[1] چه اِشیا رَند، هُداوندێن ایسّایا دگه هپتاد مرید گچێن کرت و هما شهر و مێتگان که رئوگی اَت، چه وتا پێسر، دو دوا راهی داتنت و
[2] گۆن آیان گوَشتی: «کِشار باز اِنت، بله رُنۆک کمّ. پمێشکا گۆن کِشارئے واهندا دَزبندی بکنێت و بلۆٹێت که په وتی کِشاران رُنۆک دێم بدنت.
[3] برئوێت، که من شمارا گوَرگانی ڈئولا، گُرکانی نیاما رئوانَ کنان.
[4] وتی سات و سپرا گۆن وت، نه زَرتورَگ و لۆت و پێلک بزورێت و نه چئوَٹ و سواس. راها، گۆن کَسێا گێشێن تئیارجۆڑی مکنێت.
[5] «هر لۆگێا که رئوێت ائولا بگوَشێت: ‹اے لۆگئے مردم دْراه و اێمِن باتنت›.
[6] چه آ لۆگئے مردمان، اگن کَسے سُهل و اێمنیئے لۆٹۆک اِنت، شمئے اے اێمنیئے واهگ په آییا رسیت و اگن آ نکرزیت، شمئے اے واهگ پدا په شما پِرَ ترّیت.
[7] هما یکّێن لۆگا بدارێت و لۆگ په لۆگ مرئوێت. هرچے که شمارا په ورگا داتِش، بوَرێت و بنۆشێت، چیا که کار کنۆک وتی رۆزیگئے هکدار اِنت.
[8] «هر شهرێا که رئوێت و آ شهرئے مردم شمارا وشّ‌آتکَ کننت، گڑا هرچے که په ورگا کارنت، بوَرێت.
[9] هما شهرئے نادْراهان دْراه کنێت و مردمان بگوَشێت که هُدائے بادشاهی نزّیک اِنت.
[10] بله اگن شهرێا شتێت که آ شهرئے مردمان شمارا وشّ‌آتک نکرت، گڑا چه اۆدا در بیاێت و هما شهرئے رَهسران هرکَسا که گندێت، آیان بگوَشێت:
[11] ‹شمئے شهرئے هما دَنز که مئے پادان لگّتگ، ما آ دَنزان همِدا چَنڈێن و تکێنێن، تانکه اے دَنز شاهدی بدئینت که ما هُدائے وشّێن کُلئو په شما آورت. بله بزانێت که هُدائے بادشاهی نزّیک اِنت.›
[12] باور کنێت، جُست و پُرسئے رۆچا سُدومئے مردمانی سزا چه آ شهرئے مردمانی سزا و اَزابا آسانتر و کمترَ بیت.
[13] «بَژن و اَپسۆز په شما، او کُرازینئے مردمان! بَژن و اَپسۆز په شما، او بئیت‌سئیدائے مردمان! هما مۆجزه و اَجِکّایی که من شمئے نیاما پێش داشتگ‌اَنت، اگن سور و سئیدونئے شهران پێش بداشتێننت، گڑا اۆدئے مردمان هما وهدا وتی گناهانی پشۆمانیئے پۆشاک گوَرا کرتگ‌اَت و پُرانی سرا نِشتگ‌اتنت.
[14] جُست و پُرسئے رۆچا، سور و سئیدونئے مردمانی سِزا چه شمئے سِزا و اَزابا آسانتر و کمترَ بیت.
[15] او کَپَرناهومئے مردمان! شما چست کنگ و آسمانا برگَ بێت؟ هچبر! تَهتَرونئے جُهلانکیان سَرْشَکونَ بێت.
[16] «اگن کَسے شمئے هبران گۆش بداریت، آ منی هبران هم گۆشَ داریت. هرکَس شمارا ممَنّیت، آ منا هم نمَنّیت و منی نمَنّۆک آییا هم نمَنّیت که منا راهی داتگ.»
[17] ایسّائے هپتادێن مرید گۆن شادهی پِر ترّتنت و گوَشتِش: «او هُداوند! چه تئیی نامئے زۆراکیا، جِنّ هم مئے هُکما مَنّنت.»
[18] ایسّایا درّاێنت: «من شئیتان دیست که گْرۆکێئے ڈئولا چه آسمانا کپت.
[19] من شمارا هما واک و اِهتیار داتگ که مار و زومّ و دژمنئے سجّهێن واک و کدرتا لگتمال بکنێت. هچ چیزّ شمارا تاوان داتَ نکنت و نُکسانَ نرسێنیت.
[20] بله په اِشیا دِلوشّ مبێت که جِنّ شمئے هُکما مَنّنت، شمئے دِلوشّی اے ببیت که نامۆ آسمانا نبیسگ بوتگ.»
[21] هما دمانا، گۆن پاکێن روها گَل و شادان، ایسّایا گوَشت: «او پت، زمین و آسمانئے هُدابُند! ترا سَتا کنان و ساڑایان که تئو اے راز و هبر چه زانتکار و هۆشمندان چێر داتنت و کۆدکانی سرا پَدّر کرتنت. او پت! تئو چه وتی رزا و واهگا اے ڈئولا کرت.
[22] سجّهێن چیزّ، پتا منی دستا داتگ‌اَنت. اَبێد چه پتا، هچکَس چُکّا نزانت، همے ڈئولا، اَبێد چه چُکّا و هما مردمان که چُکّ بلۆٹیت پتا په آیان پَدّر بکنت، دگه هچکَس پتا نزانت.»
[23] پدا ایسّایا په اِهوت و هَلوتا دێم گۆن مریدان کرت و گوَشتی: «بَهتاور اَنت هما چمّ که هرچے شما دیستگ آ هم بگندنت.
[24] من شمارا گوَشان، بازێن پئیگمبر و بادشاهانی واهگ و مُراد همے بوتگ که هرچے شما گِندگا اێت آیان هم بدیستێن، بله ندیستِش و هرچے شما اِشکنگا اێت آیان هم بِشکُتێن بله نه‌اِشکتِش.»
[25] چه شَریَتئے کازیان یکّے، ایسّائے کِرّا آتک و په آییئے چَکّاسا جُستی کرت: «او استاد! من چۆن بکنان که نمیرانێن زِندئے واهند ببان؟»
[26] ایسّایا پَسّئو دات: «شَریَتا چے نبشته اِنت، چه آییئے وانگا تئو چے سرپدَ بئے؟»
[27] آییا پَسّئو دات: «وتی هُداوندێن هُدایا، په دل، گۆن سجّهێن جان و ساه، گۆن سجّهێن وس و واک و گۆن سجّهێن پَهم و پِگرا، دۆست بدار و همساهگا هم وتی جندئے پئیما مِهر بکن.»
[28] ایسّایا گوَشت: «تئو شَرّ گوَشتگ، همے ڈئولا بکن، ترا اَبدمانێن زِندَ رَسیت.»
[29] نون شَریَتئے زانۆگرا په اے سئوَبا که پێش بداریت آییا شَرّێن جُستے کرتگ، چه ایسّایا پدا جُست کرت: «گڑا، منی همساهگ کئے اِنت؟»
[30] آییئے پَسّئوا، ایسّایا چُش گوَشت: «یَهودی مردے چه اورْشَلیما دێم په اَریهائے شهرا رئوگا اَت. راها، دُزّان گپت و آییئے مال و مَڈّی پُلِت و آییئے پُچّ و پۆشاک پَچ گپتنت، جت، لَٹّ و کُٹّ و نێمزَدگ کرت و راهئے سرا دئور دات و شتنت.
[31] بے گَت و گُمانا، چه همے راها یک دینی پێشواے گوَزگا اَت، وهدے اے مردی دیست، وتی راهی تاب دات و گوَست.
[32] همے ڈئولا، مزنێن پرستشگاهئے هِزمتکارے هم چه همے راها گوَزگا اَت، وهدے آ مردی دیست گوَست و شت.
[33] بله رَندترا، سامِری کئومئے یک مردے چه اۆدا گوَزان، همے جاگها رَست. وهدے آ مردی دیست، آییئے سرا بَزّگی بوت،
[34] آییئے کِرّا آتک و ٹَپّی گۆن شراب و ٹێل درمان کرت و بستنت، وتی اۆلاکا سوار کرت، یک کاروانسراێا آورت و آییئے هئیالداری‌ای کرت.
[35] دومی رۆچا، کاروانسرائے هُدابُندی دو دینار دات و گوَشتی: ‹اے مردئے هئیالداریا بکن، اگن چه اے زَرّان گێشتر پَکار بوت پِر ترّگئے وهدا ترا دئیان.›»
[36] گڑا ایسّایا چه هما شَریَتئے زانۆگرا جُست کرت: «تئو چے گوَشئے، چه آ سئیێنان کجامیا گۆن اے زَدَگ و ٹَپّیگێن مردا وتی همساهگی زِمّهواری سَرجم کرت؟»
[37] آییا پَسّئو دات: «هما که آییئے سرا بَزّگی بوت.» ایسّایا گوَشت: «برئو تئو هم اَنچش بکن.»
[38] ایسّا و آییئے مرید، گوَزان و پَند جنان، آتک و مێتگێا رَستنت. اۆدا، مَرتا نامێن جنێنێا ایسّا وتی لۆگا مهمان کرت.
[39] مَرتایا مَریم نامێن گهارے هست‌اَت که په هُداوندێن ایسّائے هبرانی گۆش دارگا آییئے پادانی دێما نِشت.
[40] بله مَرتا که مهمانیئے کارانی چِن و لانچا دَزگٹّ اَت، ایسّائے کِرّا آتک و گوَشتی: «او هُداوند! ترا اے هبرئے پرواه نێست که منی گهارا منا کار کنگا تهنا یله داتگ؟ بگوَشی منا کُمک بکنت.»
[41] بله هُداوندێن ایسّایا پَسّئو دات: «مَرتا، او مَرتا! تئو بازێن کار و بارانی سرا وتا نگران و دِلتَپَرکهَ کنئے،
[42] بله تهنا یک چیزّ زلورت اِنت. مَریما هما گهترێن په وت گچێن کرتگ که چه آییا پَچ گِرگَ نبیت.»