[1] هپتگئے ائولی رۆچا، بزان یکشَمبِهئے گوَرباما، جنێنان هما وشبۆێن رۆگن و اَتر که تئیار کرتگ‌اتنت، زرتنت و کبرئے سرا شتنت،
[2] بله دیستِش هما ڈۆک که کبرئے دپا اَت لێٹ گپتگ و چه وتی جاگها ٹَگلتگ.
[3] وهدے کبرئے تها شتنت، هُداوندێن ایسّائے جۆنِش ندیست.
[4] هئیران اتنت و نزانتِش چے بکننت که اَناگت دو مرد، گۆن دْرپشۆکێن گُد و پُچّان آیانی کَشا اۆشتات.
[5] جنێنان، چه تُرسا وتی سر جَهل کرت، بله آ دوێنان گوَشت: «شما چیا آ زندگێنا، مُردگانی نیاما شۆهازَ کنێت؟
[6] آ، اِدا نه‌اِنت، آییا جاه جتگ. یات کنێت، آ وهدی که اَنگت گۆن شما جَلیلا اَت، چے گوَشتی؟
[7] شمارا نگوَشتی که ‹انسانئے چُکّ باید اِنت گُنهکارانی دستا دئیگ ببیت، باید اِنت سَلیب کَشّگ ببیت و سئیمی رۆچا پدا زندگ ببیت و جاه بجنت›؟»
[8] گڑا، آ جنێن ایسّائے اے هبرئے یات و تْرانَگا کپتنت.
[9] چه کبرئے سرا که پِر ترّتنت، اے سجّهێن هال و هبرِش گۆن یازدهێن کاسِد و آ دگران گوَشتنت.
[10] آ که اے هبرِش په کاسِدان رَسێنت، مَریم مَجْدَلیَه، یوانّا، آکوبئے مات مَریم و آیانی آ دگه همراهێن جنێن اتنت.
[11] کاسِدان، جنێنانی هبر بے سر و بُنێن هبر زانت و باورِش نکرتنت.
[12] بله پِتْرُس پاد آتک و په دْرِکّے کبرئے نێمگا شت، سَری جَهل کرت و کَبرئے تها چارتی، بله چه لیلُمێن گُدان و اَبێد، دگه هچّی ندیست. گڑا چه وتی دیستگێنان، هئیران و هَبَکّه بوت و لۆگا پِر ترّت.
[13] هما رۆچا، چه آیان دو مرید، دێم په اِماووس نامێن مێتگێا رئوگا اَت که چه اورْشَلیما کِساس یازده کیلومیتر دور اَت.
[14] آ، راها گۆن یکدگرا همے بوتگێن هبر و هالانی بارئوا گپّ و تْران کنگا اتنت.
[15] همے وهدا که گپّ و هبرا اتنت، اَناگت ایسّا وت آیانی کِرّا آتک و گۆن آیان هۆر و همراه بوت.
[16] بله پَجّاهِش نئیاورت، چیا که آیانی چمّ پردهێا پۆشتگ‌اتنت.
[17] ایسّایا جُست کرت: «شما وتی راها، چۆنێن سَرهالانی بارئوا گپّ و تْران کنگا اێت.» آ گۆن گَمناکێن چِهرگے اۆشتاتنت.
[18] گڑا چه آیان یکّێا که نامی کْلیوپاس اَت، پَسّئو دات: «اورْشَلیما دَرامدێن مردم یکّێن تئو ائے، چه اے سَرهالان که همے رۆچان اۆدا بوتگ‌اَنت سهیگ نه‌ائے؟»
[19] جُستی کرت: «چه کجام سَرهالان؟» گوَشتِش: «هما که ایسّا ناسِریئے سرا آتکنت. آ، پئیگمبرے اَت که آییئے کار و هبران، هُدائے بارگاه و مردمانی گوَرا، بازێن زۆر و کدرتے مان اَت.
[20] بله مئے مزنێن دینی پێشوا و کئومئے سرۆکان درکئومانی دستا دات که په آییا کۆشئے هُکما بدئینت و رَندا آیان سَلیب کَشّت.
[21] مارا اُمێت اَت، آ هما بیت که اِسراییلا رَکّێنیت. نون گپّ اِش اِنت که اے هبران سئے رۆچ گوَستگ.
[22] چه مئے همراهێن جنێنان، لهتێنانی هبران هم مارا هئیرتێا پِرّێنتگ. آ مرۆچی بامگواها کبرئے سرا شتگ‌اَنت،
[23] بله آییئے جۆنِش ندیستگ. گڑا آتکنت و مارا هالِش دات که آیان په اِلهام و شُبێن پرێشتگ دیستگ‌اَنت که گوَشتگِش: ‹ایسّا زندگ اِنت.›
[24] چه مئے مردمان هم لهتێن کبرئے سرا شتگ و آیان هم اَنچش که جنێنان گوَشتگ هما ڈئولا دیستگ، بله آیانی چمّ په واجهئے جندا نکپتگ.»
[25] ایسّایا گۆن آیان گوَشت: «او ناسرپدان! په نبیانی سجّهێن هبرانی باور کنگا شمئے دل کۆر اِنت.
[26] مَسیها په وتی شان و شئوکتئے رَسگا، اے سکّی و سۆری سگّگی نه‌اتنت؟»
[27] رَندا ایسّایا وتی بارئوا، موسّا و سجّهێن نبیانی پاکێن کتابانی تها، هرچے که نبیسگ بوتگ‌اَت، آ سرپد کرتنت.
[28] اَنچش که هما مێتگئے نزّیکا آتک و رَستنت که اۆدا رئوگی اتنت، ایسّایا اے دابا پێش داشت که آییا دورتر رئوگی اِنت.
[29] آیان دَزبندی کرت: «شپا گۆن ما بجَلّ چیا که رۆچ شتگ و شپ آیَگی اِنت.» گڑا، ایسّا هم شت تان گۆن آیان بمانیت.
[30] هما وهدا که ایسّا گۆن آیان په ورگا نِشت، نانی زرت، هُدائے شُگری گپت، نانی چُنڈ چُنڈ کرت و آیانی دستا دات.
[31] نون آیانی چمّ پَچ بوتنت و ایسّااِش پَجّاه آورت بله هما دمانا چه آیانی چمّا چێر و اَندێم بوت.
[32] گڑا چه یکدومیا جُستِش کرت: «راها وهدے آ گۆن ما تْران کنگا اَت و مارا پاکێن کتابانی هبران سرپد کنگا اَت، مئے دل جنَگ و دْریک دْریک کنگا نه‌اَت؟»
[33] گڑا، هما دمانا پاد آتک و اورْشَلیما پِر ترّتنت. اۆدا، آیان یازدهێن کاسِد و آ دگه مرید یکجاه دیستنت،
[34] که گوَشگا اتنت: «اے راست اِنت که هُداوندا جاه جتگ و په شَمونا زاهر بوتگ!»
[35] گڑا اے دوێنان وتی راهئے سرگوَست گۆن آیان گوَشت که ایسّااِش چِه پئیما نانئے چُنڈ کنگئے وهدا پَجّاه آورتگ.
[36] تنینگه آ همے هبران اتنت که ایسّا وت آتک و آیانی نیاما اۆشتات و گوَشتی: «دْرود و دْرَهبات په شما!»
[37] آیان تُرست و هئیران و هَبَکّه بوتنت و گُمانِش کرت بلکێن روهے گِندگا اَنت.
[38] بله ایسّایا گوَشت: «په چے شمارا اینچُکَ تُرسیت و هئیران و هَبَکّه منتگێت و چیا شمئے دلا شکّ پاد آتکگ؟
[39] دست و پادانُن بگندێت، اے منی جند اِنت. منا دست جنێت و بچارێت، اَرواها هَڈّ و گۆشت پِرَ نبیت، بله شما گِندگا اێت که منا هَڈّ و گۆشت پِر اِنت.»
[40] اے هبرئے گوَشگا رَند، وتی دست و پادی پێش داشتنت.
[41] آ، چه شادمانیا هئیران و هَبَکّه بوتنت و باورِش نکرت. گڑا، جُستی کرت: «گۆن شما په ورگا اِدا چیزّے هست؟»
[42] چُنڈے پتکگێن ماهیگِش دات،
[43] ایسّایا زرت و آیانی دێم په دێما وارت.
[44] گڑا گوَشتی: «اے منی هما هبر اَنت که من گۆن شما آ وهدا کرتگ‌اَنت که اَنگت گۆن شما بوتگان. منی بارئوا، هر هبرے که موسّائے شَریَت، زَبور و نبیانی کتابان نبشته اِنت، آ زلور باید اِنت هما ڈئولا سَرجم ببنت.»
[45] رَندا، آیانی زانت و زانگی رُژناگ کرت تانکه پاکێن کتابانی مانا و مکسدا سرپد ببنت.
[46] گوَشتی: «نبیسگ بوتگ که مَسیه باید اِنت سکّی بسگّیت، ساه بدنت و سئیمی رۆچا، چه مُردگانی نیاما جاه بجنت و
[47] آییئے نامئے سرا، پشۆمان بئیگ و گناهانی پهِلّی باید په سجّهێن کئومان جار جنَگ ببیت. اے کارئے بُنگێج چه اورْشَلیما بیت.
[48] شما اے کار و هبرانی گواه و شاهد اێت.
[49] من وتی پتئے واده داتگێن پاکێن روها په شما رئوانَ دئیان، نون شما شهرا بمانێت، تان هما وهدا که چه بُرزا شمارا واک و کدرت برسیت.»
[50] رَندا، ایسّایا مرید تان بئیت‌اَنیائے نزّیکا برتنت و دست بُرز کرت و په آیان نێکێن دْوایی لۆٹت و برکت داتنت.
[51] هما وهدا که دْوا کنگ و برکت دئیگا اَت، چه آیان گیشّت و آسمانا برگ بوت.
[52] مریدان ایسّا پرستش کرت و گۆن بازێن گَل و وشّیے اورْشَلیما پِر ترّتنت.
[53] مُدام مزنێن پرستشگاها منتنت و هُدایا سَتا کنان اتنت.