[1] بُنگێجا، چه اَزل، گال هست‌اَت. گال گۆن هُدایا گۆن اَت و گال هُدائے جند اَت.
[2] چه اَزلا، گال گۆن هُدایا اَت.
[3] سجّهێن چیزّ چه گالا جۆڑ بوتنت و چه اے جۆڑ بوتگێنان، بے گالا هچ چیزّے جۆڑ نبوت.
[4] هستی و زِند چه هماییا پێدا بوت و زِند، مردمانی نور و رُژن اَت.
[5] رُژن، تهارۆکیا دْرپشیت و تهارۆکیا، رُژن هچبر زانت نکرتگ و پرۆش نداتگ.
[6] یَهیا نامێن مردے پێدا بوت که هُدائے راه داتگێن اَت.
[7] آ آتک که شاهد ببیت و په هما رُژنا گواهی بدنت، تانکه سجّهێن مردم چه آییئے گواهیا ایمان بیارنت.
[8] آ وت هما رُژن نه‌اَت، بله آتک تان په رُژنا گواهی بدنت.
[9] هما راستێن رُژن، که په سجّهێن مردمان رُژناییَ کاریت، نون مان جهانا آیَگی اَت.
[10] آ مان جهانا اَت و هُدایا جهان چه هماییا جۆڑێنتگ‌اَت، بله جهانا آ پَجّاه نئیاورت.
[11] آ وتی مهلوکئے نیاما آتک و مهلوکا نمَنِّت.
[12] بله هما مردمان که باورَ کرت و مَنِّت، آییا اے هَکّ و اِهتیار داتنت که هُدائے چُکّ ببنت، بزان هما که آییئے نامئے سرا ایمانِشَ آورت.
[13] آ، نه چه هۆنا پێدا بوتنت و نه چه جسمانی واهگان و نه چه انسانی لۆٹان، چه هُدایا پێدا بوتنت.
[14] گال انسان بوت و مئے نیاما جاگه‌ای کرت. ما آییئے شان و شئوکت دیست، شان و شئوکتے که پتئے یکّێن چُکّئیگ اِنت، هما چُکّ که چه رهمت و راستیا پُرّ اِنت.
[15] یَهیا په آییا گواهیَ دنت، گوانکَ جنت و گوَشیت: «اِش اِنت هما کَس که آییئے بارئوا من گوَشتگ: چه من و رَندَ کئیت، بله چه من مستر و دێماتر اِنت. چیا که چه من پێسرا بوتگ.»
[16] ما سجّهێنان چه آییئے پُرمِهرێن رهمتئے سئوگاتا مُدام برکت گپتگ.
[17] اے راست اِنت که تئورات چه موسّایا مارا بَکشگ بوتگ، بله رهمت و راستی، چه ایسّا مَسیها په ما آتک و سر بوت.
[18] کَسّا هچبر هُدا ندیستگ، بله هما یکدانگێن چُکّ که وت هُدا اِنت و پتئے اَمبازا اِنت، هماییا هُدا پَجّارێنتگ.
[19] وهدے اورْشَلیمئے شهرئے یَهودیان وتی لهتێن دینی پێشوا و لاویئے کَبیلهئے مردم یَهیائے کِرّا رئوان دات که جُست بگرنت: «تئو کئے ائے؟» آییا اِنکار نکرت، تچک و په راستی گواهی دات و گوَشتی: «من مَسیه نه‌آن.»
[21] آیان جُست کرت: «تئو اِلیاس ائے؟» گوَشتی: «نه.» گوَشتِش: «گڑا تئو هما واده داتگێن نبی ائے؟» گوَشتی: «نه.»
[22] جُستِش کرت: «اَچه، تئو کئے ائے؟ ما باید اِنت په آیان پَسّئوے ببرێن گۆن که مارا رئوانِش داتگ. وتی بارئوا چے گوَشئے؟»
[23] آییا چه اِشئیا نبیئے کئولا گوَشت: «من هما تئوار آن که مان گیابانا گوانکَ جنت و گوَشیت، هُداوندئے راها راست و تچک کنێت.»
[24] چه اے رئوان داتگێن کاسِدان لهتێن پَریسی اتنت.
[25] جُستِش کرت: «اگن تئو نه مَسیه ائے و نه اِلیاس ائے و نه هما نبی، گڑا په چے پاکشۆدیَ دئیئے؟»
[26] یَهیایا آیانی پَسّئوا گوَشت: «من گۆن آپا پاکشۆدیَ دئیان، بله کَسێا شمئے نیاما جاه جتگ که شما آییا نزانێت.
[27] آ چه من و رَندَ کئیت و من آییئے کئوشبندانی بۆجگئے لاهک هم نه‌آن.»
[28] اے کار اُرْدُنئے کئورئے آ دستا، بئیت‌اَنیایا بوت، هما جاگها که یَهیایا مردم پاکشۆدیَ داتنت.
[29] اے دگه رۆچا، وهدے یَهیایا ایسّا دیست که دێم په آییا پێداک اِنت، گوَشتی: «بچارێت! اِش اِنت هُدائے هما گوَرانڈ که جهانئے گناهان دورَ کنت.
[30] اِش اِنت هما کَس که آییئے بارئوا من گوَشتگ: ‹چه من و رَندَ کئیت بله چه من مستر و دێماتر اِنت، چیا که چه من پێسرا بوتگ.›
[31] من وت پَجّاه نئیاورت، بله گۆن آپا مردمانی پاکشۆدی دئیگا آتکان تانکه اے ڈئولا آ په بنی اِسراییلیان زانگ و پَدّر کنگ ببیت.»
[32] یَهیایا وتی گواهی اے پئیما دێما برت: «من هُدائے روه دیست که کپۆتێئے دْرۆشما چه آسمانا اێر آتک و آییئے سرا نِشت.
[33] من آ نزانت، بله هما کَسا که منا رئوان دات تان گۆن آپا پاکشۆدی بدئیان، گوَشتگ‌اَتی: ‹وهدے تئو دیست روه کَسێئے سرا اێر بیئیت و بنندیت، بزان آ هما کَس اِنت که گۆن هُدائے پاکێن روها پاکشۆدیَ دنت.›
[34] من اے چیزّ دیستگ و گواهیَ دئیان که آ هُدائے چُکّ اِنت.»
[35] اے دگه رۆچا، یَهیا گۆن وتی دو مریدا اۆشتاتگ‌اَت.
[36] وهدے یَهیایا ایسّا دیست که چه اۆدا گوَزگا اِنت گوَشتی: «اِش اِنت هُدائے گوَرانڈ.»
[37] آ دوێن مریدان اے هبر اِشکت و ایسّائے رَندا رئوان بوتنت.
[38] ایسّایا چَکّ تَرّێنت و هر دوێنی دیستنت که آییئے رَندا آیگا اَنت. جُستی کرت: «شما چے لۆٹێت؟» گوَشتِش: «رَبّی!» بزان: او استاد! «تئیی جاگه کجا اِنت؟»
[39] گوَشتی: «بیاێت و بچارێت!» گڑا آ دوێن شتنت و دیستِش که کجا نِشتگ و رۆچئے پَشت کپتگێن بهرا هماییئے کِرّا منتنت. بێگاهئے وهد اَت.
[40] یَهیائے هبرانی اِشکنگا رَند، چه اے دوێنان که ایسّائے رَندِش گپت و شتنت، یکّے شَمون پِتْرُسئے برات، اَنْدْریاس اَت.
[41] آییا پێسرا وتی برات شَمون ودی کرت و گوَشتی: «ما مَسیه در گێتک.»
[42] رَندا، آییا شَمون ایسّائے کِرّا برت. ایسّایا شَمون چارت و گوَشتی: «تئو شَمون، یوهَنّائے چُکّ ائے. بله نون تئیی نام کئیپا بیت.» کئیپائے مانا پِتْرُس، بزان تَلار اِنت.
[43] اے دگه رۆچا، وهدے ایسّایا وتی دلا گوَشت که جَلیلئے دَمگا برئوت، پیلیپُسی در گێتک و گوَشتی: «منی رَندگیریا بکن.»
[44] پیلیپُس هم، پِتْرُس و اَنْدْریاسئے ڈئولا، چه بئیت‌سئیدائے شهرئے مردمان اَت.
[45] پیلیپُس هم شت و نَتْناییلی شۆهاز کرت و گوَشتی: «ما هما کَس دیستگ و در گێتکگ که موسّایا تئوراتئے تها آییئے مستاگ داتگ و آ دگه نبیان هم آییئے بارئوا گوَشتگ. آ ایسّا ناسِری، ایسُّپئے چُکّ اِنت.»
[46] نَتْناییلا گۆن آییا گوَشت: «چه ناسِرَها هم شَرّێن چیزّے در کپتَ کنت؟» پیلیپُسا گوَشت: «بیا و بچار!»
[47] وهدے ایسّایا نَتْناییل دیست که دێم په آییا پێداک اِنت، گوَشتی: «اے تچکێن بنی اِسراییلیے که دلا هچ پئیمێن مَندر و رِپکے مان نێست.»
[48] نَتْناییلا جُست کرت: «تئو منا چه کجا زانئے؟» ایسّایا آییئے پَسّئوا گوَشت: «چه آ وهدا پێسر که پیلیپُسا ترا تئوار کرت، من ترا هما وهدا دیست که اِنجیرئے درچکئے چێرا اتئے.»
[49] نَتْناییلا گوَشت: «او استاد! تئو هُدائے چُکّ ائے، تئو اِسراییلئے بادشاه ائے.»
[50] ایسّایا پَسّئو دات: «پمێشکا ایمانِت آورت که من گوَشت: ‹ترا اِنجیرئے درچکئے چێرا دیستگُن›. چه اے چیزّان مسترێنَ گندئے.»
[51] گڑا گۆن آییا گوَشتی: «شمارا راستێنَ گوَشان، دێمترا آسمانا پَچَ گندێت و هُدائے پرێشتگ دێم په انسانئے چُکّا، که من آن، جَهل و بُرزَ کاینت و رئونت.»