[1] Pey vê yekêr’a Îsa Celîlêda diger’îya. Wî nedixwest ku Cihûstanêda biger’îya, çimkî cihû pey k’etibûn ku bikuştana.
[2] Gava Cejina cihûyaye H’olikçêkirinê nêzîk bû,
[3] birêd Wî jêr’a gotin: «Ji vir r’abe her’e Cihûstanê, wekî şagirtêd Te ew kirêd ku Tu dikî bibînin.
[4] Çimkî merivê ku dixwaze aşkere xwe bide naskirinê, kirinêd xwe venaşêre. Heger Tu xweyê van kira yî, xwe dinyayêva e’yan ke».
[5] Birêd Wî jî bawerîya xwe jê nedanîn.
[6] Îsa wanr’a got: «Wextê Min hê nehatîye, lê her t’im wext destê weda ye.
[7] Dinya nikare bijene we, lê dijene Min, çimkî Ez şe’detîyê didim, ku kirêd wê xirab in.
[8] Hûn xwexa hevraz her’ine vê cejinê, lê Ez hela hê nayêmê, çimkî wextê Min hê t’am nehatîye».
[9] Ew yek wanr’a got û li Celîlê ma.
[10] Lê çaxê birêd Wî hevraz çûne cejinê, Ew jî r’abû çû wir, ne ku aşkere, lê bi dizîva.
[11] Wî çaxî cihû cejinêda lê diger’îyan û digotin: «Ew k’anê ye?»
[12] Nav e’laletêda bona Wî gelek xeberdan diçû. Hineka digot: «Ew merivekî qenc e», hineka jî digot: «Na, Ew cime’tê ji r’ê derdixe».
[13] Lê ji tirsa cihûya, kesî newêribû aşkere bona Wî tiştek bigota.
[14] Lê nîvê cejinêda Îsa hevraz çû k’ete p’aristgehê û dest bi hînkirinê kir.
[15] Cihû e’cêbmayî diman û digotin: «Evî nexwendîye, ew çawa haqas nivîsar zane?»
[16] Îsa li wan veger’and û got: «Hînkirina Min ne ji Min e, lê ji Wî ye, Yê ku Ez şandime.
[17] Heger merivek bixwaze e’mirê Wî biqedîne, wê hingê bizanibe ev hînkirina Min gelo ji Xwedê ye, yan Ez xweserîxwe xeber didim.
[18] Yê ku xweserîxwe xeber dide, ew li navê xwe diger’e, lê Ewê ku li navê Yê ku Ew şandîye diger’e, Ew yekî r’ast e û li cem Wî qelpî t’une.
[19] Ne Mûsa Qanûn da we? Û ji we t’u kes jî Qanûnê naqedîne. Hûn çima dixwazin Min bikujin?»
[20] Cime’tê lê veger’and û gotê: «Tu cinak’etî yî! K’î dixwaze Te bikuje?»
[21] Îsa li wan veger’and û got: «Min k’eremetek kir, hûn h’emû jî e’cêbmayî mane.
[22] Mûsa sinetkirin da we, (ew jî ne ku ji Mûsa hat, lê ji kal û bava) û hûn r’oja şemîyê mêriv sinet dikin.
[23] Heger hûn r’oja şemîyê zar’a sinet dikin wekî Qanûna Mûsa net’er’ibe, îdî çima hûn hêrsa xwe li ser Min r’adikin, wekî Min r’oja şemîyêda merivek serda-pêda qenc kir?
[24] Li anegorî dîtina ç’e’vêd xwe dîwanê nekin, lê li anegorî r’astîyê dîwanê bikin».
[25] Hingê hineke ji Orşelîmê gotin: «Eva ne ew e, yê ku dixwestin bikuştana?
[26] Û va ye Ew aşkere xeber dide û t’u kes jî jêr’a tiştekî nabêje. Dibe ku serwêr pê h’esîyane, ku Eva Mesîh e?
[27] Lê r’ast em zanin ku eva ji k’u ye. Lê gava ku Mesîh bê, kesê nizanibe ku ew ji k’u ye».
[28] Hingê Îsa p’aristgehêda wextê hînkirinê dengê Xwe bilind kir û got: «Hûn Min nas dikin û zanin ku Ez ji k’u me? Ez xweserîxwe nehatime. Lê Yê ku Ez şandime, Ew ser r’astîyê ye, hûn Wî nas nakin.
[29] Ez Wî nas dikim, çimkî Ez ji Wî me û Ewî Ez şandime».
[30] Hingê kirin ku Wî bigirin, lê kesekî nikaribû Ew bigirta, çimkî hê wextê Wî nehatibû.
[31] Lê ji e’laletê geleka bawerîya xwe Wî anî û gotin: «Gava ku Mesîh bê, Ewê ji kirinêd vî zêdetir nîşana bike?»
[32] Fêrisîya ew gote-gota derheqa Wîda ji nava cime’tê bihîst û serekêd k’ahîna nobedar şandin, wekî Wî bigirin.
[33] Îsa got: «Ezê hinek wext jî t’evî we bimînim, paşê Ezê her’ime cem Wî, Yê ku Ez şandime.
[34] Hûnê li Min biger’in, lê Min nabînin. Cîyê ku Ezê lê bimînim, hûn nikarin bên».
[35] Hingê cihûya hevdur’a gotin: «Ev merivê k’uda her’e, ku emê Wî nebînin? Qey nêta Wî heye her’e cem cime’ta meye ku li nav yûnanada bela bûye û yûnana hîn ke?
[36] Ev çi xeberdan e ew dike: ‹Hûnê li Min biger’in û Min nebînin, cîyê ku Ezê lê bimînim, hûnê nikaribin bên›?»
[37] R’oja xilazîyê, r’oja cejinêye here e’zîz, Îsa sekinî û bi dengekî bilind got: «Heger yek t’î ye, bira bê cem Min û vexwe.
[38] Ewê ku bawerîya xwe Min bîne , çawa ku nivîsar dibêje: ‹Wê ji nav-dilê wî ç’emêd ava jîyînê bik’işin›» .
[39] Îsa ev gotin bona wî R’uh’ê Pîroz got, k’îjan ku bawermendêd Wî wê bistandana. R’uh’ê Pîroz hê nehatibû dayînê, çimkî Îsa hê nehatibû r’ûmetkirinê.
[40] Gava wana ev gotin bihîst, hinekêd ji e’laletê gotin: «R’astî jî eva ew p’êxember e».
[41] Hineka jî got: «Eva Mesîh e», lê hinekêd din jî gotin: «Çima Mesîhê ji Celîlê bê?
[42] Ne nivîsar dibêje, ku Mesîhê ji zur’eta Dawid û ji gundê Dawid wê bê, awa gotî ji Beytleh’mê?»
[43] Bi vî awayî nav e’laletêda, li ser Wî dutîretî pêşda hat.
[44] Hinekêd ji wan xwestin Ew bigirtana, lê t’u kesî dest neda Wî.
[45] Hingê nobedar veger’îyane cem fêrisî û serekêd k’ahîna. Wana ji nobedara pirsî: «We çima Ew neanî?»
[46] Nobedara li wan veger’and û gotin: «T’u kesî t’u cara mîna wî merivî xeber nedaye!»
[47] Hingê fêrisîya li wan veger’and û gotin: «Îdî ewî hûn jî ji r’ê derxistine?
[48] T’u ji serwêr û fêrisîya kesekî bawerîya xwe jê anîye,
[49] pêştirî vê cime’ta me’rim, ku Qanûnê nizane û nifir’ lê ye?»
[50] Nîkodêmo, yê ku berê çûbû cem Îsa û ji fêrisîya bû, wanr’a got:
[51] «Gelo Qanûna me dîwana mêriv dike, h’eta ku guhdarîya wî neke û nizanibe ku ew çi dike?»
[52] Li wî veger’andin û gotin: «Dibe ku tu jî ji Celîlê yî? K’ûr e’nene ke, tê bibînî ku ji Celîlê t’u p’êxember dernak’evin».
[53] Û her kes çû mala xwe,