[1] Элиху девам этип, бойле деди:
[2] «Алладан акълым», – дегенинъни догъру саясынъмы?
[3] Сен: «Манъа не файда? Гуна ишлемесем де, не файда?» – дейсинъ.
[4] Мен санъа ве достларынъа бойле джевап берерим:
[5] – Коклерге бакъ да корь, устюнъде юксельген булутларгъа козь ташла.
[6] Гуна ишлесенъ, Аллагъа не зарар олур? Акъсызлыкъларынъ чокълашса, Онъа не япар?
[7] Догъру олсанъ, Онъа бергенинъ недир? Я да О, сенинъ къолунъдан не алыр?
[8] Яманлыгъынъ янъгъыз сен дайын адамларгъа зарар кетирир, догърулыгъынъ да тек инсан огълу ичюндир.
[9] Хорлавларнынъ чокълугъындан адамлар агълай, кучьлюлернинъ къолундан къуртулыш истегенде, олар ярдымгъа чагъыралар.
[10] Амма кимсе демей: «Алла къайда? Геджелери манъа такъат берген Яратыджым къаерде?
[11] О, бизни ер юзюндеки айванлардан чокъ огрете, коктеки къушлардан зияде бизге акъыл бере».
[12] Яман адамларнынъ къопайлыгъы ичюн, олар ярдымгъа чагъырса да, О, оларгъа джевап бермез.
[13] Алла керчектен бош лафны эшитмез, Къудретли онъа къулакъ асмаз.
[14] Сен исе айтасынъ: «Оны корьмейим. Давам Онынъ огюнде, Оны беклерим»,
[15] ве: «Энди Алланынъ гъазабы ич бир адамны джезаламаз! О, акъсызлыкъны акъылына биле алмаз!»
[16] Эюп агъзыны бошуна ачты, бир шей бильмей, сёзлерни исе арттыра.