[1] ایسّایا گۆن وتی مریدان گوَشت: «اَزگار و هستۆمندێن مردێا هسابدارے هست‌اَت. وهدے په آییا اے هال سر بوت که هسابدار آییئے مالا وارت و گارَ کنت،
[2] گڑا آ لۆٹت و گوَشتی: ‹اے چۆنێن هبر اَنت که تئیی بارئوا من اِشکنگا آن؟ برئو وتی سَرجمێن هساب و کتابان بگیشّێن و بیار و منا بدئے. مرۆچی و رَند، تئو چه منی هسابداریا در ائے.›
[3] هسابدارا وتی دلا جێڑت: ‹نون چۆن بکنان که منی واهند منا چه کارا در کنگا اِنت، بَرد و کۆڈال من جتَ نکنان، پِنڈگا هم منا لَجّ کنت.
[4] بله هئو! انّون زانتُن چے بکنان. باید اِنت اَنچێن کارے بکنان که وهدے چِه کارا کَشّگَ بان، رَندا مردم منا وتی لۆگان بِلّنت.›
[5] «آییا واهندئے وامدار یک یکّا وتی کِرّا لۆٹتنت. چه ائولی وامدارا جُستی گپت: ‹ترا منی واهندئے چینچُک وام پِر اِنت؟›
[6] پَسّئوی دات: ‹منا یکسَد کئیل زئیتونی رۆگن وام پِر اِنت.› هسابدارا گوَشت: ‹بگر، اِش اِنت تئیی وامانی کَبز، زوتّ بنند و پنجاه کئیل بنبیس.›
[7] پدا چه دومی وامدارا جُستی کرت: ‹ترا چینچُک وام پِر اِنت؟› گوَشتی: ‹یکسَد کئیل گندم.› هسابدارا گوَشت: ‹اے تئیی وامانی کَبز اِنت. بگر و هشتاد کئیل بنبیس.›
[8] «واهندا وتی لُچّ و دُزّێن هسابدار شاباش گوَشت، که آییا اے کار، گۆن اَگلمندی کرتگ‌اَت. چیا که اے وهدئے چُکّ گۆن وتی زمانگئے مردمان دنیایی گیر و دارانی در برگا، چه نورئے چُکّان بزان هُدایی مردمان آکِلتر اَنت.
[9] شمارا گوَشان که دنیائے اے بێوپاێن مالا په شَرّێن دۆستانی شۆهاز کنگا کار بندێت، تانکه وهدے اے مالَ هَلّیت، شمارا اَبدمانێن جهانا وشّ‌آتک بکننت.
[10] «آ که گوَنڈ و کَسانێن کارانی سرا تچک و راستَ بیت، مزنێنانی سرا هم راستَ بیت و آ که گوَنڈێن کارانی سرا راستَ نبیت، مزنێنانی سرا هم راستَ نبیت.
[11] نون اگن شما اے بێوپا و کوڑَهێن دنیائے مالانی سرا راست و تچک مبێت، گڑا کئے بَرهَکّێن مال و گنجئے بارئوا شمئے سرا باورَ کنت؟
[12] اگن په دگرانی مالا راست و تچک مبێت، کئے اِنت که شمئے وتی مالا، شمارا بدنت؟
[13] «هچ گُلامے په دو واجها هِزمت کرتَ نکنت، یا گۆن یکّێا دژمنیَ کنت و دومیگی دۆستَ بیت، یا گۆن ائولیگا وپادارَ بیت و چه آ دگرا بدیَ کئیت. شما یَکوهد و یَکجاه، هُدا و زَرّئے گُلامیا کرتَ نکنێت.»
[14] پَریسی که وت زَرپرست اتنت، گۆن اے هبرانی اِشکنگا، ایسّااِش کلاگ گپت و ریشکند کرت.
[15] ایسّایا گوَشت: «شما هما اێت که مردمانی دێما وتا تچک و پهرێزکار پێشَ دارێت، بله هُدا چه شمئے دلئے هالان سَهیگ اِنت. شمارا بگوَشان، هما چیزّ که مردمانی گوَرا باز کیمّتی اِنت، هُدا چه آ چیزّا سکّ بێزار اِنت.
[16] «تئورات و سجّهێن نبیانی باریگ، تان یَهیائے وهدا اَت. نون رَندا، هُدائے بادشاهیئے مستاگ دئیگَ بیت و هرکَس جُهدَ کنت وتی راها دێم په آییا در بگێجیت.
[17] بزانێت که آسمان و زمینئے گار و بێران بئیگ چه شَریَتئے یک ٹِکّ و نُکتهێئے کپگ و دور بئیگا باز آسانتر اِنت.
[18] «اگن کَسے وتی جَنا سئون و تلاکَ دنت و گۆن دگه جنێنێا سورَ کنت، زِنا کنت و هرکَس که گۆن تلاک داتگێن جنێنێا سور و سانگَ کنت، آ هم زِنا کنت.
[19] «یک مالدار و اَزگارێن مردێا مُدام گران‌کیمّتێن پُچّ و پۆشاکَ پۆشت و وتی رۆچی په ائیش و نۆشَ گوازێنتنت.
[20] ایل‌آزَر نامێن یک گریبێن مردے هماییئے لۆگئے دپا نادێنگ بوتگ‌اَت که جسم و جانی، سرا تان پادا رێش اَت.
[21] آییئے اَرمان اَت که چه اَزگارێن مردئے پَرزۆنَگئے سر آتکگێن چُنڈ و چانیگان، وتی لاپا سێر بکنت. کُچک هم آتکنت و آییئے رێش و ناسورِشَ چَٹّتنت.
[22] «وهدے آ گریب مُرت، پرێشتگان آ زرت و اِبراهێمئے کِرّا برت. اَزگارێن مرد هم مُرت و مردمان کَبر و کپُن کرت.
[23] هما سێر و اَزگارێن مرد، دۆزها سکّ بَزّگی کَشّگا اَت. آییا که سر چست کرت چه دورا چمّی په اِبراهێما کپت که هما ایل‌آزَر آییئے کَشا نندۆک اَت.
[24] گوانکی جت: ‹اِبراهێم، او منی پت! ترا منی سرا بَزّگ بات، ایل‌آزَرا منی کِرّا دێم بدئے که وتی لَنکُکا آپا بجنت و منی نُکّا ترّ بکنت که من آسا سُچگا آن.›
[25] بله اِبراهێما پَسّئو دات: ‹او منی بَچّ! هئیالا بکپ که تئو وتی زِندا شَرّێن چیزّانی واجه بوتگئے و ایل‌آزَرا وتی رۆچ په بَزّگی گوازێنتگ‌اَنت. بله آ نون اِدا آسودگ اِنت و تئو اَزابان تَلوَسگا ائے.
[26] اِشیا اَبێد، شمئیگ و مئے نیاما، یک اَنچێن جُهلێن دَرَگے بُرّگ بوتگ که نه مئے نێمگئے مردم شمئے گوَرا شتَ کننت و نه شمئے نێمگئے مردم مئے کِرا آتکَ کننت.›
[27] «پدا اَزگارێن مردا گۆن اِبراهێما گوَشت: ‹او منی پت! گڑا چه تئو دَزبندیَ کنان، ایل‌آزَرا منی پتئے لۆگا رئوان بکن،
[28] چیا که منی پنچ برات اَنت و منی واهگ اِنت که ایل‌آزَر آیانی کِرّا برئوت و آیان ڈاه بدنت و هُژّار بکنت، چُش مبیت که آ هم اے پُراَزابێن جاگها بیاینت.›
[29] بله اِبراهێما گوَشت: ‹آیانی کِرّا موسّا و نبیانی کتاب هست‌اَنت. آیان بواننت و هبرانِش گۆش بدارنت.›
[30] آ مردا گوَشت: ‹نه، او منی پت اِبراهێم! چه مُردگان اگن کَسے آیانی کِرّا برئوت، اَلّما آ چه وتی بدێن کاران پشۆمانَ بنت.›
[31] اِبراهێما گوَشت: ‹اگن آ موسّا و پئیگمبرانی هبران گۆشَ ندارنت، گڑا چه مُردگان هم اگن کَسے زندگ ببیت و آیانی کِرّا برئوت، آییئے هبران هم باورَ نکننت و نمَنّنت.›»