[1] Ондан сонъ Эюп агъзыны ачты ве догъгъан кунюни къаргъады.
[2] Сёзюни башлап, о, бойле деди:
[3] – Догъгъан кунюм ёкъ олгъайды, Мен анамнынъ къурсагъында пейда олгъан гедже гъайып олгъайды!
[4] О кунь къаранлыкъкъа чевирильгейди, Юдже Алла оны унуткъайды, о куню кунеш де догъмагъайды.
[5] О кунь къаранлыкънынъ ве олюм кольгесининъ къысмети олгъайды, булутлар оны къаплагъайды, къаранлыкъ о куннинъ отюни патлаткъайды.
[6] О геджени зифт къаранлыкъ къаплагъайды, йылнынъ куньлери арасындан силингейди, айлардан ич бирине кирмегейди.
[7] О геджеси бир къадын юкке къалмагъайды, шу геджеси шенълик сеслери эшитильмегейди.
[8] Ырымджылар шу геджени къаргъагъайды, ливьятанны уяндыра бильгенлер оны лянетлегейди.
[9] Танъ йылдызлары къара къалгъайды. Шу гедже ярыкъны беклеп отургъайды, лякин догъгъан кунешнинъ шавлелерини корьмегейди.
[10] Ойле олгъайды, чюнки шу гедже анамнынъ къарыныны къапатмады, чюнки о, манъа чокъ беля ве кедер кетирди.
[11] Не ичюн догъгъанымда ольмедим? Неге къарындан чыкъкъан сонъ гъайып олмадым?
[12] Не ичюн мени къучакъларына алдылар? Неге манъа эмчек бердилер?
[13] Энди ятар да, тынчланыр эдим, раат олып, юкълар эдим.
[14] Йыкъылгъан шеэрлерни янъыдан къургъан дюньянынъ падишаларынен ве насиатчыларынен берабер энди олур эдим,
[15] алтын топлагъан, эвлерини кумюшке толдургъан башлыкъларнен бирликте къалыр эдим.
[16] Мени, тюшюкни киби, гизли сакълагъайдылар, кунь ярыгъыны корьмеген сабийлерни киби, топракъкъа комгейдилер.
[17] Анда яман адамлар къоркъузмаз, о ерде такъаттан кесильген инсанлар раатланыр.
[18] Эсирлернинъ эписи раатлыкъ тапар, озь хорлайыджыларнынъ сесини эшитмезлер.
[19] Кучюклер де, буюклер де андадыр, ве къуллар эфендисинден азаттыр.
[20] Хорлангъанларнынъ, ичлери къасеветлерге толу адамларнынъ омюри неден девам этер?
[21] Олар олюмни беклей, о исе кельмей, оны сакълангъан байлыкътан зияде къыдыралар.
[22] Олар мезаргъа тюшкенде, юреклери пек къуваналар.
[23] Келеджекте не оладжагъыны бильмеген инсангъа, чевресини Алла корьсетмеген адамгъа неге яшайыш берилир?
[24] Ынъранувларым – меним ашым, агълавларым – акъкъан сувлар кибидир.
[25] Къоркъунчлы къасеветлер меним башыма тюшти, неден пек къоркъа эдим, о да башыма кельди.
[26] Тынчлыкъ-аманлыкъ ёкъ, раатлыкъ ёкъ, башыма белялар тюше.