[1] ایسّایا په مریدان مِسالے آورت تان آیان سَرکِچ بدنت و پێش بداریت که هروهد دْوا بکننت و هچبر دلپرۆش و نااُمێت مبنت.
[2] گوَشتی: «شهرێا، یک کازیے هست‌اَت که آییا نه چه هُدایا تُرست و نه مردمانی پرواهیَ کرت.
[3] هما شهرا، جنۆزامے هم هست‌اَت که هروهد کازیئے کِرّا آتک و مِنّتوار اَت که آییئے هَکّا چه دئینکارا بگیپت.
[4] «تان لهتێن وهدا، کازیا جنۆزامئے پریاتئے نێمگا هچ دلگۆشَ نکرت، بله رَندا دلا هئیالی کرت که ‹راست اِنت، منا نه هُدائے تُرس اِنت و نه مردمانی پرواه.
[5] بله اے جنۆزام منا دلسیاه کنگا اِنت. پمێشکا گهتر اِنت اِشیئے هَکّا بگران و بدئیان. چُش مبیت گۆن وتی هر رۆچیگێن رئوگ و آیگا منا گێشتر دلسیاه بکنت.›»
[6] گڑا هُداوندێن ایسّایا گوَشت: «بِشکنێت اے ناهَکّێن کازی چے گوَشیت؟
[7] نون بارێن هُدا گۆن وتی گچێن کرتگێنان، که شپ و رۆچ گۆن آییا په وتی هَکّا پریاتَ کننت، هَکَّ نکنت؟ په آیانی هَکرَسیا دێرَ کنت؟
[8] شمارا گوَشان که زوتّ آیانی هَکّا دنت. بله آ وهدی که انسانئے چُکَّ کئیت، بارێن سِتک و باور اے زمینئے سرا پَشتَ کپیت که آ بگندیت؟»
[9] ایسّایا هما مردمانی بارئوا مِسالے آورت که وتا نێک و پهرێزکارَ زاننت و اے دگه مردمان اێرَ جننت.
[10] «دو مردم په دْوا کنگا مزنێن پرستشگاها شت که چه آیان یکّے پَریسیے اَت و دومی مالیاتگیرے اَت.
[11] پَریسی اۆشتات و په وتی جندا دْوایی کرت و گوَشتی: ‹او هُدا! تئیی مِنّتوار آن که من اے دگه مردمانی ڈئولا دُزّ و رَدکار و زِنهکارے نه‌آن و نه اے مالیاتگیرئے ڈئولا آن.›
[12] من هپتگے دو رۆچ، رۆچگَ داران و وتی سجّهێن مالئے دهیَکّا دئیان.
[13] بله هما مالیاتگیر دور اۆشتاتگ‌اَت و آسمانی چارت هم نکرت. دستی وتی سێنَگا جت و پِریات کنانا گوَشتی: ‹او هُدا! ترا منی سرا بَزّگ بات که گُنهکارے آن.›
[14] «نون من شمارا گوَشان: پَریسی نه، بله هما مالیاتگیر نێک و پهرێزکار بوت و لۆگا شت، چیا که هرکَس وتا مزنَ زانت و لێکیت، کَمشرپَ بیت و هرکَس وتا جَهل و اێردستَ مَنّیت، وشنام و شرپدارَ بیت.»
[15] مردمان وتی نُنُّکێن چُکّ هم ایسّائے گوَرا آورتنت که دستِش سرا پِر بمُشیت. وهدے مریدان چُش دیست، مردمِش نِهرّ و هَکّل داتنت.
[16] بله ایسّایا چُکّ وتی کِرّا لۆٹتنت و گوَشتی: «چُکّان بِلّێت که منی کِرّا بیاینت، آیانی دێما مدارێت، چیا که هُدائے بادشاهی اَنچێن مردمانیگ اِنت.
[17] شمارا راستێنَ گوَشان، آ که هُدائے بادشاهیا چُکّانی پئیما ممَنّیت، هچبر اۆدا پاد اێر کرتَ نکنت.»
[18] چه سرداران یکّێا جُست کرت: «او نێکێن استاد! من چۆن بکنان که نمیرانێن زِندئے واهند ببان؟»
[19] ایسّایا گوَشت: «تئو منا ‹نێکێن› په چے گوَشئے؟ اَبێد چه هُدایا کَسّ نێک نه‌اِنت.
[20] تئو هُدائے هُکمانَ زانئے: ‹زِنا مکن، هۆن مکن، دُزّی مکن، درۆگێن شاهدی مدئے، وتی پت و ماتا اِزّت بدئے.›»
[21] آییا گوَشت: «من چه کسانیا اے سجّهێن هُکم برجاه داشتگ‌اَنت.»
[22] وهدے ایسّایا آییئے پَسّئو اِشکت، گوَشتی: «ترا اَنگت یک کارے کنگی اِنت، وتی سجّهێن مال و هستیا بها کن و زَرّان گریب و نێزگارێن مردمانی سرا بهر کن، اے پئیما ترا آسمانی گنجے رسیت. گڑا بیا و منی رَندگیریا بکن.»
[23] وهدے آ مردا اے پَسّئو اِشکت، باز دلگیر و گَمیگ بوت چیا که آ مزنێن مالدارے اَت.
[24] ایسّایا آ مرد چارت و گوَشتی: «په اَزگار و مالدارێن مردمان هُدائے بادشاهیا پاد اێر کنگ سکّ گْران اِنت.
[25] هئو! چه سوچنئے دُمکا اُشترئے گوَزگ وه باز گْران اِنت، بله هُدائے بادشاهیا، زَردارێن مردمئے پاد اێر کنگ، اَنگت گرانتر اِنت.»
[26] هما که اے هبرا اِشکنگا اتنت، جُستِش کرت: «گڑا کئے رَکّتَ کنت؟»
[27] ایسّایا پَسّئو دات: «په انسانا نبوتنی اِنت، بله هُدائے دستا هر چیزّ بوتَ کنت.»
[28] پِتْرُسا گوَشت: «ما وتی هر چیزّ یله داتگ و تئیی رَندگیریا کنگا اێن.»
[29] ایسّایا گوَشت: «هئو! باور کنێت، هرکَسا که په هُدائے بادشاهیا وتی جن و چُکّ، برات، مات و پت یا لۆگ و جاگه یله داتگ‌اَنت،
[30] همے جهانا اے چیزّانی بدلا آییا باز گێشترَ رسیت و آ دگه جهانا، اَبدمانێن زِندئے واهندَ بیت.»
[31] پدا ایسّایا وتی دوازدهێن کاسِد یک کِرّے برتنت و گوَشتی: «نون ما اورْشَلیما رئوگا اێن، هر چیزّے که نبیان انسانئے چُکّئے بارئوا نبشتگ، آ سجّهێن اۆدا سَرجمَ بنت.
[32] آییا درکئومێن مردمانی دستا دئینت و هما درکئوم، کلاگیَ گرنت، بےاِزّتیَ کننت و سر و دێما تُهیَ جننت،
[33] شلّاک و هئیزرانیَ جننت و کُشنتی. بله سئیمی رۆچا، آ پدا زندگَ بیت و جاهَ جنت.»
[34] آییئے مرید چه اے هبران یکّێا هم سرپد نبوتنت. ایسّائے اے هبرانی مانا چه آیانی زانتا چێر اَت و آیان سَرکِچ نئوارت که ایسّا چے گوَشگا اِنت.
[35] وهدے ایسّا اَریهائے شهرئے نزّیکا رَست، کۆرے دیستی که راهئے سرا نِشتگ و پِنڈگا اَت.
[36] وهدے کۆرا مهلوک و مُچّیئے تئوار اِشکت، جُستی کرت: «چے بئیگا اِنت؟»
[37] هالِش دات: «ایسّا ناسِری گوَزگا اِنت.»
[38] گڑا آییا کوکّار کرت: «ایسّا، او داوود بادشاهئے چُکّ! ترا منی سرا بَزّگ بات.»
[39] آ که چه سجّهێنان پێسر و پێشگام اتنت، کۆرِش هَکَّل کرت و گوَشتِش: «بسّ کن، بێتئوار بئے!» بله آییا گێشتر کوکّار کرت: «او داوود بادشاهئے چُکّ! ترا منی سرا بَزّگ بات.»
[40] ایسّا اۆشتات و هُکمی کرت: «آ مردا بیارێت.» وهدے نزّیک آتک، ایسّایا جُست کرت:
[41] «تئو چه من چے لۆٹئے؟ په تئو چے بکنان؟» آییا پَسّئو دات: «او هُداوند! منَ لۆٹان بینا ببان.»
[42] ایسّایا گوَشت: «بینا ببئے! تئیی ایمانا ترا دْراه کرت.»
[43] هما دمانا کۆر بینا بوت، هُدایا سِپَت و سنا کنان، ایسّائے همراهیا رهادگ بوت. مردمان که چُش دیست، آیان هم هُدائے شُگر گپت.