[1] هما وهدا، هزاران مردم مُچّ بوت و یکدومیا گوَرمۆش دئیان و لپاشان اَت. ایسّایا پێسرا دێم گۆن مریدان تَرّێنت، وتی گپّ و تْرانی بُنگێج کرت و گوَشتی: «چه پَریسیانی هُمیرا که ریاکاری و دوتل و دوپۆستیئے هُمیر اِنت، وتا دور بدارێت،
[2] چیا که هچ چێرێن کارے نێست که زاهر و پَدّر مبیت و چُشێن اَندێم و پناهێن چیزّے نێست که آشکار و دێمدرا مبیت.
[3] پمێشکا، هر هبرے که شما شپئے تهاریا کرتگ، رۆچئے رُژناییا اِشکنگَ بیت و هر هبرے که شما دَپبندێن لۆگانی تها په هلوَت کرتگ، چه لۆگ و بانانی سرا جار جنَگَ بیت.
[4] «او منی دۆستان! شمارا گوَشان که چه مردمان متُرسێت. آ شمئے جِسم و جانا کُشتَ کننت، بله چه اِشیا گێشتر هچّ کرتَ نکننت.
[5] من شمارا کَڈّنَ کنان و گوَشان که چه کئیا بتُرسێت. چه هماییا بتُرسێت که کُشتَ کنت و کُشگا رَند تَهتَرونا دئور دئیگئے واکی هم هست. هئو! من شمارا گوَشان که چه هماییا بتُرسێت.
[6] پنچ جِنجشک په دو پئیسها بها نبیت؟ بله هُدا چه آیان یکّێا هم بێهئیالَ نبیت.
[7] هُدایا شمئے سرئے مودانی هساب هم گۆن اِنت، گڑا متُرسێت چیا که شمئے کَدر و اَرزش چه سجّهێن جِنجشکان گێشتر اِنت.
[8] «من شمارا گوَشان که هرکَس مردمانی دێما منا بمَنّیت، انسانئے چُکّ هُدائے پرێشتگانی دێما آییا مَنّیت.
[9] بله هرکَس مردمانی دێما منا ممَنّیت، من هم هُدائے پرێشتگانی دێما آییا نمَنّان.
[10] همے ڈئولا، اگن کَسے انسانئے چُکّئے هِلاپا هبر بکنت پهِلّ کنگَ بیت، بله هرکَس هُدائے پاکێن روهئے سرا کُپر بکنت، آ بَکشگَ نبیت.
[11] «مردم شمارا گرنت و کَنیسَهانَ برنت و هاکم و هکومتانی دێما پێشَ کننت. آ وهدا، په وتی دێمپانیا پرێشان مبێت که چے بگوَشێت،
[12] چیا که پاکێن روه شمارا هما وهدا وت سۆجَ دنت که چے بگوَشێت.»
[13] چه مردمانی مُچّیا، یکّێا گۆن آییا گوَشت: «او استاد! منی براتا بگوَش که چه پتئے میراسا منی بهرا بگیشّێنیت و بدنت.»
[14] ایسّایا پَسّئو دات: «او مرد! کَسێا منا شمئے میراسئے بهر کنۆک نکرتگ.»
[15] گڑا گۆن مردمان گوَشتی: «هُژّار بێت! وتا چه هر ڈئولێن تَمَه و لالچا دور بدارێت، چیا که مال و دئولتئے زیادَهی انسانئے زِندئے مکسد و مُراد نه‌اِنت.»
[16] آییا یک مِسالے دات و گوَشتی: «یک هستۆمندێن زمیندارے هست‌اَت که آییا چه وتی ڈگار و کِشاران بازێن دَهل و رَسَدے رَست.
[17] نون وتی دلا پِگری کرت که ‹چے بکنان؟ منا په اِشانی اَمبار کنگا جاگه نێست.›
[18] گڑا گۆن وت گوَشتی: ‹نون زانتُن چے بکنان. وتی اَمبارانَ کرۆجان و هرابَ کنان و اِشانی جاگها مسترێن اَمبارَ بندان و سجّهێن دان و مالان همۆدا اَمبارَ کنان.
[19] پدا گۆن وتَ گوَشان: «تئو په بازێن سالان مزنێن مالے مُچّ کرتگ. نون آسودگ ببئے، وشّ بوَر و بنۆش و شادهی کن!»›
[20] بله هُدایا گوَشت: ‹او نادان! اِنشپی تئیی ساه چه تئو گِرگَ بیت، گڑا تئیی اے مُچّ کرتگێن مال و مِلکت کئییگَ بنت؟›
[21] «اِش اِنت آ مردمئے آسر و آکبت که په وت مال اَمبارَ کنت بله هُدائے گوَرا هستۆمند نه‌اِنت.»
[22] ایسّایا گۆن وتی مریدان گوَشت: «پمێشکا شمارا گوَشان که په وتی زِندا پرێشان و دِلتپرکه مبێت که ‹چے بوَرێن؟› نه په وتی جسم و جانا که ‹چے بپۆشێن؟›
[23] چیا که زِند، چه وراکا و جسم و جان، چه پۆشاکا گێشترَ کرزیت.
[24] گوَراگان بچارێت، نه کِشنت و نه رُننت و نه کَهدان و اَمبارِش هست. بله اَنگت هُدا آیان رۆزیگَ دنت. شمئے اَرزش و کیمّت چه مُرگان باز گێشتر اِنت.
[25] کَسے گۆن پِگر و هئیالانی زۆرا وتی زِندئے رۆچان ساهتے هم گێش کرتَ کنت؟
[26] اگن شما اینچُکێن کَسانێن کارے کرتَ نکنێت، گڑا چیا زِندئے دگه چیزّانی بارئوا پِگرَ کنێت؟
[27] «او کَمباوران! گُل و پُلّانی نێمگا دلگۆش کنێت که چۆن رُست و رُدۆمَ کننت. نه زهمتے کَشّنت و نه رێسنت و گوَپنت، بله من شمارا گوَشان که سُلئیمان بادشاها گۆن وتی مزنێن شان و شئوکتا، هچبر چُشێن ڈئولدارێن پۆشاک گوَرا نبوتگ، چُش که اے پُلّ زێبا و بْرَهدار اَنت. وهدے هُدا گیابانئے کاهان که مرۆچی هست‌اَنت و باندا تَرونا سۆچگَ بنت، اے ڈئولا زێبا و بْرَهدارَ کنت، گڑا شمارا چِه پئیما شرترێن پۆشاکَ ندنت؟
[29] پمێشکا په وَرد و وراکئے شۆهازا وتا دلسیاه مکنێت.
[30] دنیائے سجّهێن هُداناباورێن مردم اے چیزّانی رَندا تچنت، بله شمئے آسمانی پتَ زانت که شمارا اے چیزّ پَکار اَنت.
[31] شما هُدائے بادشاهیئے شۆهازا ببێت، اے سجّهێن وت شمارا دئیگَ بنت.
[32] «او منی کسانُکێن رُمب و ٹۆلی! متُرسێت چیا که شمئے آسمانی پتئے رَزا و واهگ همِش اِنت که بادشاهیا شمارا بدنت.
[33] وتی مال و مِلکتا بها کنێت و نێزگارانی سرا بهر کنێت. په وت اَنچێن زَرتورَگ اڈّ بکنێت که هچبر کوَهن مبنت، نهَلّگی و اَبدمانێن آسمانی گنجے اَمبار کنێت که نه دُزّ آییا بارت و نه وَرۆک و رَمێز آییا وارت.
[34] شمئے دل هما جاها رئوت که مال همۆدا اِنت.
[35] «لانکا ببندێت و وتی چِراگا رۆک و رُژناگ بدارێت.
[36] هما هِزمتکار و دَزبۆجانی پئیما ببێت که رَهچار اَنت آیانی هُدابُند کدێن چه سور و آرۆسئے شادهیان پِرَ ترّیت و اَنچش که کئیت و دروازگا ٹُکّیت، آ دروازگا پَچَ کننت.
[37] بَهتاور اَنت هما هِزمتکار که آیانی هُدابُندَ کئیت و گندیت آگاه و هُژّار اَنت. باور کنێت هُدابُند وت په آیانی هِزمتا لانکَ بندیت، آیانَ نندارێنیت و ورگ دێما دنت.
[38] بَهتاور اَنت هما هِزمتکار اگن آیانی واجه شپئے دومی یا سئیمی پاسا بیئیت، بگندیت که آگاه اَنت.
[39] شما شَرَّ زانێت، اگن لۆگئے هُدابُندا بزانتێن دُزّ کجام وهدا کئیت، گڑا آییا هچبر دُزّ وتی لۆگا په دُزّیا نه‌اِشتگ‌اَت.
[40] همے پئیما تئیار ببێت، چیا که انسانئے چُکّ اَنچێن وهدێا کئیت که شما آییئے اِنتزار و وَدارا نبێت.»
[41] پِتْرُسا گوَشت: «او هُداوند! اے مِسال تئو په ما آورت یا په سجّهێنان؟»
[42] هُداوندێن ایسّایا گوَشت: «وپادار و شیوّارێن کارمَستر هما اِنت که هُدابُند آییا وتی اے دگه سجّهێن هِزمتکارانی مستر بکنت تان آیان په وهد وَرد و وراک بدنت.
[43] بَهتاور اِنت هما هِزمتکار که وهدے هُدابُند کئیت، آییا هما کارانی سرا گندیت.
[44] شمارا راستێنَ گوَشان، هُدابُند هما هِزمتکارا وتی سجّهێن مال و هستیئے کارمَسترَ کنت.
[45] «بله اگن هما کارمَستر وتی دلا بگوَشیت: ‹اَنگت منی هُدابُندئے آیگا باز وهد هست› و پمێشکا ورگ و چرگا ملار و هنۆش ببیت و وتی همکارێن گُلام و مۆلدان لَٹّ و کُٹّ بکنت.
[46] آییئے هُدابُند اَنچێن رۆچ و ساهتێا کئیت و رسیت که آ نزانت و وَدارا نه‌اِنت. گڑا هُدابُند آییا ٹُکّر ٹُکّرَ کنت و بێوپا و ناباورانی نیاما دئورَ دنت.
[47] «آ هِزمتکار که وتی هُدابُندئے واهگ و دلکَشّیانَ زانت، بله اَنگت آییئے رَزا و مُرادانی سرا کار کنگا وتا تئیارَ نکنت، بازێن لَٹّے وارت.
[48] بله هما که په نازانتی اَنچێن رَدے جنت که لَٹّ و کُٹّئے سِزاوار اِنت، کمتر لَٹَّ وارت. چیا که چه مسترێن مَنسبدارا گێشتر جُست و پُرسَ بیت و کَسێا که گێشتر زِمّهواری دئیگ بوتگ، چه آییا گێشتر هساب گِرگَ بیت.
[49] «من دنیایا آتکگان که آسے رۆک بکنان. دْرێگتا اے وهدی آ آس رۆک بوتێن.
[50] بله چه آییا پێسر، منا پاکشۆدیے زلورت اِنت، که په آییئے سَرجم کنگا باز پرێشان و بێتاهیر آن.
[51] گُمانَ کنێت من آتکگان تان زمینئے سرا تِپاکی و سُهل بیاران؟ نه، من په جتاییئے آرگا آتکگان.
[52] چه اے دمانا و رَند، هر لۆگئے پنچێن مردمانی نیاما جتاییَ کپیت، سئے دوئے هِلاپا و دو سئیئے هِلاپا بیت.
[53] پت گۆن چُکّا ناتِپاکَ بیت و چُکّ گۆن پتا، جنک چه ماتا جِتا بیت و مات چه جنکا، وَسّیگ گۆن نِشارا ناتِپاکَ بیت و نِشار گۆن وَسّیگا.»
[54] گڑا ایسّایا گۆن مردمان گوَشت: «وهدے شما دێم په رۆنِندا گندێت که جمبرێا بستگ، هما دمانا گوَشێت که هئورَ بیت و هئور هم گواریت.
[55] وهدے چه جنوبا گواتَ کَشّیت، گوَشێت که مرۆچی گرم و لِوارَ بیت و همے ڈئولا هم بیت.
[56] او دوپۆستێن شَتَلکاران! وهدے شما زمین و آسمانئے رنگ و نشانیانَ زانێت که چے بئیگی اِنت، گڑا چۆن اے اَنّوگێن زمانگئے نشانیان کِساس کرتَ نکنێت؟
[57] «شما په چے راستیا وت کِساس کرتَ نکنێت؟
[58] وهدے گۆن وتی دئینکارا هَکدیوانا رئوئے، جُهد کن راها گۆن آییا په سُهل و سَلاه برسئے. چُش مبیت که ترا کازیئے کِرّا ببارت و آ ترا سپاهیگئے دستا بدنت و سپاهیگ ترا بَندیجاها ببارت و جێل بکنت.
[59] ترا گوَشان، تان وهدے که تئو زَرّانی گُڈّی پئیی و پئیسها پُرّ مکنئے، چه اۆدا آزاتَ نبئے.»