃສ່ຫົວຂອງ^ພຣະອົງ ແລ້ວພວກເຂົາກໍເອົາເສື້ອຄຸມສີມ່ວງອ່ອນນຸ່ງໃຫ້ພຣະອົງ
[3] ແລະໄດ້ຫຍັບເຂົ້າມາຫາພຣະອົງທັງເວົ້າວ່າ, “ຂໍໃຫ້ກະສັດຂອງ^ຊາດຢິວ ຈົ່ງໝັ້ນຍືນ.” ແລ້ວພວກເຂົາກໍຕົບໜ້າພຣະອົງ.
[4] ປີລາດໄດ້ອອກໄປອີກເທື່ອໜຶ່ງ ແລະກ່າວຕໍ່ປະຊາຊົນວ່າ, “ເຮົາຈະນຳລາວອອກມາເພື່ອໃຫ້ພວກທ່ານຮູ້ວ່າ ເຮົາບໍ່ພົບຄວາມຜິດຈັກຢ່າງໃນຄົນນີ້.”
[5] ພຣະເຢຊູເຈົ້າອອກມາໂດຍມີມົງກຸດໜາມສວມທີ່ຫົວ ແລະນຸ່ງເສື້ອຄຸມສີມ່ວງອ່ອນ, ປີລາດກ່າວຕໍ່ພວກເຂົາວ່າ, “ເບິ່ງຊາຍຄົນນີ້ແມ.”
[6] ເມື່ອພວກຫົວໜ້າປະໂຣຫິດ ແລະພວກເຈົ້າໜ້າທີ່ໄດ້ເຫັນພຣະອົງ ກໍພາກັນຮ້ອງຂຶ້ນວ່າ, “ຄຶງໄວ້ທີ່ໄມ້ກາງແຂນ ຄຶງໄວ້ທີ່ໄມ້ກາງແຂນ.” ປີລາດຈຶ່ງກ່າວຕໍ່ພວກເຂົາວ່າ, “ຖ້າເປັນດັ່ງນັ້ນ ໃຫ້ພວກທ່ານເອົາລາວໄປຄຶງໄວ້ທີ່ໄມ້ກາງແຂນສາ ຝ່າຍເຮົາບໍ່ພົບຄວາມຜິດຈັກຢ່າງໃນຊາຍຄົນນີ້.”
[7] ປະຊາຊົນຕອບເພິ່ນຄືນວ່າ, “ພວກເຮົາມີກົດໝາຍທີ່ວ່າ ລາວຕ້ອງຕາຍ ເພາະລາວປະກາດຕົວເອງວ່າ ເປັນພຣະບຸດຂອງ^ພຣະເຈົ້າ.”
[8] ເມື່ອປີລາດໄດ້ຍິນດັ່ງນັ້ນແລ້ວ ເພິ່ນກໍຕົກໃຈຫລາຍຂຶ້ນ.
[9] ເພິ່ນຈຶ່ງກັບຄືນເຂົ້າໄປໃນສານ ແລະຖາມພຣະເຢຊູເຈົ້າວ່າ, “ເຈົ້າມາແຕ່ໃສ?” ແຕ່ພຣະເຢຊູເຈົ້າບໍ່ໄດ້ຕອບຫຍັງໝົດ.
[10] ປີລາດເວົ້າຕໍ່ພຣະອົງວ່າ, “ເຈົ້າບໍ່ເວົ້າກັບເຮົາບໍ? ເຈົ້າຮູ້ບໍວ່າເຮົາມີສິດອຳນາດທີ່ຈະປ່ອຍເຈົ້າໄດ້ ແລະມີສິດອຳນາດທີ່ຈະຄຶງເຈົ້າໄວ້ທີ່ໄມ້ກາງແຂນ.”
[11] ພຣະເຢຊູເຈົ້າຕອບວ່າ, “ເຈົ້າຈະບໍ່ມີສິດອຳນາດເໜືອເຮົາຈັກປະການ ນອກຈາກອຳນາດນັ້ນຈະປະທານແຕ່ເບື້ອງເທິງໃຫ້ແກ່ເຈົ້າ ເຫດສະນັ້ນ ຜູ້ທີ່ມອບເຮົາໄວ້ກັບເຈົ້າ ກໍມີຄວາມ^ຜິດບາບຫລາຍກວ່າເຈົ້າ.”
[12] ເມື່ອປີລາດໄດ້ຍິນດັ່ງນັ້ນແລ້ວ ເພິ່ນຈຶ່ງຊອກຫາວິທີທາງທີ່ຈະປ່ອຍພຣະອົງ, ແຕ່ປະຊາຊົນໄດ້ຮ້ອງໃສ່ເພິ່ນວ່າ, “ຖ້າທ່ານປ່ອຍຄົນນີ້ໄປ ກໍສະແດງວ່າທ່ານບໍ່ເປັນມິດກັບຈັກກະພັດ ຜູ້ໃດທີ່ປະກາດຕົວເອງວ່າເປັນກະສັດ ລາວກໍປະກາດຕົວຕໍ່ສູ້ຈັກກະພັດ.”
[13] ພໍປີລາດໄດ້ຍິນດັ່ງນັ້ນ, ເພິ່ນກໍພາພຣະເຢຊູເຈົ້າອອກມາທາງນອກ ເພິ່ນໄດ້ນັ່ງບັນລັງສານຕັດສິນບ່ອນທີ່ຄົນເອີ້ນວ່າ ລານຫີນ. (ພາສາເຮັບເຣີເອີ້ນວ່າ, “ຄັບບາທາ.”)
[14] ໃນ^ວັນນັ້ນ ເປັນວັນຈັດຕຽມກ່ອນເທດສະການປັດສະຄາ ເວລາປະມານທ່ຽງ ປີລາດເວົ້າຕໍ່ປະຊາຊົນວ່າ, “ນີ້ຄືກະສັດຂອງ^ພວກທ່ານ.”
[15] ພວກເຂົາຮ້ອງຕອບຄືນວ່າ, “ເອົາມັນໄປ ເອົາມັນໄປ ຄຶງມັນໄວ້ທີ່ໄມ້ກາງແຂນ.” ປີລາດຖາມວ່າ, “ພວກທ່ານຢາກໃຫ້ເຮົາຄຶງກະສັດຂອງ^ພວກທ່ານທີ່ໄມ້ກາງແຂນບໍ?” ພວກຫົວໜ້າປະໂຣຫິດຕອບວ່າ, “ພວກເຮົາບໍ່ມີກະສັດ ນອກຈາກຈັກກະພັດ(ກາຍຊາ).”
[16] ແລ້ວປີລາດກໍມອບພຣະເຢຊູເຈົ້າໃຫ້ພວກເຂົາ ເພື່ອນຳໄປຄຶງໄວ້ທີ່ໄມ້ກາງແຂນ.
[17] ດັ່ງນັ້ນ ພວກເຂົາຈຶ່ງຄຸມພຣະເຢຊູເຈົ້າອອກໄປ ພຣະອົງແບກໄມ້ກາງແຂນຂອງ^ພຣະອົງອອກໄປ ໃນບ່ອນທີ່ມີຊື່ວ່າ ກະໂຫລກ^ຫົວ. (ພາສາເຮັບເຣີເອີ້ນວ່າ ໂຄລະໂຄທາ.)
[18] ໃນທີ່ນັ້ນ ພວກເຂົາໄດ້ຄຶງພຣະອົງໄວ້ທີ່ໄມ້ກາງແຂນກັບຊາຍສອງຄົນ ຄົນລະຂ້າງ, ພຣະເຢຊູເຈົ້າຢູ່ທາງກາງ.
[19] ປີລາດໄດ້ສັ່ງໃຫ້ຂຽນປ້າຍຕິດໃສ່ເທິງໄມ້ກາງແຂນວ່າ, “ເຢຊູໄທນາຊາເຣັດ ກະສັດຂອງ^ຊາດຢິວ.”
[20] ມີຊາວຢິວຫລາຍຄົນໄດ້ອ່ານປ້າຍນັ້ນ ເພາະບ່ອນທີ່ພຣະເຢຊູເຈົ້າຖືກຄຶງນັ້ນຢູ່ໃກ້ຕົວເມືອງ, ປ້າຍນີ້ຂຽນເປັນພາສາເຮັບເຣີ, ພາສາລາຕິນ ແລະພາສາກຣີກ.
[21] ພວກຫົວໜ້າປະໂຣຫິດໄດ້ບອກປີລາດວ່າ, “ຢ່າຂຽນວ່າ ‘ກະສັດຂອງ^ຊາດຢິວ’ ແຕ່ໃຫ້ຂຽນວ່າ, ‘ຊາຍຄົນນີ້ບອກວ່າ ລາວເປັນກະສັດຂອງ^ຊາດຢິວ.’”
[22] ປີລາດຕອບພວກເຂົາວ່າ, “ສິ່ງທີ່ເຮົາໄດ້ຂຽນແລ້ວ ກໍແລ້ວໄປ.”
[23] ເມື່ອພວກທະຫານຄຶງພຣະເຢຊູເຈົ້າໄວ້ແລ້ວ ພວກເຂົາກໍແບ່ງປັນເຄື່ອງນຸ່ງຂອງ^ພຣະອົງເປັນສີ່ພູດ ແລະປັນກັນຄົນລະພູດ, ພວກເຂົາຍັງເອົາເສື້ອຊັ້ນໃນຂອງ^ພຣະອົງ ຊຶ່ງເປັນຜ້າຕໍ່າຕ່ອນດຽວໂດຍບໍ່ມີບ່ອນຕໍ່ຫຍິບດູກທັງຜືນ.
[24] ພວກທະຫານໄດ້ເວົ້າກັນວ່າ, “ຢ່າຈີກຜ້າຕ່ອນນີ້ ໃຫ້ພວກເຮົາຈົກສະຫລາກເອົາວ່າ ແມ່ນຜູ້ໃດຈະໄດ້.” ການນີ້ໄດ້ເກີດຂຶ້ນກໍເພື່ອໃຫ້ສຳເລັດ ຕາມທີ່ມີຄຳຂຽນໄວ້ໃນພຣະຄຳພີວ່າ, “ພວກເຂົາໄດ້ເອົາເສື້ອຜ້າ ຂອງ^ຂ້ານ້ອຍແບ່ງປັນກັນ ພວກເຂົາຈົກສະຫລາກ ເອົາເສື້ອຄຸມຂອງ^ຂ້ານ້ອຍ.” ພວກທະຫານໄດ້ເຮັດສິ່ງເຫລົ່ານີ້.
[25] ຝ່າຍແມ່ຂອງ^ພຣະເຢຊູເຈົ້າພ້ອມທັງນ້າສາວກັບນາງມາຣີ ຜູ້ເປັນເມຍຂອງ^ກະໂລປາ ແລະນາງມາຣີໄທມັກດາລາກໍຢືນຢູ່ໃກ້ໄມ້ກາງແຂນຂອງ^ພຣະອົງ.
[26] ເມື່ອພຣະເຢຊູເຈົ້າຫລຽວເຫັນຜູ້ເປັນແມ່ ພ້ອມທັງສາວົກຜູ້ທີ່ພຣະອົງຮັກຢືນຢູ່ທີ່ນັ້ນ, ພຣະອົງຈຶ່ງເວົ້າຕໍ່ແມ່ຂອງ^ພຣະອົງວ່າ, “ນາງ^ເອີຍ ນີ້ແຫລະ ຄືລູກຊາຍຂອງ^ເຈົ້າ.”
[27] ແລ້ວພຣະອົງກໍກ່າວແກ່ສາວົກຄົນນັ້ນວ່າ, “ນາງຄືແມ່ຂອງ^ເຈົ້າ.” ນັບຕັ້ງແຕ່ນັ້ນມາ ສາວົກຄົນນີ້ກໍຮັບເອົານາງມາຣີໄປຢູ່ໃນເຮືອນຂອງຕົນ.
[28] ຫລັງຈາກນັ້ນ ພຣະເຢຊູເຈົ້າຮູ້ວ່າທຸກສິ່ງໄດ້ສຳເລັດແລ້ວ, ເພື່ອໃຫ້ສຳເລັດຕາມທີ່ມີຄຳຂຽນໄວ້ໃນພຣະຄຳພີ ພຣະອົງໄດ້ຊົງກ່າວວ່າ, “ເຮົາຫິວນໍ້າ.”
[29] ໃນທີ່ນັ້ນ ມີອ່າງໜ່ວຍໜຶ່ງ ທີ່ມີເຫລົ້າ^ອະງຸ່ນສົ້ມເຕັມຢູ່, ພວກທະຫານຈຶ່ງເອົາຟອງນໍ້າຈຸ່ມໃສ່ເຫລົ້າ^ອະງຸ່ນສົ້ມ ແລ້ວເອົາສຽບໃສ່ປາຍໄມ້ຍື່ນໃສ່ປາກຂອງ^ພຣະອົງ.
[30] ເມື່ອພຣະເຢຊູເຈົ້າໄດ້ຮັບເຫລົ້າ^ອະງຸ່ນສົ້ມນັ້ນແລ້ວ ພຣະອົງຈຶ່ງກ່າວວ່າ, “ສຳເລັດແລ້ວ.” ແລ້ວພຣະອົງກໍກົ້ມຫົວລົງ ແລະຊົງມອບຈິດວິນຍານໄວ້.
[31] ແລ້ວພວກຢິວກໍຂໍອະນຸຍາດຈາກປີລາດ ໃຫ້ຫັກກະດູກຂາຂອງ^ພວກທີ່ຖືກຄຶງໄວ້ນັ້ນ ແລະໃຫ້ເອົາສົບລົງຈາກໄມ້ກາງແຂນໄປເສຍ, ພວກເຂົາຂໍຮ້ອງຢ່າງນີ້ ເພາະເປັນວັນຈັດຕຽມ ແລະພວກເຂົາບໍ່ຢາກໃຫ້ສົບເຫລົ່ານັ້ນຄ້າງໄວ້ທີ່ໄມ້ກາງແຂນໃນວັນ^ຊະບາໂຕ. (ເພາະວັນ^ຊະບາໂຕທີ່ຈະມາເຖິງ^ນັ້ນເປັນວັນທີ່ສຳຄັນ)
[32] ພວກທະຫານຈຶ່ງທຸບຂາຂອງ^ຊາຍຜູ້ທີໜຶ່ງ ແລະທຸບຂາຂອງ^ຊາຍຜູ້ທີສອງ ຄືພວກທີ່ຖືກຄຶງຮ່ວມກັບພຣະອົງ.
[33] ພໍພວກເຂົາມາຮອດບ່ອນພຣະເຢຊູເຈົ້າ ກໍເຫັນວ່າພຣະອົງຕາຍແລ້ວ ພວກເຂົາຈຶ່ງບໍ່ໄດ້ທຸບຂາຂອງ^ພຣະອົງ.
[34] ແຕ່ທະຫານຄົນໜຶ່ງໄດ້ໃຊ້ຫອກແທງຂ້າງຂອງ^ພຣະອົງ ເລືອດແລະນໍ້າໄດ້ໄຫລອອກມາທັນທີ.
[35] ຜູ້ທີ່ເຫັນເຫດການໄດ້ເປັນພະຍານຢືນຢັນໃນເລື່ອງນີ້ ແລະຄຳພະຍານຂອງ^ຜູ້ນັ້ນເປັນຄວາມຈິງ (ແລະພຣະອົງຮູ້ວ່າ ລາວເວົ້າຄວາມຈິງ ເພື່ອເຈົ້າ^ທັງຫລາຍຈະໄດ້ເຊື່ອເໝືອນກັນ.)
[36] ສິ່ງເຫລົ່ານີ້ເກີດຂຶ້ນ ເພື່ອໃຫ້ສຳເລັດຕາມຂໍ້ພຣະຄຳພີທີ່ວ່າ, “ກະດູກຂອງ^ເພິ່ນ ຈະບໍ່ຖືກຫັກຈັກເຫຼັ້ມ.”
[37] ແລະ ຍັງມີຄຳຂຽນໄວ້ໃນພຣະທຳຂໍ້ໜຶ່ງອີກວ່າ, “ພວກເຂົາຈະຫລຽວເບິ່ງ ຜູ້ທີ່ພວກເຂົາໄດ້ແທງນັ້ນ.”
[38] ຫລັງຈາກນັ້ນ ໂຢເຊັບໄທບ້ານອາຣີມາທາຍ (ໂຢເຊັບເປັນລູກສິດຢ່າງລັບໆຂອງ^ພຣະເຢຊູເຈົ້າ ເພາະລາວຢ້ານພວກຢິວ.) ກໍໄດ້ຂໍເອົາສົບຂອງ^ພຣະເຢຊູເຈົ້າຈາກປີລາດ, ປີລາດອະນຸຍາດໃຫ້ໂຢເຊັບເອົາພຣະສົບຂອງ^ພຣະອົງໄປ ດັ່ງນັ້ນ ໂຢເຊັບຈຶ່ງເອົາພຣະສົບຂອງ^ພຣະອົງລົງຈາກໄມ້ກາງແຂນໄປ.
[39] ນີໂກເດມ ຜູ້ທີ່ມາຫາພຣະເຢຊູເຈົ້າຄັ້ງໜຶ່ງໃນຕອນກາງຄືນນັ້ນ ກໍໄປເໝືອນກັນ ໂດຍຖືເຄື່ອງຫອມປະມານສາມກິໂລກຼາມປະສົມຢາງໄມ້ຫອມກັບອາໂລເອ ມາດ້ວຍ.
[40] ທ່ານທັງສອງໄດ້ນຳສົບຂອງ^ພຣະເຢຊູເຈົ້າລົງມາ ແລ້ວເອົາຜ້າປ່ານກັບເຄື່ອງຫອມພັນສົບນັ້ນ ຕາມທຳນຽມມ້ຽນສົບຂອງ^ຊາວຢິວ.
[41] ໃນບ່ອນຄຶງພຣະເຢຊູເຈົ້ານັ້ນມີສວນແຫ່ງໜຶ່ງ ແລະຢູ່ໃນບ່ອນນັ້ນ ມີອຸບມຸງໃໝ່ທີ່ບໍ່ເຄີຍວາງສົບຜູ້ໃດຈັກເທື່ອ.
[42] ເນື່ອງຈາກວ່າເປັນວັນຈັດຕຽມກ່ອນວັນ^ຊະບາໂຕຂອງ^ຊາວຢິວ ແລະອຸບມຸງນັ້ນກໍຢູ່ໃກ້ ພວກເພິ່ນຈຶ່ງເອົາພຣະສົບຂອງ^ພຣະເຢຊູເຈົ້າວາງໄວ້ຢູ່ໃນທີ່ນັ້ນ.