[1] رَندا، ایسّا شهر په شهر و مێتگ په مێتگَ ترّت و په مردمان، هُدائے بادشاهیئے مستاگئے جاریَ جت. آییئے دوازدهێن کاسِد همراه اتنت.
[2] لهتێن جنێن هم که ایسّایا آیانی جِنّ کَشّتگ‌اتنت و چه نادْراهیان دْراه و جۆڑ کرتگ‌اتنت، گۆن آیان گۆن اتنت. چه آیان یکّے مَریم اَت، که آییئے پَنّام مَجْدَلیَه اَت و ایسّایا چه آییا هپت جِنّ کَشّتگ‌اَت.
[3] دگه یکّے یوانّا اَت که آییئے لۆگ‌واجه، هوزا، هیرودیس بادشاهئے کلاتئے کلیتدار اَت. یکّے سوسن اَت و دگه باز جنێن اتنت، که چه وتی زَرّ و مالان، په ایسّا و آییئے مریدان کُمک کنگا اتنت.
[4] چه هر شهر و هر هَلک و هَنکێنا مردم ایسّائے کِرّا پێداک اتنت. وهدے بازێن مردم آتک و مُچّ بوت، ایسّایا په مِسال و دَروَر گۆن آیان گوَشت:
[5] «یک دِهکانے په تُهمئے چَنڈگا شت، تُهمانی چَنڈگئے وهدا کَمُّکے تُهم راهئے سرا رِتک که پالَپاش بوتنت و بالی مُرگان چِت و وارتنت.
[6] کَمُّکے ڈَل و ڈۆکانی سرا رِتک، آ رُستنت بله زوتّ گیمُّرت و هُشک بوتنت، چیا که زمینا نَمب نێست‌اَت.
[7] دگه کَمُّکے، شِزّ و چِرِکّانی نیاما رِتک، گۆن آیان هۆریگا رُستنت بله شِزّان آیانی رُست و رُدۆم داشت.
[8] آ دگه تُهم، شَرّێن زمینا رِتک و شَرّ رُست و مزن بوت و سَد سَری هۆشگ و بَرِش کرت.» اے مِسالئے گوَشگا رَند، ایسّایا په بُرزتئواری گوَشت: «هرکَسا په اِشکنگا گۆش پِر، بِشکنت.»
[9] ایسّائے مریدان، چه آییا اے مِسالئے مانا جُست کرت.
[10] آییا پَسّئو دات: «هُدایا شمئے دلئے چمّ پَچ کرتگ‌اَنت، که شما آییئے بادشاهیئے رازان سرپد ببێت، بله په آ دگه مردمان، مِسال و دَروَر اَنت و بسّ، تانکه: ‹گۆن چمّان بچارنت، بله مگندنت گۆن گۆشان بِشکننت، بله سَرکِچ مئوَرنت.›
[11] «اے مِسالئے مانا اِش اِنت: تُهم، هُدائے هبر اَنت.
[12] راهئے سرا رِتکگێن تُهمانی مانا، هما مردم اَنت که هُدائے هبران گۆشَ دارنت، بله شئیتانَ کئیت و چه آیانی دلا، هُدائے هبران درَ کنت که چُش مبیت آ باور بکننت و برَکّنت.
[13] ڈَل و ڈۆکێن زمینئے رِتکگێن تُهمانی مانا، هما مردم اَنت که هُدائے هبرانَ اِشکننت و په گَل و وشّیَ مَنّنت، بله هُدائے هبر، آیانی دلا ریشّگ و وَنڈالَ نجننت، تان کَمُّکے وهدا رَند، آیانی باور کمَّ بیت و آزمایش و چَکّاسئے وهدا پُشتا کِنزنت و چه راها ٹَگلنت.
[14] شِزّ و ڈَنگرانی تها رِتکگێن تُهمانی مانا، هما مردم اَنت که هُدائے هبران گۆشَ دارنت، بله دنیایی پرێشانی و مال و زَرّئے هِرس و جۆپَه و ائیش و نۆشان مانَ گیشّنت و هۆشگ و بَرَ نئیارنت.
[15] شَرّێن زمینا رِتکگێن تُهمانی مانا، هما مردم اَنت که هُدائے هبران گۆشَ دارنت و په سِتک و دل و پاکێن نیّتے آیانَ مَنّنت. اے چۆ هما کِشارا اَنت که هۆشگ و بَرَ کننت و پایدارَ بنت.
[16] «کَسے که چِراگا رۆکَ کنت، تَگارێئے چێرا چێریَ ندنت، یا تَهتئے چێرا اێریَ نکنت. رۆکێن چِراگا، چِراگدانا اێرَ کننت، تان هرکَس که لۆگا کئیت رُژناییا بگندیت.
[17] چیا که هچ چُشێن چێرێن چیزّے نێست که زاهر و پَدّر مبیت و هچ چُشێن پناه و اَندێمێن هبرے نێست که آشکار و دێمدرا مبیت.
[18] شما هُژّار بێت و بزانێت که چِه پئیما اِشکنێت. کَسێا که چیزّے هست، آییا گێشتر دئیگَ بیت و کَسێا که نێست، بله گُمانَ کنت که هستی، چه آییا هما هم پَچ گِرگَ بیت.»
[19] همے وهدا ایسّائے مات و برات آییئے گِندگا آتکنت، بله چه مردمانی بازێن مُچّیا آییئے نزّیکا آتکِش نکرت.
[20] ایسّااِش هال دات که «تئیی مات و برات په تئیی گِندگا ڈنّا اۆشتاتگ‌اَنت.»
[21] ایسّایا درّاێنت: «منی مات و برات هما اَنت که هُدائے هبران گۆشَ دارنت و آیانی سرا کارَ کننت.»
[22] یک رۆچے، ایسّایا گۆن مریدان گوَشت: «بیاێت گوَرمئے دومی نێمگا رئوێن.» بۆجیگا سوار بوتنت و راه گپتنت.
[23] وهدے بۆجیگ رئوگا اَت، ایسّا واب کپت. اَناگت سیه‌گواتێا سر کرت و توپّان بوت و بۆجیگ چه آپا پُرّ بئیگی اَت. آیانی زِند، هَتَرئے تها اَت.
[24] مرید ایسّائے گوَرا شتنت، چه وابا آگاهِش کرت و گوَشتِش: «واجه، او واجه! ما اێر بُکّگی و مِرَگی اێن.» آ، چه وابا آگاه بوت و توپّان و مئوج و چئولی هَکّل داتنت، چه نِهرّ و هَکّلان گوات کپت و توپّان پرُشت و اێرمۆش بوت.
[25] آییا گۆن وتی مریدان گوَشت: «شمئے سِتک و باور کجا شت؟!» مریدان چه اے اَجَبێن کارا تُرست و بَه منتنت و چه یکدومیا جُستِش گپت: «اے چۆنێن مردمے که گوات و چئولان نِهرّ و هُکمَ دنت و آ هم، آییئے هُکما مَنّنت.»
[26] گڑا، گِراسیانی سرڈگارا رَستنت که جَلیلئے دَمگئے دێم په دێما، مَزَن‌گوَرمئے دومی پهناتا اِنت.
[27] وهدے ایسّا چه بۆجیگا اێر کپت و هُشکیا آتک، چه شهرئے مردمان یکّے، که جِنّی گنۆکے اَت، گۆن آییا دُچار کپت. چه بازێن وهدێا، آییا پُچّ گوَرا نکرتگ‌اَت و لۆگێا ننِشتگ‌اَت، شپ و رۆچ کبرستانا کپتگ‌اَت.
[28] وهدے آییا ایسّا دیست، کوکّارے کرتی، آییئے پادان کپت و گۆن بُرزتئواری گوَشتی: «ایسّا، او مَزَن‌شانێن هُدائے چُکّ! ترا گۆن من چِه کار اِنت؟ ترا په هُدا سئوگند، منا اَزاب مدئے.»
[29] آییا پمێشکا چُش گوَشت که ایسّایا جِنّ هُکم داتگ‌اَت، اے مردا یله بدنت. جِنّا، اے مرد پێسرا هم باز رَندا گپتگ‌اَت، مردمان په زمزیل مُهر بستگ‌اَت و گِر و دار کرتگ‌اَت، بله مردا زمزیل پرۆشتگ‌اتنت و جِنّا، آ کَشّکان کرتگ‌اَت و گیابانا برتگ‌اَت.
[30] ایسّایا چه آییا جُست کرت: «تئیی نام کئے اِنت؟» آییا پَسّئو دات: «منی نام لشکر اِنت،» چیا که بازێن جِنّے آییئے جسم و جانا پُترتگ‌اَت.
[31] جِنّان گۆن ایسّایا دَزبندی کرت که آیان، جُهلێن تَهتَرونئے چاتا دئور دئیگئے هُکما مدنت.
[32] همۆدا، جُمپێئے سرا، هوکّانی مزنێن رمگے چَرگا اَت، جِنّان گۆن ایسّایا دَزبندی کرت: «مارا بِلّ که اے هوکّانی جسما پُترێن.» ایسّایا اجازت داتنت.
[33] جِنّان آ مرد یله دات و هوکّانی جسما پُترتنت و اَناگت، هوکّانی رمگ چه جُمپا جَهلگا اێر کپانا گوَرما بُکِّت.
[34] وهدے هوکّانی شْوانگان چُش دیست، په دْرِکّے مێتگ و شهرا شتنت و مردمِش هال داتنت.
[35] مردم شتنت تان گۆن وتی چمّان اے سرگوَستا بگندنت. ایسّائے کِرّا آتکنت و هما مردِش دیست که جِنّان یله کرتگ‌اَت، ایسّائے پادانی دێما نِشتگ، پُچّ و پۆشاکی گوَرا و په هۆش و سار اِنت. نون تُرسِش دلا نِشت.
[36] آ که وت چَمدیستێن شاهد اتنت، آ دگه مردمِش هال داتنت که اے جِنّی گنۆک چۆنکا دْراه بوتگ.
[37] گِراسینائے سرڈگارئے مردمان، گۆن ایسّایا دَزبندی کرت که آیانی سرڈگارا یله بدنت و برئوت، چیا که آیان بازَ تُرست. پمێشکا ایسّا بۆجیگا سوار بوت و شت.
[38] هما مردا که ایسّایا آییئے جِنّ در کرتگ‌اتنت، گۆن ایسّایا دَزبندی کرت که آییا گۆن وت ببارت. بله ایسّایا آ مرد پِر تَرّێنت و گوَشتی:
[39] «لۆگا برئو و وتی مردمان هال بدئے که هُدایا گۆن تئو چۆنێن کارے کرتگ.» آ مرد شت و وتی شهرا جاری جت که ایسّایا گۆن آییا چے کرتگ.
[40] وهدے ایسّا پِر ترّت، رُمبے مردما وشّ‌آتک کرت، چیا که سجّهێن آییئے رَهچار اتنت.
[41] هما وهدا، یایْروس نامێن یک مردے که کَنیسَهئے مستر اَت، ایسّائے کِرّا آتک. آییئے پادان کپت و دَزبندی و مِنّتی کرت که «منی لۆگا بیا.»
[42] چیا که آییئے یکّێن جنک، که اُمری دوازده سالئے کِساسا اَت، مَرکیگ اَت. وهدے ایسّا آییئے لۆگئے نێمگا رئوگا اَت، مردم چَکّا کپان و تێلانک دئیان آییئے گوَرا مُچّ بوتنت.
[43] همۆدا یک جنێنے هم هست‌اَت که دوازده سال اَت آییئے هۆن بند نبوتگ‌اَت. هچکَسا هم آ دْراه کرت نکرتگ‌اَت.
[44] هما جنێن، ایسّائے پُشتی نێمگا آتک و آییئے کباهئے لَمبی دست جت و هما دمانا هۆن بند بوت.
[45] گڑا ایسّایا گوَشت: «کئیا منی کباه دست جت؟» وهدے هچکَسا نمَنِّت، گڑا پِتْرُسا گوَشت: «واجه! وت گِندگا ائے که مردمان ترا چۆن اَنگِرّ کرتگ و چَکّا کپان اَنت.»
[46] بله ایسّایا پدا گوَشت: «اَلّما کَسێا منا دست پِر کرت، من مارت که واک و توانے چه من در بئیگا اِنت.»
[47] وهدے جنێنا زانت که اے هبر چێر دئیگَ نبیت، گڑا لَرزانا آتک و ایسّائے پادان کپت. آییا سجّهێنانی دێما گوَشت که چیا ایسّائے کباهی دست پِر کرتگ و چِه پئیما، هما دمانا چه وتی نادْراهیا رَکّتگ.
[48] ایسّایا گوَشت: «او منی جنک! تئیی سِتک و باورا ترا رَکّێنتگ، په وشّی و سلامتی برئو.»
[49] ایسّا اَنگت هبرا اَت، که چه کَنیسَهئے مسترئے لۆگا، مردمے آتک و یایْروسی هال دات که «تئیی جنک مُرتگ و نون استادا گێشتر دلسیاه مکن.»
[50] ایسّایا اے هبر اِشکت و گۆن یایْروسا گوَشتی: «متُرس، باور کن، تئیی جنکَ رَکّیت.»
[51] وهدے ایسّا یایْروسئے لۆگا رَست، آییا پِتْرُس، یوهَنّا، آکوب و هما جنکئے پت و ماتا اَبێد، دگه هچکَس همراهیئے اجازت ندات.
[52] سجّهێن مردم په جنکئے مَرکا مۆتک و زاری کنگا اتنت. بله آییا گوَشت: «مگرێوێت، آ نمُرتگ، بَسّ واب اِنت.»
[53] آیان ایسّائے سرا کندت و کلاگ گپت، چیا که زانتگ‌اَتِش جنک مُرتگ.
[54] ایسّایا جنکئے دست گپت و گۆن بُرزێن تئوارے گوَشتی: «او منی چُکّ! پاد آ.»
[55] جنکئے ساه پِر ترّت و هما دمانا پاد آتک. ایسّایا گوَشت: «چُکّا وَرَگ بدئیێت.»
[56] چُکّئے مات و پت هئیران و هَبَکّه منتنت، بله ایسّایا کَڈّن کرتنت که اے هبرا گۆن هچکَسا مگوَشنت.