[1] یک بَرے شَبَّتئے رۆچا، ایسّا چه گندمی کِشاران گوَزگا اَت. آییئے مرید گندمی هۆشگان سِندگ و گۆن وتی دستان مُشگ و ورگا اتنت.
[2] گڑا چه پَریسیان لهتێنا گوَشت: «چیا اَنچێن کارَ کنێت که شَبَّتئے رۆچا رئوا نه‌اِنت؟»
[3] ایسّایا پَسّئو دات: «زانا، شما نئوانتگ، وهدے داوود و آییئے همراه شدیگ بوتنت، گڑا داوودا چے کرت؟
[4] آ، هُدائے پاکێن لۆگا شت، هُدائے ناما هما هئیراتی و پاکوَنڈێن نانی زرت، وارتنت و وتی همراهانا هم په ورگا داتی، که آیانی ورگ تهنا په دینی پێشوایان رئوا اَت.»
[5] پدا ایسّایا گۆن آیان گوَشت: «منا، که انسانئے چُکّ آن، شَبَّتئے رۆچئے اِهتیار هست.»
[6] دگه شَبَّتئے رۆچے، ایسّا کَنیسَها شت و مردمانی تالیم دئیگا گلاێش بوت. همۆدا، یک مردے اَت که راستێن دستی هُشک و مُنڈ اَت.
[7] شَریَتئے زانۆگر و پَریسی، ایسّایا چارگا اتنت و یک نیمّۆنێئے شۆهازا اتنت که «اگن اے مردئے دستا شَمبِهئے رۆچا دْراه بکنت، گڑا ما آییئے سرا شَبَّتئے رۆچا کار کنگئے بُهتاما جتَ کنێن.»
[8] ایسّایا آیانی دلئے هال و هبر زانت. گۆن مُنڈێن مردا گوَشتی: «پاد آ، بیا دێما بۆشت، مردم ترا بگندنت!» آ مرد پاد آتک و اۆشتات.
[9] گڑا ایسّایا چه مردمان جُست کرت: «نون منا بگوَشێت که شَبَّتئے رۆچا نێکی کنگ رئوا اِنت یا بدی؟ انسانئے زِندئے رَکّێنگ رئوا اِنت، یا کُشگ و گار کنگ؟»
[10] گڑا سجّهێنانی نێمگا چارت و گۆن آ مردا گوَشتی: «دستا شهار دئے!» آییا اَنچش کرت و دستی وشّ و دْراه بوت.
[11] شَریَتئے زانۆگر و پَریسی سکّ زَهر گپتنت و وت‌مان‌وتا شئور و سَلاهِش کرت که گۆن ایسّایا چے بکننت.
[12] هما وهدا یکّ رۆچے، ایسّا په دْوا کنگا کۆها شت و سجّهێن شپی گۆن هُدایا په دْوا گوازێنت.
[13] وهدے رۆچ بوت، آییا مرید وتی کِرّا لۆٹتنت و چه آیان دوازده کَس گچێن کرت و وتی هاسێن کاسِد نامێنتنت.
[14] آیانی نام اِش اَنت: شَمون که ایسّایا آییئے نام «پِتْرُس» پِر بست، آییئے برات اَنْدْریاس، آکوب، یوهَنّا، پیلیپُس، بَرتولوما،
[15] مَتّا، توما، هَلْپیئے چُکّ آکوب، شَمون که آییئے پَنّام «سَرمچار» اِنت،
[16] آکوبئے چُکّ یَهودا و یَهودا اِسْکَریوتی که رَندا ایسّایی دْرۆهگی و دژمنانی دستا دئیگی اَت.
[17] ایسّا گۆن مریدان چه کۆها اێر کپت و یک پَٹّ و پَچێن جاگهێا اۆشتات. چه آییئے مریدان بازێنے اۆدا اَت. چه یَهودیَه، اورْشَلیم و سور و سئیدونئے تئیاب‌گوَرئے مردمان، مزنێن رُمبے هم آتک و مُچّ بوت.
[18] مردمانی اے مزنێن مُچّی، په آییئے هبرانی گۆش دارگ و وتی نادْراهیانی دْراه کناێنگا آتکگ‌اَت. آ که پلیتێن روهان دُچار اتنت هم دْراه کنگ بوتنت.
[19] مردمان ایسّائے دست پِر کنگئے کۆشِشَ کرت، چیا که چه آییا یک اَنچێن واک و توانے در آیگا اَت که سجّهێنی دْراهَ کرتنت.
[20] ایسّایا وتی مریدانی نێمگا چارت و گوَشتی: «بَهتاور اێت شما که وار و بَزّگ اێت، چیا که هُدائے بادشاهی شمئیگ اِنت.
[21] بَهتاور اێت شما که انّون شدیگ اێت، چیا که سێرَ بێت. بَهتاور اێت شما که انّون گرێوان اێت، چیا که کَندانَ بێت.
[22] بَهتاور اێت شما، وهدے مردم په انسانئے چُکّئیگی شمارا آزارَ دئینت و چه وت دور و گِستا کننت، دُژمانَ دئینت و بَنّامَ کننت.
[23] آ رۆچا، شادکامی بکنێت و گَل و بال ببێت، چیا که آسمانا شمئے مُزّ سکّ باز اِنت. آیانی پت و پیرێنان هم گۆن نبیان همے ڈئولا کرتگ.
[24] «بله بَژن و اَپسۆز په شما که هستۆمند اێت، چیا که شمارا آرام و آسودگی رَستگ.
[25] بَژن و اَپسۆز په شما که انّون سێر اێت، چیا که شدیگَ بێت. بَژن و اَپسۆز په شما که انّون کَندان اێت، چیا که گَمناک و گرێوانَ بێت.
[26] بَژن و اَپسۆز په شما، وهدے که سجّهێن مردم شمارا سَتا دئینت و ساڑاینت، چیا که آیانی پت و پیرێنان هم گۆن درۆگێن نبیان، اَنچش کرت.
[27] «او منی گۆش دارۆکان! شمارا گوَشان که گۆن وتی دژمنان مِهر بکنێت و گۆن آیان هم که چه شما نپْرتَ کننت، نێکی بکنێت.
[28] په آیان که شمارا بدێن دْوا کننت برکت بلۆٹێت، په آیان که شمارا آزارَ دئینت نێکێن دْوا بلۆٹێت.
[29] اگن کَسێا ترا شَهماتے جت، وتی دومی گُبّا هم آییئے نێمگا بتَرّێن و اگن کَسێا تئیی کباه پَچ گپت، بِلّی که تئیی پَشکا هم ببارت.
[30] اگن کَسے چه تئو چیزّے لۆٹیت، بدئےای، اگن کَسے تئیی چیزّے په زۆر ببارت، پدا ملۆٹی.
[31] گۆن دگران هما ڈئولا نێکی بکنێت که چه آیانَ لۆٹێت.
[32] «اگن شما تهنا گۆن همایان مِهر بکنێت که گۆن شما مِهرَ کننت، گڑا شما چۆنێن سۆب و پایدگے کَٹّتگ؟ اے کار، گُنهکارانی دستا هم بوتَ کنت.
[33] اگن شما گۆن همایان نێکی بکنێت که گۆن شما نێکیَ کننت، گڑا شمارا چِه پایدگے رسیت؟ گُنهکار هم اَنچشَ کننت.
[34] اگن شما تهنا همایان وام بدئیێت که اُمێتَ کَشّێت زرتگێن وامان دات کرتَ کننت، گڑا شمارا چِه مُزّے رسیت؟ گُنهکار هم گُنهکاران وامَ دئینت و پدا پَچَ گرنت.
[35] بله شما گۆن وتی دژمنان هم مهربان ببێت، گۆن آیان نێکی بکنێت، وامِش بدئیێت و پدا ملۆٹێت. اے ڈئولا، شمارا چه هُدائے نێمگا، مزنێن مُزّے رَسیت و شما مَزَن‌شانێن هُدائے چُکَّ بێت، چیا که آ، گۆن ناشگر و بدکارێن مردمان هم مهربان اِنت.
[36] هما ڈئولا که شمئے آسمانی پت رَهمدل اِنت، شما هم رَهمدل ببێت.
[37] «دگران اێر مجنێت و ایراز مگرێت، تانکه شما اێر جنَگ مبێت. کَسێا مئیاریگ مکنێت، تانکه مئیاریگ کنگ مبێت، دگران پهِلّ کنێت و ببَکشێت تانکه پهِلّ کنگ و بَکشگ ببێت.
[38] بدئیێت تان شمارا هم دئیگ ببیت. شمئے داتگێنانی بدلا، سررێچ و دَپادَپێن کئیل و پئیمانه، شمئے کُٹّا رێچگَ بیت، چیا که، گۆن هر کئیلێا بدئیێت، گۆن هما کئیلا شمارا دئیگَ بیت.»
[39] اے مِسالی هم په آیان آورت: «کۆرے چِه پئیما دگه کۆرێا راها پێش داشتَ کنت؟ هر دوێن چاتا نکپنت؟
[40] شاگرد چه وتی استادا زانتکارترَ نبیت، بله هما که رُست و رُدۆمَ گیپت و چه تالیما سررێچَ بیت، وتی استادئے ڈئولا بوتَ کنت.
[41] «چیا وتی براتئے چمّئے پیلّاشْکا گندئے، بله وتی چمّئے بُنڈا نگندئے؟
[42] وهدے تئو وتی چمّئے بُنڈا نگندئے، چۆن وتی براتا گوَشتَ کنئے: ‹بِلّ که تئیی چمّئے پیلّاشْکا در کنان؟› او دوپۆستێن شَتَلکار! پێسرا وتی چمّئے بُنڈا در کن، رَندا تئیی چمّ پَچَ بنت و وتی براتئے چمّئے پیلّاشْکا کَشّتَ کنئے.
[43] «هچ شَرّێن درچکے سِلّێن بَر و نیبگَ نئیاریت و نه سِلّێن درچک شَرّێن بَر و نیبگَ کاریت.
[44] هر درچک، چه وتی بَرا زانگَ بیت. نه چه ڈَنگران اِنجیر چِنَگَ بیت و نه چه ڈۆلُکا انگور.
[45] شَرّێن مردم، وتی دلئے هزانگئے اێر کرتگێن نێکیان، چه وتی دپ و زبانا درَ کنت و سِلّێن مردم، وتی دلئے اَمبارئے اێر کرتگێن گَندگیان، چه وتی دپ و زبانا رێچیت. چیا که هرچے مردمئے دلا ببیت، هما چه آییئے دپا درَ کئیت.
[46] «وهدے شما منی هبرانی سرا کارَ نکنێت، گڑا چیا منا ‹هُداوند، هُداوندَ› گوَشێت؟
[47] آ کَس که منی هبرانی اِشکنگا کئیت و آیانی سرا کارَ کنت، من شمارا پێشَ داران که آ، کئیی پئیما اِنت.
[48] آ هما بان‌بَندێن اُستائے ڈئولا اِنت که په لۆگئے بندگا چُلّی جُهل بُرِّت و بُنرِدی تلارئے سرا اێر کرت. وهدے هار و هیرّۆپ آتک، هارا آ لۆگ سُرێنت نکرت، چیا که مُهر و مُهکم بندگ بوتگ‌اَت.
[49] بله کَسے که منی هبران گۆشَ داریت و آیانی سرا کارَ نکنت، هما مردمئے پئیما اِنت که لۆگی بے بُنرِدا بست. وهدے هار و هیرّۆپ آتک، لۆگ هارا مَلِّت، کپت و پهک وئیران بوت.»