[1] Эюп лафыны эп девам этип, бойле деди:
[2] – Ах, кечкен айлар, Алла мени къорчалагъан куньлер арткъа къайткъайды!
[3] Онынъ лампады башымнынъ устюнде нур сача эди, Онынъ ярыгъынен мен къаранлыкъта юре эдим!
[4] Эвель куньлерде ишлерим онъ келе эди, Алланен достлугъым чадырымнынъ устюнде эди.
[5] О вакъыт Къудретли Алла меннен эди, балаларым да чевре-четимде эдилер,
[6] мен артыкъ бай адам эдим, къаялар да манъа зейтюн ягъыны акъыза эдилер!
[7] О заман мен шеэр къапусына кетип, курсюмни мейдангъа къоя эдим.
[8] Яш огъланлар мени корип, сакълана, къарт адамлар турып, аякъта тура эди.
[9] Башлыкълар лаф этмектен чекинип, къолларынен агъызларыны къапата эди.
[10] Белли адамларнынъ сеси кесиле, тиллери тамакъларына япыша эди.
[11] Мени эшиткенлер мени бахтлы деп сая эди, мени корьгенлер мени макътай эди.
[12] Ярдымгъа чагъыргъан заваллыны, ярдымсыз етимни мен къуртара эдим.
[13] Олюмден къуртулгъан мени алгъышлай эди, тул къадыннынъ юрегини мен къувандыра эдим.
[14] Акъикъатны урба киби кие эдим, адалетлик манъа чалма киби эди.
[15] Кёрларгъа – козь, топалларгъа – аякъ эдим.
[16] Фукъарелерге бабалыкъ эте, таныш олмагъан адамнынъ давасыны гъайретнен чезе эдим.
[17] Акъсызлыкъ япкъан адамнынъ ченгесини къырып, хырсызлагъаныны тишлерининъ арасындан чыкъара эдим.
[18] «Озь эвимде олерим, – деп тюшюне эдим. – Куньлерим къум данелери дайын чокъ олур.
[19] Тамырларым сувларгъа тие, пытакъларымда чыкъ геджелей.
[20] Шуретим эксильмейджек, къолумдаки яй эп къавий оладжакъ».
[21] Адамлар мени урьметнен динълеп, огютимни индемейип беклей эди.
[22] Мен лаф эткенимден сонъ, лаф этмей эдилер, сув къуру ерге киби, сёзлерим оларнынъ устьлерине тамлай эди.
[23] Ягъмурны беклеген киби, мени беклей эдилер, баарь ягъмурыны ичкен киби, сёзлеримни иче эдилер.
[24] Оларгъа кулюмсирегенде, козьлерине инанмай эдилер, ачыкъ чырайым оларны юреклендире эди.
[25] Мен оларнынъ ёлуны сайладым, башларында отура эдим, аскерлернинъ ортасында падиша киби эдим, агълагъанларгъа гонъюль бере эдим.