[1] ເມື່ອພຣະເຢຊູເຈົ້າໄດ້ກ່າວຖ້ອຍຄຳນີ້ແລ້ວ ພຣະອົງກໍໄດ້ອອກໄປກັບພວກສາວົກຂອງ^ພຣະອົງ ແລະ ຂ້າມຫ້ວຍກິດໂຣນ ໃນບ່ອນນັ້ນມີສວນແຫ່ງໜຶ່ງ ພຣະອົງຈຶ່ງເຂົ້າໄປໃນສວນນັ້ນກັບພວກສາວົກ.
[2] ຝ່າຍຢູດາຜູ້ທີ່ທໍລະຍົດຕໍ່ພຣະອົງກໍຮູ້ບ່ອນນີ້ເໝືອນກັນ, ເພາະພຣະເຢຊູເຈົ້າໄດ້ປະຊຸມກັບພວກສາວົກຂອງ^ພຣະອົງ ໃນບ່ອນນັ້ນຫລາຍເທື່ອແລ້ວ.
[3] ດັ່ງນັ້ນ ຢູດາຈຶ່ງພາພວກທະຫານແລະເຈົ້າໜ້າທີ່ ຄືຄົນທີ່ພວກຫົວໜ້າປະໂຣຫິດ ແລະພວກຟາຣີຊາຍໃຊ້ມານັ້ນໄປນຳ ພວກເຂົາມີອາວຸດ ຖືໂຄມໄຟແລະກະບອງມາພ້ອມ.
[4] ພຣະເຢຊູເຈົ້າຮູ້ດີເຖິງທຸກສິ່ງທີ່ກຳລັງເກີດຂຶ້ນກັບພຣະອົງ ຈຶ່ງຍ່າງອອກໄປຖາມພວກເຂົາວ່າ, “ພວກເຈົ້າຊອກຫາຜູ້ໃດ?”
[5] ພວກເຂົາຕອບວ່າ, “ເຢຊູໄທນາຊາເຣັດ.” ພຣະເຢຊູເຈົ້າຕອບວ່າ, “ເຮົານີ້ແຫລະ ເປັນຜູ້ນັ້ນ.” ຝ່າຍຢູດາອິດສະກາຣີອົດ ຜູ້ທໍລະຍົດຕໍ່ພຣະອົງ ກໍຢືນຢູ່ກັບຄົນເຫລົ່ານັ້ນເໝືອນກັນ.
[6] ພໍພຣະອົງບອກວ່າ, “ເຮົານີ້ແຫລະ ເປັນຜູ້ນັ້ນ.” ພວກເຂົາກໍຍ່າງຖອຍຄືນຫລັງ ແລະລົ້ມລົງດິນ.
[7] ພຣະອົງຖາມອີກວ່າ, “ພວກເຈົ້າຊອກຫາຜູ້ໃດ?” ພວກເຂົາຕອບວ່າ, “ເຢຊູໄທນາຊາເຣັດ.”
[8] ພຣະເຢຊູເຈົ້າຕອບວ່າ, “ເຮົາໄດ້ບອກພວກເຈົ້າແລ້ວວ່າ ‘ເຮົານີ້ແຫລະ ແມ່ນຜູ້ນັ້ນ’ ຖ້າພວກເຈົ້າຊອກຫາເຮົາ ຈົ່ງປ່ອຍຄົນເຫລົ່ານີ້ໃຫ້ໜີໄປສາ.”
[9] ທີ່ເວົ້າດັ່ງນີ້ ເພື່ອໃຫ້ສຳເລັດຕາມຖ້ອຍຄຳ ທີ່ພຣະອົງໄດ້ກ່າວໄວ້ວ່າ, “ພວກທີ່ພຣະອົງມອບໃຫ້ຂ້ານ້ອຍນັ້ນ ບໍ່ໄດ້ເສຍໄປຈັກຄົນ.”
[10] ຊີໂມນເປໂຕມີດາບດວງໜຶ່ງ ລາວຈຶ່ງຖອດດາບອອກຟັນຄົນ^ຮັບໃຊ້ຜູ້ໜຶ່ງຂອງ^ມະຫາປະໂຣຫິດ ຖືກຫູເບື້ອງຂວາຂາດ ຄົນ^ຮັບໃຊ້ຜູ້ນີ້ຊື່ວ່າ, “ມາລະໂຂ.”
[11] ພຣະເຢຊູເຈົ້າກ່າວຕໍ່ເປໂຕວ່າ, “ຈົ່ງເອົາດາບຄືນໃສ່ຝັກໄວ້ເສຍ ເຈົ້າຄິດວ່າເຮົາຈະບໍ່ດື່ມຈອກແຫ່ງຄວາມ^ທົນທຸກທໍລະມານ ທີ່ພຣະບິດາເຈົ້າໄດ້ມອບໃຫ້ເຮົານັ້ນບໍ?”
[12] ພວກທະຫານໂຣມພ້ອມທັງນາຍພັນ ແລະພວກເຈົ້າໜ້າທີ່ຢິວໄດ້ຫຸ້ມຈັບພຣະເຢຊູເຈົ້າ ແລ້ວມັດພຣະອົງໄວ້
[13] ພວກເຂົາໄດ້ນຳພຣະອົງໄປຫາອັນນາກ່ອນ, ອັນນາເປັນພໍ່ເມຍຂອງ^ກາຢະຟາ ຜູ້ທີ່ເປັນມະຫາປະໂຣຫິດປະຈຳການໃນປີນັ້ນ.
[14] ແມ່ນກາຢະຟາຜູ້ນີ້ແຫລະ ທີ່ແນະນຳພວກເຈົ້າໜ້າທີ່ຢິວວ່າ ໃຫ້ຄົນດຽວຕາຍແທນປະຊາຊົນທັງໝົດກໍດີກວ່າ.
[15] ຊີໂມນເປໂຕກັບສາວົກອີກຄົນໜຶ່ງ ໄດ້ຕິດຕາມພຣະເຢຊູເຈົ້າໄປ ສາວົກຄົນນັ້ນໄດ້ຮູ້ຈັກກັບມະຫາປະໂຣຫິດ, ລາວໄດ້ເຂົ້າໄປກັບພຣະເຢຊູເຈົ້າ ໃນເດີ່ນບ້ານຂອງ^ມະຫາປະໂຣຫິດ.
[16] ແຕ່ເປໂຕໄດ້ຢືນຢູ່ແຄມປະຕູຂ້າງນອກ, ສາວົກຄົນທີ່ຮູ້ຈັກກັບມະຫາປະໂຣຫິດ ໄດ້ອອກມາເວົ້າກັບຜູ້ຍິງທີ່ເຝົ້າປະຕູ ແລະພາເປໂຕເຂົ້າໄປຂ້າງໃນ.
[17] ຜູ້ຍິງທີ່ເຝົ້າປະຕູຖາມເປໂຕວ່າ, “ເຈົ້າແມ່ນສາວົກຂອງ^ຊາຍຄົນນັ້ນເໝືອນກັນບໍ?” ເປໂຕຕອບວ່າ, “ບໍ່ແມ່ນ.”
[18] ພວກຄົນ^ຮັບໃຊ້ແລະພວກເຝົ້າຍາມ ໄດ້ເອົາຖ່ານມາດັງໄຟ ແລະພວກເຂົາໄດ້ຢືນຝີງໄຟຢູ່ເພາະອາກາດໜາວ ສ່ວນເປໂຕກໍຢືນຝີງໄຟນຳພວກເຂົາເໝືອນກັນ.
[19] ຝ່າຍມະຫາປະໂຣຫິດໄດ້ສອບຖາມພຣະເຢຊູເຈົ້າ ເຖິງພວກສາວົກຂອງ^ພຣະອົງ ແລະຖາມເຖິງຄຳສັ່ງສອນຂອງ^ພຣະອົງ.
[20] ພຣະເຢຊູເຈົ້າຕອບພວກເຂົາວ່າ, “ເຮົາໄດ້ກ່າວໃຫ້ໂລກຟັງຢ່າງເປີດເຜີຍ ເຮົາໄດ້ສັ່ງສອນໃນທຳມະສາລາ ແລະໃນພຣະວິຫານຢູ່ສະເໝີ ບ່ອນທີ່ປະຊາຊົນທັງໝົດມາເຕົ້າໂຮມກັນ ເຮົາບໍ່ໄດ້ເວົ້າສິ່ງໃດ^ສິ່ງໜຶ່ງໃນທີ່ລັບລີ້.
[21] ທ່ານຖາມເຮົາເຮັດຫຍັງ? ຈົ່ງຖາມພວກທີ່ໄດ້ຍິນເຮົາໄດ້ກ່າວ ວ່າເຮົາໄດ້ເວົ້າຫຍັງແດ່ກັບພວກເຂົາ ພວກເຂົາຮູ້ສິ່ງທີ່ເຮົາໄດ້ກ່າວນັ້ນ.”
[22] ເມື່ອພຣະເຢຊູເຈົ້າກ່າວດັ່ງນີ້ແລ້ວ ທະຫານຍາມຄົນໜຶ່ງກໍຕົບໜ້າພຣະອົງ ແລະເວົ້າຂຶ້ນວ່າ, “ເຈົ້າກ້າເວົ້າກັບມະຫາປະໂຣຫິດແບບນີ້ບໍ?”
[23] ພຣະເຢຊູເຈົ້າຕອບລາວວ່າ, “ຖ້າເຮົາໄດ້ເວົ້າຜິດ ໃຫ້ບອກທຸກຄົນໃນທີ່ນີ້ວ່າ ເຮົາເວົ້າຜິດອັນໃດ? ແຕ່ຖ້າເຮົາເວົ້າຖືກ ເປັນຫຍັງເຈົ້າຈຶ່ງຕົບໜ້າເຮົາ?”
[24] ດັ່ງນັ້ນ ອັນນາຈຶ່ງສົ່ງພຣະເຢຊູເຈົ້າທີ່ຖືກລ່າມໂສ້ຢູ່ນັ້ນ ໄປຫາມະຫາປະໂຣຫິດກາຢະຟາ.
[25] ໃນຂະນະນັ້ນ ຊີໂມນເປໂຕກຳລັງຢືນຝີງໄຟຢູ່ ຄົນເຫລົ່ານັ້ນຖາມລາວວ່າ, “ເຈົ້າແມ່ນສາວົກຂອງ^ຊາຍຄົນນັ້ນເໝືອນກັນບໍ?” ເປໂຕປະຕິເສດວ່າ, “ບໍ່ແມ່ນ.”
[26] ຄົນ^ຮັບໃຊ້ຜູ້ໜຶ່ງຂອງ^ມະຫາປະໂຣຫິດ ທີ່ເປັນພີ່ນ້ອງກັບຜູ້ທີ່ຖືກເປໂຕຟັນຫູຂາດນັ້ນ ກໍໄດ້ຖາມວ່າ, “ຂ້ອຍເຫັນເຈົ້າຢູ່ໃນສວນນັ້ນກັບລາວບໍ່ແມ່ນບໍ?”
[27] ເປໂຕປະຕິເສດອີກວ່າ, “ບໍ່ແມ່ນ.” ແລະທັນໃດນັ້ນໄກ່ກໍຂັນ.
[28] ຕອນເຊົ້າມືດຢູ່ ພວກເຂົາໄດ້ນຳພຣະເຢຊູເຈົ້າອອກຈາກເຮືອນຂອງ^ກາຢະຟາ ໄປຍັງສຳນັກຂອງ^ຜູ້ປົກຄອງ (ສານປະໄຣໂຕຣຽນ), ແຕ່ພວກຢິວບໍ່ໄດ້ເຂົ້າໄປໃນສານນັ້ນ ເພາະພວກເຂົາຢາກຮັກສາຕົວບໍ່ໃຫ້ເປັນມົນທິນຕາມທຳນຽມ ເພື່ອຈະກິນອາຫານໄດ້ໃນເທດສະການປັດສະຄາ.
[29] ດັ່ງນັ້ນ ປີລາດຈຶ່ງອອກໄປຖາມພວກເຂົາວ່າ, “ພວກທ່ານໄດ້ຟ້ອງຊາຍຄົນນີ້ໃນເລື່ອງໃດ?”
[30] ພວກເຂົາຕອບວ່າ, “ຖ້າລາວບໍ່ເປັນຜູ້ຮ້າຍແລ້ວ ພວກຂ້ານ້ອຍກໍຈະບໍ່ໄດ້ນຳລາວມາມອບໃຫ້ທ່ານດອກ.”
[31] ປີລາດເວົ້າຕໍ່ພວກເຂົາວ່າ, “ໃຫ້ພວກທ່ານເອົາຊາຍຄົນນີ້ ໄປຕັດສິນຕາມກົດໝາຍຂອງ^ພວກທ່ານເອງສາ.” ພວກເຂົາຕອບວ່າ, “ພວກເຮົາບໍ່ໄດ້ຮັບອະນຸຍາດໃຫ້ປະຫານຊີວິດຜູ້ໃດ.”
[32] ການນີ້ ກໍເພື່ອໃຫ້ເປັນຈິງຕາມຖ້ອຍຄຳທີ່ພຣະເຢຊູເຈົ້າໄດ້ກ່າວໄວ້ ຄືຖ້ອຍຄຳທີ່ພຣະອົງເຄີຍກ່າວວ່າ ພຣະອົງຈະຕາຍຢ່າງໃດ.
[33] ປີລາດໄດ້ກັບເຂົ້າໄປໃນສານ ແລະເອີ້ນພຣະເຢຊູເຈົ້າອອກມາ, ເພິ່ນຖາມພຣະອົງວ່າ, “ເຈົ້າເປັນກະສັດຂອງ^ຊາດຢິວບໍ?”
[34] ພຣະເຢຊູເຈົ້າຕອບວ່າ, “ຄຳຖາມນີ້ມາຈາກທ່ານເອງ ຫລືມີຄົນບອກທ່ານເຖິງເລື່ອງຂອງເຮົາ?”
[35] ປີລາດຕອບວ່າ, “ຂ້ອຍເປັນຄົນຊາດຢິວຊັ້ນບໍ? ແມ່ນຄົນຂອງ^ຊາດເຈົ້າເອງ ແລະພວກມະຫາ^ປະໂຣຫິດໄດ້ມອບເຈົ້າໃຫ້ຂ້ອຍ ເຈົ້າໄດ້ເຮັດຫຍັງຜິດແດ່?”
[36] ພຣະເຢຊູເຈົ້າຕອບວ່າ, “ອານາຈັກຂອງເຮົາບໍ່ເປັນຂອງ^ໂລກນີ້ ຖ້າອານາຈັກຂອງເຮົາເປັນຂອງ^ໂລກນີ້ແລ້ວ ພວກຜູ້ຮັບໃຊ້ຂອງເຮົາຄົງຈະໄດ້ຕໍ່ສູ້ເອົາເຮົາໄວ້ ຈາກການຖືກມອບໃຫ້ພວກເຈົ້າໜ້າທີ່ຢິວ, ແຕ່ອານາຈັກຂອງເຮົາບໍ່ເປັນຂອງ^ໂລກນີ້.”
[37] ດັ່ງນັ້ນ ປີລາດຈຶ່ງຖາມພຣະອົງວ່າ, “ຖ້າດັ່ງນັ້ນ ເຈົ້າເປັນກະສັດບໍ?” ພຣະເຢຊູເຈົ້າຕອບວ່າ, “ທ່ານເອງເປັນຜູ້ບອກວ່າ ເຮົາເປັນກະສັດ ເຮົາເກີດແລະເຂົ້າມາໃນໂລກນີ້ ກໍເພື່ອຈຸດປະສົງອັນດຽວນີ້ແຫລະ ຄືເປັນພະຍານເຖິງຄວາມຈິງ, ທຸກຄົນທີ່ຢູ່ຝ່າຍຄວາມຈິງ ກໍຍ່ອມຟັງສຽງຂອງເຮົາ.”
[38] ປີລາດຖາມວ່າ, “ຄວາມຈິງນັ້ນແມ່ນຫຍັງ?” ເມື່ອປີລາດຖາມດັ່ງນັ້ນແລ້ວ ເພິ່ນກໍອອກໄປຫາພວກຢິວອີກ ແລະບອກພວກເຂົາວ່າ, “ເຮົາບໍ່ພົບຄວາມຜິດຈັກຢ່າງໃນຊາຍຄົນນີ້.
[39] ຕາມທຳນຽມຂອງ^ພວກທ່ານແລ້ວ ເຮົາເຄີຍປ່ອຍນັກໂທດຄົນໜຶ່ງ ໃຫ້ພວກທ່ານໃນເທດສະການປັດສະຄາ ພວກທ່ານຢາກໃຫ້ເຮົາປ່ອຍກະສັດຂອງ^ຊາດຢິວແກ່ພວກທ່ານບໍ?”
[40] ຄົນທັງຫລາຍຈຶ່ງຮ້ອງຂຶ້ນວ່າ, “ຢ່າປ່ອຍຊາຍຄົນນີ້ເລີຍ ໃຫ້ປ່ອຍບາຣາບາ.” (ບາຣາບາເປັນໂຈນ.)