[1] ایسّایا گۆن وتی مریدان گوَشت: «نبیت که مردم رَد مجنت و ٹَگل مئوارت، بله اَپسۆز په هما کَسا که دگران دێم په گناها ببارت.
[2] چه اے کسانُکێنان یکّێئے دێم په گناها برگئے بدلا، گهتر همِش اِنت که آییئے گردنا جِنتری تاے ببندنت و دریایا چَگلی بدئینت.
[3] چه وتی کار و کِردان هُژّار بێت. اگن تئیی برات گناهے بکنت، آییا سَرکِچ دئے و مئیاریگ کن، اگن پشۆمان بوت، ببَکشی.
[4] تُرے رۆچے هپت رَندا گناه بکنت و هپت رَندا تئیی گوَرا بیئیت و بگوَشیت: ‹من پشۆمان آن،› ببَکشی.»
[5] ایسّائے کاسِدان گۆن هُداوندێن ایسّایا گوَشت: «واجه! مئے سِتک و باورا گێش کن.»
[6] گوَشتی: «اگن شمئے باور اَرزُنێئے کِساسا هم ببیت، شما تودئے اے درچکا هُکم کرتَ کنێت که ‹وتا چه بُنا بگوَج و برئو زِرئے تها برُد و بسَبز›. آ وهدا، درچک شمئے هُکما مَنّیت.
[7] «چه شما آ کَس کئے اِنت که آییئے هِزمتکار چه ڈگارانی نَنگار کنگ، رمگئے چارێنگ و کارئے هلاس کنگا بیئیت، واهند آییا بگوَشیت: ‹زوتّ بیا و بنند و ورگ بوَر؟›
[8] گۆن آییا نگوَشیت: ‹پێسرا په من ورگ اڈّ کن، تان من نئوارتگ تئو منی هِزمتا بۆشت، وهدے من هلاس کرت گڑا تئو بوَر؟›
[9] هُدابُند، وتی هِزمتکارئے شُگر و مِنّتا گیپت که ‹تئو منی هُکم مَنّتگ؟› نه، هچبر.
[10] همے پئیما شما هم، سجّهێن آ هُکمان که شمارا دئیگ بوتگ‌اَنت سَرجم بکنێت و بگوَشێت که ‹ما تئیی هِزمتکار بئیگئے لاهک هم نه‌اێن، تهنا وتی زِمّه و ڈُبَّه سَرجم کرتگ‌اَنت.›»
[11] ایسّا دێم په اورْشَلیمئے رئوگا، چه سامِرَه و جَلیلئے سیمسران گوَزگا اَت.
[12] وهدے دێم په یک مێتگێا پێداک اَت، ده سْیَه‌گَرّیێن مردم گۆن آییا دُچار کپت. دور اۆشتاتنت و
[13] گۆن بُرزێن تئوارے گوَشتِش: «او واجه ایسّا! ترا مئے سرا بَزّگ بات.»
[14] ایسّایا که دیستنت گوَشتی: «برئوێت وتا په دینی پێشوایان پێش بدارێت.» آ، راه گپتنت و راهئے نیاما، پاک و پَلگار بوتنت.
[15] چه آیان یکّێا، وهدے دیست که نون دْراه اِنت، گۆن بُرزتئواری هُدایا سَتا کنان، پِر ترّت و آتک،
[16] ایسّائے پادان کپت و شُگری گپت. آ، چه سامِریان اَت.
[17] ایسّایا جُست کرت: «زانا، هر دَهێن چه گَرّا پاک و پَلگار نبوتێت؟ آ دگه نُهێن کجا اَنت؟
[18] اے یکّێن درکئوما اَبێد، چه آیان دگه یکّے په هُدائے سِپَت و سَنایا نئیاتک؟»
[19] گڑا ایسّایا گۆن آ مردا گوَشت: «پاد آ، برئو، که تئیی سِتک و باورا ترا دْراه کرتگ.»
[20] یک رۆچے، لهتێن پَریسیا چه ایسّایا جُست کرت: «هُدائے بادشاهی کدێنَ کئیت؟» ایسّایا گوَشت: «هُدائے بادشاهی چَمزاهرا گِندگَ نبیت.
[21] گوَشگَ نبیت که هُدائے بادشاهی اِدا اِنت یا اۆدا. چیا که هُدائے بادشاهی، شمئے دلا اِنت.»
[22] پدا گۆن وتی مریدان گوَشتی: «یک وهدے کئیت که شما په انسانئے چُکّئے رۆچانی یک رۆچێئے گِندگا اَرمان و آرزوَ کنێت، بله آ رۆچا نگندێت.
[23] مردم شمارا گوَشنت که ‹آ اِدا اِنت› یا ‹آ اۆدا اِنت،› بله شما آیانی هبرا گۆن مکپێت.
[24] اَنچش که گْرۆک چه یک کُنڈێا جنت و سجّهێن آسمانا جَڑَشکێنیت و رُژناگَ کنت، انسانئے چُکّ هم وتی آ رۆچا، اَنچش زاهر و پَدّرَ بیت.
[25] بله ائولا باید اِنت بازێن سکّی و سۆری بسگّیت و اے زمانگئے نَسل و پدرێچ آییا ممَنّنت.
[26] «هما ڈئولا که نوهئے باریگا بوتگ، انسانئے چُکّئے رۆچ هم اَنچشَ بیت.
[27] آ رۆچان، مردم وَرد و نۆش و سانگ و سورا دَزگٹّ اتنت تان هما رۆچا که نوه بۆجیگا سوار بوت. رَندا، مزنێن هار و توپّانا سجّهێن مردم گار و بێگواه کرتنت.
[28] «لوتئے زمانگا هم همے ڈئولا اَت، مردم په ورگ و چرگ و بدل و باندات و کِشت و کِشار و لۆگ و جاگهئے بندگا گُلاێش اتنت،
[29] بله آ رۆچا که لوت چه سُدومئے شهرا در آتک، هُدایا چه آسمانا آس و رۆکێن گۆکُرت گوارێنت و سُدومئے سجّهێن مردم گار و بێگواه کرتنت.
[30] «انسانئے چُکّئے پَدّر بئیگئے رۆچا، همے ڈئولا بیت.
[31] آ رۆچا، اگن کَسے وتی لۆگئے سرا ببیت و آییئے اُرد و پُتێنک لۆگا اێر بنت، په آیانی زورگا جَهلا اێر مکپیت. همے ڈئولا، اگن کَسے وتی ڈگارانی سرا کِشت و کِشارا اِنت، آ هم پدا لۆگا پِر مترّیت.
[32] لوتئے لۆگ‌بانُکئے سَرگوَستا یات بکنێت.
[33] هرکَس وتی ساهئے رَکّێنگئے رندا ببیت، آییا باهێنیت. هرکَس وتی ساها بباهێنیت، آییا رَکّێنیت.
[34] شمارا گوَشان که آ وهدا، اگن دو مردم یکّێن تَهت و نِپادئے سرا وپتگ، یکّے برگَ بیت و دومی همۆدا پَشت گێجگَ بیت.
[35] چه دو جنێنا، که هۆریگا جِنترئے سرا دانئے دْرُشگا بنت، یکّے برگَ بیت و دومی همۆدا پَشت گێجگَ بیت.
[36] دو مرد که ڈگارانی سرا بیت، یکّے برگَ بیت و دومی همۆدا پَشت گێجگَ بیت.»
[37] جُستِش کرت: «او هُداوند! کجا چُشَ بیت؟» پَسّئوی دات: «هر جاه که جۆنے کپیت، اۆدا گیتّۆ و ڈونڈوارێن مُرگ مُچَّ بنت.»