[1] ထိုအခါ၌ မာရိနှင့်သူ၏အစ်မမာသတို့နေထိုင်ရာ ဗေသနိရွာမှ လာဇရုဆိုသူတစ်ဦးသည် နာမကျန်းဖြစ်နေ၏။
[2] ထိုမာရိသည် သခင်ဘုရားကိုဆီမွှေးနှင့်လိမ်း၍ ခြေတော်ကို မိမိဆံပင်ဖြင့်သုတ်သောသူဖြစ်ပြီး နာမကျန်းဖြစ်နေသောလာဇရုသည် သူ၏မောင်ဖြစ်၏။
[3] ထို့ကြောင့် ထိုညီအစ်မတို့သည် ကိုယ်တော်ထံသို့ လူကိုစေလွှတ်၍ “သခင်ဘုရား၊ ကိုယ်တော်ချစ်ခင်တော်မူသောသူသည် နာမကျန်းဖြစ်နေပါသည်”ဟု လျှောက်ထားကြ၏။
[4] ယေရှုသည် ထိုအကြောင်းကိုကြားလျှင်“ ဤ နာမကျန်း ဖြစ် ခြင်း သည် သေ ခြင်း သို့ ရောက် စေရန် အတွက် မ ဟုတ် ဘဲ ဘုရားသခင် ၏ ဘုန်း တော် အတွက် ဖြစ် ပြီး ဘုရားသခင် ၏ သား တော် သည် ထို အခြင်းအရာ အားဖြင့် ဘုန်း တော် ထင်ရှား ခြင်း ရှိ စေရန် အတွက် ဖြစ် ၏ ” ဟု မိန့်တော်မူ၏။
[5] ယေရှုသည် မာသ၊ သူ၏ညီမနှင့် လာဇရုတို့ကို ချစ်တော်မူ၏။
[6] သို့ဖြစ်၍ လာဇရုနာမကျန်းဖြစ်သည်ကို ကြားတော်မူသောအခါ မိမိနေသောအရပ်၌ နှစ်ရက် ထပ်၍နေတော်မူ၏။
[7] ထို့နောက် တပည့်တော်တို့အား“ ယုဒ နယ် သို့ နောက်တစ်ဖန် သွား ကြ စို့ ” ဟု မိန့်တော်မူ၏။
[8] တပည့်တော်တို့က “ရဗ္ဗိ ၊ ဂျူးလူမျိုးတို့သည် မကြာသေးမီကပင် ကိုယ်တော်ကိုခဲနှင့်ပေါက်သတ်ရန် ရှာကြံနေကြပါလျက်နှင့် ထိုအရပ်သို့ နောက်တစ်ဖန်ကြွတော်မူမည်လော”ဟု လျှောက်ကြ၏။
[9] ယေရှုကလည်း“ နေ့ အချိန် သည် တစ်ဆယ့်နှစ် နာရီ ရှိ သည် မ ဟုတ် လော ။ မည်သူမဆို နေ့ အချိန် ၌ သွားလာ လျှင် ဤ လောက ၏ အလင်း ကို မြင် ရ သောကြောင့် ခလုတ် မ တိုက် မိ တတ် ။
[10] သို့သော် ည အချိန် ၌ သွားလာ လျှင် သူ ၌ အလင်း မ ရှိ သောကြောင့် ခလုတ်တိုက် မိ တတ် ၏ ” ဟု ပြန်၍မိန့်တော်မူ၏။
[11] ထိုသို့မိန့်တော်မူပြီးနောက်“ ငါ တို့ ၏ မိတ်ဆွေ လာဇရု သည် အိပ်ပျော် လေ ပြီ ။ သို့ရာတွင် သူ့ ကို နှိုး ရန် ငါ သွား မည် ” ဟု မိန့်တော်မူ၏။
[12] ထိုအခါ တပည့်တော်တို့က “သခင်ဘုရား၊ သူအိပ်ပျော်ပြီဆိုလျှင် သက်သာပါလိမ့်မည်”ဟု လျှောက်ကြ၏။
[13] ယေရှုသည် လာဇရု၏သေဆုံးခြင်းကိုရည်ညွှန်း၍ မိန့်တော်မူသော်လည်း အနားယူအိပ်စက်ခြင်းကိုရည်ညွှန်း၍ မိန့်တော်မူသည်ဟု တပည့်တော်တို့ထင်မှတ်ကြ၏။
[14] ထို့ကြောင့် ယေရှုသည် သူတို့အား အတိအလင်းပြောဆို၍“ လာဇရု သေ ပြီ ။
[15] သို့သော် သင် တို့ ယုံကြည် ကြ ရန် ထို အရပ် ၌ ငါ မ ရှိ ခဲ့ သည် ကို သင် တို့ အတွက် ငါ ဝမ်းမြောက် ၏ ။ မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ သူ့ ထံသို့ သွား ကြ စို့ ” ဟု မိန့်တော်မူ၏။
[16] ထိုအခါ ဒိဒုမု ဟုခေါ်သည့်သောမက “ကိုယ်တော်နှင့်အတူအသေခံရန် ငါတို့လည်း လိုက်သွားကြစို့”ဟု အခြားတပည့်တော်တို့အားပြောဆို၏။
[17] ယေရှုရောက်တော်မူသောအခါ လာဇရုကို ဂူသွင်းသင်္ဂြိုဟ်ပြီး လေးရက်ပင်ရှိပြီဖြစ်ကြောင်းကို တွေ့ရှိတော်မူ၏။
[18] ဗေသနိရွာသည် ဂျေရုဆလင်မြို့အနီး နှစ်မိုင် ခန့်အကွာ၌ရှိသည်ဖြစ်၍
[19] များစွာသောဂျူးလူမျိုးတို့သည် မာသနှင့်မာရိတို့ကို သူတို့၏မောင်အတွက်နှစ်သိမ့်ရန် သူတို့ထံသို့ရောက်နေကြ၏။
[20] မာသသည် ယေရှုကြွလာတော်မူကြောင်းကိုကြားသောအခါ ကိုယ်တော်ကိုဆီးကြိုလေ၏။ မာရိမူကား အိမ်၌ ထိုင်လျက်နေ၏။
[21] မာသက ယေရှုအား “သခင်ဘုရား၊ ဤနေရာ၌ ကိုယ်တော်ရှိတော်မူခဲ့လျှင် ကျွန်မ၏မောင်သေဆုံးခဲ့မည်မဟုတ်ပါ။
[22] သို့သော် ဘုရားသခင်ထံ ကိုယ်တော်တောင်းလျှောက်သမျှသောအရာတို့ကို ကိုယ်တော်အား ဘုရားသခင်ပေးတော်မူမည်ဖြစ်ကြောင်း ယခုလည်း ကျွန်မသိပါ၏”ဟု လျှောက်လေ၏။
[23] ယေရှုကလည်း“ သင် ၏ မောင် သည် ထမြောက် မည် ” ဟု မိန့်တော်မူလျှင်
[24] မာသက “နောက်ဆုံးသောနေ့တည်းဟူသော ရှင်ပြန်ထမြောက်ရာကာလ၌ သူထမြောက်မည်ကို ကျွန်မသိပါသည်”ဟု လျှောက်လေ၏။
[25] ယေရှုကလည်း“ ငါ သည် ရှင်ပြန် ထမြောက် ခြင်း ဖြစ် ၏ ။ အသက် လည်း ဖြစ် ၏ ။ ငါ့ ကို ယုံကြည် သော သူ သည် သေ ခဲ့ လျှင် ပင် အသက်ရှင် လိမ့်မည် ။
[26] အသက်ရှင် နေ လျက် ငါ့ ကို ယုံကြည် သော သူ တိုင်း ကာလ အစဉ်အဆက် မည်သည့် အခါ မျှ မ သေ ရ ။ ဤ အရာ ကို သင် ယုံကြည် သလော ” ဟု မိန့်တော်မူ၏။
[27] မာသက “ယုံကြည်ပါ၏ သခင်ဘုရား။ ကိုယ်တော်သည် ဤလောကသို့ကြွလာရမည့် ဘုရားသခင်၏သားတော် ခရစ်တော်ဖြစ်ကြောင်းကို ကျွန်မယုံကြည်ပါ၏”ဟု လျှောက်ထားလေ၏။
[28] ထိုသို့လျှောက်ထားပြီးနောက် မာသသည် ပြန်သွား၍ မိမိ၏ညီမ မာရိကိုခေါ်လျက် “ဆရာရောက်လာပြီး သင့်ကိုခေါ်နေသည်”ဟု တိတ်တဆိတ်ပြောလေ၏။
[29] မာရိသည် ထိုစကားကိုကြားသောအခါ အလျင်အမြန်ထ၍ ကိုယ်တော်ထံသို့သွားလေ၏။
[30] ယေရှုမူကား ရွာထဲသို့မဝင်သေးဘဲ သူ့အား မာသဆီးကြိုခဲ့သောအရပ်၌ပင် ရှိတော်မူ၏။
[31] အိမ်၌ မာရိနှင့်အတူရှိ၍ သူ့ကိုနှစ်သိမ့်နေသောဂျူးလူမျိုးတို့သည် မာရိအလျင်အမြန်ထ၍ ထွက်သွားသည်ကိုမြင်ကြလျှင် ငိုကြွေးရန် သင်္ချိုင်းဂူသို့သွားသည်ဟု ထင်မှတ်လျက် သူ့နောက်သို့လိုက်သွားကြ၏။
[32] မာရိသည် ယေရှုရှိတော်မူရာအရပ်သို့ရောက်၍ ကိုယ်တော်ကိုမြင်သောအခါ ခြေတော်ရင်း၌ပျပ်ဝပ်လျက် “သခင်ဘုရား၊ ဤနေရာ၌ ကိုယ်တော်ရှိတော်မူခဲ့လျှင် ကျွန်မ၏မောင်သေဆုံးခဲ့မည်မဟုတ်ပါ”ဟု လျှောက်လေ၏။
[33] ယေရှုသည် မာရိငိုကြွေးနေသည်ကိုလည်းကောင်း၊ လိုက်လာသောဂျူးလူမျိုးတို့သည်လည်း ငိုကြွေးနေကြသည်ကိုလည်းကောင်း မြင်တော်မူလျှင် စိတ်တော်ထဲတွင်ညည်းတွားလျက် ရင်တွင်း၌မငြိမ်မသက်ဖြစ်ကာ
[34] “ သူ့ ကို အဘယ်မှာ သင်္ဂြိုဟ် ကြ သနည်း ” ဟု မေးတော်မူ၏။ သူတို့ကလည်း “သခင်ဘုရား၊ ကြွ၍ကြည့်ရှုတော်မူပါ”ဟု လျှောက်ကြ၏။
[35] ယေရှုသည် မျက်ရည်ကျတော်မူ၏။
[36] ထိုအခါ ဂျူးလူမျိုးတို့က “ကြည့်ပါ။ လာဇရုကို အလွန်ချစ်ခင်ပါသည်တကား”ဟု ဆိုကြ၏။
[37] သို့သော် သူတို့ထဲမှအချို့တို့က “မျက်မမြင်ကိုမျက်စိမြင်စေခဲ့သော ဤသူသည် လာဇရုကိုလည်းမသေစေရန် မတတ်နိုင်သလော”ဟု ဆိုကြ၏။
[38] ထို့နောက် ယေရှုသည် နောက်တစ်ဖန် ရင်တွင်း၌ ညည်းတွားလျက် သင်္ချိုင်းဂူသို့ကြွတော်မူ၏။ ထိုသင်္ချိုင်းဂူသည် ကျောက်လိုဏ်ဂူဖြစ်ပြီး အဝင်ဝကို ကျောက်တုံးဖြင့်ပိတ်ထား၏။
[39] ယေရှုက“ ကျောက်တုံး ကို ဖယ်ရှား ကြ လော့ ” ဟု မိန့်တော်မူ၏။ သေဆုံးသောသူ၏အစ်မ မာသက “သခင်ဘုရား၊ လေးရက်ပင်ရှိပြီဖြစ်၍ ယခုဆိုလျှင် အနံ့ထွက်နေပါလိမ့်မည်”ဟု လျှောက်လေ၏။
[40] ယေရှုကလည်း“ သင် ယုံကြည် လျှင် ဘုရားသခင် ၏ ဘုန်း တော် ကို မြင် ရ လိမ့်မည် ဟူ၍ သင့် အား ငါ ပြော ခဲ့ ပြီ မ ဟုတ် လော ” ဟု မိန့်တော်မူ၏။
[41] ထို့ကြောင့် လူတို့သည် ကျောက်တုံး ကိုဖယ်ရှားကြ၏။ ထိုအခါ ယေရှုသည် အထက်သို့မော်ကြည့်လျက်“ အို အဖ ၊ အကျွန်ုပ် တောင်းလျှောက် သည် ကို နားညောင်း တော်မူ ပြီ ဖြစ် သောကြောင့် ကိုယ်တော် ကို ကျေးဇူးတင် ပါ ၏ ။
[42] ကိုယ်တော် သည် အကျွန်ုပ် ၏ ဆုတောင်း သံ ကို အစဉ် နားညောင်း တော်မူ ကြောင်း အကျွန်ုပ် သိ ပါ ၏ ။ သို့ရာတွင် ဤသို့ တောင်းလျှောက် ခြင်း မှာ ဝိုင်းရံ လျက် ရှိ သော လူထု ပရိသတ် အတွက် ဖြစ် ပြီး အကျွန်ုပ် ကို ကိုယ်တော် စေလွှတ် တော်မူ ကြောင်း သူ တို့ ယုံကြည် ကြ စေရန် အတွက် ဖြစ် ပါ ၏ ” ဟု မြွက်ဆိုတော်မူ၏။
[43] ထိုသို့မြွက်ဆိုတော်မူပြီးနောက် ကျယ်လောင်သောအသံဖြင့်“ လာဇရု ၊ ထွက်လာ လော့ ” ဟု ဟစ်ခေါ်တော်မူ၏။
[44] ထိုအခါ သေလွန်သောသူသည် ခြေနှင့်လက်တို့၌ ပိတ်စဖြင့်ပတ်စည်းလျက် မျက်နှာကိုလည်း ပဝါဖြင့်စည်းထားသည့်အတိုင်း ထွက်လာ၏။ ယေရှုက“ သူ့ ကို ဖြေ ပေး ၍ သွား ခွင့်ပေး ကြ လော့ ” ဟု လူတို့အား မိန့်တော်မူ၏။
[45] ထို့ကြောင့် မာရိထံသို့လာ၍ ယေရှုပြုတော်မူသောအရာတို့ကိုမြင်ရသည့် များစွာသောဂျူးလူမျိုးတို့သည် ကိုယ်တော်ကိုယုံကြည်ကြ၏။
[46] သို့သော် အချို့တို့သည် ဖာရိရှဲတို့ထံသို့သွား၍ ယေရှုပြုတော်မူသောအရာတို့ကို ပြောကြားကြ၏။
[47] ထိုအခါ ယဇ်ပုရောဟိတ်အကြီးအကဲတို့နှင့်ဖာရိရှဲတို့သည် တရားလွှတ်တော်အဖွဲ့ကိုစုဝေးစေ၍ “ထိုသူသည် များစွာသောနိမိတ်လက္ခဏာတို့ကို ပြုနေသည်ဖြစ်၍ ငါတို့မည်သို့ပြုကြမည်နည်း။
[48] ထိုသူကို ဤအတိုင်းလွှတ်ထားလျှင် လူအားလုံးတို့သည် သူ့ကိုယုံကြည်ကြလိမ့်မည်။ ထိုအခါ ရောမလူမျိုးတို့သည်လာ၍ ငါတို့၏အရပ်ဌာနနှင့်တကွ ငါတို့၏လူမျိုးကိုပါ သိမ်းယူကြလိမ့်မည်”ဟု ပြောဆိုကြ၏။
[49] သို့ရာတွင် သူတို့ထဲမှတစ်ဦးဖြစ်ပြီး ထိုနှစ်တွင် ယဇ်ပုရောဟိတ်မင်းဖြစ်သော ကယာဖက “သင်တို့သည် မည်သည့်အရာကိုမျှမသိကြ။
[50] တစ်မျိုးသားလုံးပျက်စီးသည်ထက် လူတစ်ဦးက လူထုကိုယ်စား အသေခံခြင်းသည် သင်တို့အတွက် ပို၍ကောင်းသည်ကိုလည်း သင်တို့မဆင်ခြင်ကြပါတကား”ဟု ဆို၏။
[51] သို့သော် ဤစကားကို မိမိဆန္ဒအလျောက် သူပြောဆိုသည်မဟုတ်။ သူသည် ထိုနှစ်တွင် ယဇ်ပုရောဟိတ်မင်းဖြစ်သည်နှင့်အညီ ယေရှုသည် ထိုလူမျိုးအတွက် အသေခံတော်မူမည်ဖြစ်ကြောင်းနှင့်
[52] ထိုလူမျိုးအတွက်သာမက ကွဲလွင့်နေသော ဘုရားသခင်၏သားသမီးများကို တစ်စုတစ်ဝေးတည်းဖြစ်စေရန်အတွက်ပါ အသေခံတော်မူမည်ဖြစ်ကြောင်း ပရောဖက်ပြုဟောပြောခြင်းဖြစ်၏။
[53] ထို့ကြောင့် သူတို့သည် ထိုနေ့မှစ၍ ကိုယ်တော်ကိုသတ်ရန် တိုင်ပင်ကြံစည်ကြ၏။
[54] သို့ဖြစ်၍ ယေရှုသည် ဂျူးလူမျိုးတို့ထဲတွင် ထင်ရှားစွာမသွားလာတော့ဘဲ ထိုအရပ်မှထွက်ခွာ၍ တောကန္တာရနှင့်နီးသောအရပ်ဒေသ၌ရှိသည့် ဧဖရိမ်ဟုခေါ်သောမြို့သို့ကြွပြီးလျှင် တပည့်တော်တို့နှင့်အတူ ထိုမြို့၌နေတော်မူ၏။
[55] ဂျူးလူမျိုးတို့၏ပသခါပွဲတော်နီးကပ်လာပြီဖြစ်၍ များစွာသောသူတို့သည် မိမိတို့ကိုယ်ကိုသန့်ရှင်းစင်ကြယ်စေရန် ပသခါပွဲတော်မတိုင်မီ ကျေးလက်ဒေသမှ ဂျေရုဆလင်မြို့သို့ တက်လာကြ၏။
[56] သူတို့သည် ယေရှုကိုရှာရင်း ဗိမာန်တော်ထဲ၌ရပ်လျက် “သင်တို့မည်သို့ထင်ကြသနည်း။ သူသည် ဤပွဲတော်သို့ လုံးဝမလာဘဲနေမည်လော”ဟု အချင်းချင်းပြောဆိုကြ၏။
[57] ယဇ်ပုရောဟိတ်အကြီးအကဲတို့နှင့်ဖာရိရှဲတို့မူကား ကိုယ်တော်ကိုဖမ်းဆီးနိုင်ရန်အတွက် မည်သူမဆို ယေရှုရှိရာအရပ်ကိုသိလျှင် သတင်းပေးရမည်ဟု အမိန့်ထုတ်ထားကြ၏။