[1] ایسّا اَریهایا آتک و چه شهرئے نیاما گوَزگا اَت.
[2] اۆدا زَکّا نامێن سێر و اَزگارێن مردے هست‌اَت که مالیاتگیرانی کماش اَت.
[3] آییا لۆٹت بچارێت ایسّا چۆنێنے، بله مردمانی مُچّی مێڑی باز اَت و آییئے جند پَٹَکّ و لُک‌کَدّے اَت. پمێشکا دیستی نکرت.
[4] گڑا په دْرِکّے دێما شت و مزنێن درچکێئے سرا سر کپت تان آییا بگندیت، چیا که ایسّا چه همے راها گوَزگا اَت.
[5] وهدے ایسّا هما جاگها رَست، بُرزاد چارت و گوَشتی: «او زَکّا! زوتّ جَهلا اێر کپ، که مرۆچی من تئیی مهمان آن.»
[6] آ، اشتاپی چه درچکا اێر کپت و ایسّایی په گَل و شادهی وتی لۆگا وشّ‌آتک کرت.
[7] وهدے مردمان اے دیست، وت‌مان‌وتا نُرنڈان گوَشتِش: «ایسّا گُنهکارێن مردێئے لۆگا مهمان بوتگ.»
[8] بله زَکّا پاد آتک، اۆشتات و گۆن هُداوندێن ایسّایا گوَشتی: «او هُداوند! وتی سجّهێن مال و مَڈّیئے نێما په نێزگار و گریبێن مردمان بهر و بانگَ کنان و اگن من کَسێئے مال په ناهَکّ پُشتا کَشّتگ و برتگ، آیانی بدلا چار سَری گێشترَ دئیان.»
[9] ایسّایا گۆن آییا گوَشت: «مرۆچی اے لۆگا، پهِلّی و رَکّگ سر بوتگ، چیا که اے مرد هم چه اِبراهێمئے نَسل و پدرێچا اِنت.
[10] هئو! انسانئے چُکّ په گُنهکار و گارێنانی شۆهاز و رَکّێنگا آتکگ.»
[11] هما وهدا که مردم ایسّائے هبران گۆش دارگا اتنت، ایسّایا گێش کنان مِسالے آورت. چیا که آ اورْشَلیمئے نزّیکا رَستگ‌اَت و مردمانی گُمان اِش اَت که هُدائے بادشاهی هما وهدا پَدّرَ بیت.
[12] گوَشتی: «یک بَرے، سَردارزادگے دورێن مُلکێا شت تانکه په بادشاهیا برسیت و پدا وتی ڈێه و ڈگارا پِر بترّیت.
[13] گڑا، ده هِزمتکاری وتی کِرّا لۆٹت و هر یکّێا یک اَشرپیے دات و گوَشتنتی: ‹تانکه من وتی سپرا جنان و پدا کایان، شما گۆن اے زَرّان سئوداگری بکنێت.›
[14] بله هما مُلکئے مردمان چه آییا نپْرتَ کرت. آییئے رئوگا رَند، کاسِد و کُلئوِش راه دات که ‹ما نلۆٹێن اے مرد، مئے سرا بادشاهی بکنت.›
[15] «بله آییا بادشاهی رَست و وتی مُلکا پِر ترّت و آتک. گڑا هُکمی کرت هما دهێن هِزمتکاران که زَرّی داتگ‌اتنت بیارنت، تان بزانت آیان چینچک نَپ و سوتّ کَٹّتگ.
[16] ائولی هِزمتکار آتک و گوَشتی: ‹او واجه! چه تئیی یکّێن اَشرپیا، من ده اَشرپی کَٹّتگ.›
[17] بادشاها گوَشت: ‹شاباش، او شَرّێن گُلام! نون پمێشکا که تئو گۆن کمّێن بُنمالا تچک و راست بوتگئے، من ترا وتی مُلکئے ده شهرئے هاکمَ کنان.›
[18] «دومی آتک و گوَشتی: ‹او واجه! من چه تئیی یکّێن اَشرپیا، پنچ کَٹّتگ.›
[19] بادشاها گوَشت: ‹من ترا وتی مُلکئے پنچ شهرئے هاکمیا دئیان.›
[20] «دگه هِزمتکارے آتک و گوَشتی: ‹او واجه! اِش اِنت تئیی داتگێن اَشرپی که من دَزمالێا بستگ و اێر کرتگ‌اَت.
[21] چیا که منا چه تئو تُرستگ، تئو ترندێن مردے ائے و هما که تئو اێر نکرتگ‌اَنت، هما چیزّانی پئیردا جنئے و وتیگَ کنئے و نکِشتگێنَ رُنئے.›
[22] بادشاها گوَشت: ‹او بێکارێن گُلام! من ترا چه تئیی جندئے هبران مئیاریگَ کنان، تئو زانت من ترندێن مردمے آن، اێر نکرتگێن چیزّان وتیگَ کنان و نکِشتگێنَ رُنان.
[23] گڑا تئو چیا منی داتگێن زَرّ، بیاجی و باپاریێئے کِرّا اێر نکرت که من پِر ترّگا رَند، وتی زرّ گۆن سوتّ بگپتێننت.›
[24] «گڑا بادشاها گۆن وتی دیوانئے مردمان گوَشت: ‹اَشرپیا چه اِشیا پَچ گِرێت و هماییا بدئیێت که آییئے کِرّا ده اَشرپی اَنت.›
[25] آیان گوَشت: ‹واجه! گۆن آییا پێسرا ده اَشرپی هست.›
[26] بادشاها گوَشت: ‹شمارا گوَشان، هرکَسا که چیزّے هست، آییا گێشتر دئیگَ بیت، بله هرکَسا که نێست، هرچے که هستی هم پَچ گِرگَ بیت.
[27] بله هما که منی دژمن اَنت و منی بادشاهیا نلۆٹنت، آیان منی کِرّا بیارێت و منی دێما بکُشێت.›»
[28] چه اے هبران و رَند، ایسّا پێسر و پێشگام دێم په اورْشَلیما رئوگا اَت.
[29] وهدے زئیتون نام‌کپتێن کۆهئے سرا، بئیت‌پاجی و بئیت‌اَنیائے مێتگانی نزّیکا رَست، وتی دو مریدی پێسرا دێم دات و
[30] گوَشتنتی: «دێمی مێتگا برئوێت و اَنچش که شما اۆدا رَسێت، کُرّگێن هَرے گندێت که بستگ و تنینگه کَسے آییا سوار نبوتگ. آییا بۆجێت و اِدا بیارێت.
[31] اگن کَسێا چه شما جُست کرت ‹چیا اِشیا بۆجگا اێت،› بگوَشێت: ‹واجها پکار اِنت.›»
[32] مرید شتنت و هما ڈئولا که ایسّایا گوَشتگ‌اَت، هما پئیما دیستِش.
[33] اَنچش که کُرّگئے بۆجگا اتنت، کُرّگئے هُدابُندان چه آیان جُست کرت: «شما چیا اے کُرّگا بۆجگا اێت؟»
[34] مریدان پَسّئو دات: «واجها پَکار اِنت.»
[35] آیان کُرّگ ایسّائے کِرّا آورت، وتی شال و چادرِش کُرّگئے پُشتا اێر کرتنت و ایسّااِش سوار کرت.
[36] اَنچش که ایسّا دێما رئوان اَت، مردمان وتی شال و چادر راهئے سرا چێرگێجان کرتنت.
[37] وهدے ایسّا زئیتونئے کۆهئے اێرکپئے نزّیکا رَست، آییئے مریدانی مُچّیا په اے سجّهێن اَجِکّایی و مۆجزهان که آیان دیستگ‌اتنت، په گَل و شادهی و گۆن بُرزێن تئوارے، هُدا سَتا کرت و گوَشت:
[38] «مبارک بات، هما بادشاها که په هُداوندئے ناما کئیت! سُهل و آسودگی مان آسمانا و شان و شئوکت بُرزێن اَرشا.»
[39] چه مردمانی نیاما، لهتێن پَریسیا گۆن ایسّایا گوَشت: «او استاد! وتی مریدان نِهرّ و هَکّل کن که چُش مگوَشنت!»
[40] ایسّایا درّاێنت: «من شمارا گوَشان، اگن اے بێتئوار ببنت، سِنگ و ڈۆک کوکّارَ کننت.»
[41] وهدے ایسّا اورْشَلیما نزّیک بوت و شهری دیست، گْرێتی و
[42] گوَشتی: «دْرێگتا تئو، هئو، همے تئو، مرۆچی بزانتێن که کجام چیزّ، په تئو سُهل و آسودگی آورتَ کنت. بله بَژن و اَپسۆز که نون آ چه تئیی چمّا چێر و اَندێم اِنت.
[43] په تئو اَنچێن رۆچَ کاینت که دژمن تئیی چپّ و چاگردا سَنگرَ بندنت و تئیی چارێن نێمگان اَنگرَّ کننت و تئیی پِڑ و چاگردا تَنْکَ تَرّێننت.
[44] ترا و تئیی چُکّان، ڈگارا چَگلَ دئینت و گۆن هاک و هۆنا هۆر و هئوارَ کننت و سِنگے په سِنگێئے سرا هم پَشتَ نگێجنت، چیا که تئو وتی هُدائے آیگئے وهد و ساهت، پَجّاه نئیاورت.»
[45] چه اِشیا رَند، ایسّا مزنێن پرستشگاهئے پێشجاها شت و سئوداگرانی ڈنّا در کنگا گلاێش بوت.
[46] گوَشتی: «هُدائے کتابا نبیسگ بوتگ: منی لۆگ، دْوا و پرستشئے جاگه ببیت، بله شما دُزّبازارے کرتگ.»
[47] آییا هر رۆچ مزنێن پرستشگاها تالیمَ دات. مزنێن دینی پێشوا، شَریَتئے زانۆگر و کئومئے کماش، آییئے کُشگئے جُهدا اتنت،
[48] بله په وتی اے مکسدا، هچ راهے در گێتک نکرتِش، چیا که آییئے هر هبر مردمانی دلا نِشتگ‌اَت.