[1] یک رۆچے که ایسّا مزنێن پرستشگاهئے پێشجاها مردمان تالیم و وشّێن مستاگ دئیگا اَت، مزنێن دینی پێشوا و شَریَتئے زانۆگر گۆن کئومئے کماشان آییئے کِرّا آتکنت و
[2] گوَشتِش: «مارا بگوَش که تئو گۆن کجام هَکّ و اِهتیارا اے کارانَ کنئے؟ کئیا ترا اے کارانی اِهتیار داتگ؟»
[3] ایسّایا پَسّئو دات: «منا هم چه شما یک جُستے هست. بگوَشێت،
[4] یَهیایا، پاکشۆدی دئیگئے اِهتیار چه آسمانا رَستگ‌اَت یا چه انسانئے نێمگا؟»
[5] آیان وت‌مان‌وتا شئور و سَلاه کرت و گوَشتِش: «اگن بگوَشێن ‹چه آسمانا اَت،› گوَشیت: ‹په چے ایمانۆ نئیاورت؟›
[6] او اگن بگوَشێن که ‹مردمی کارے بوتگ،› گڑا مردم مارا سِنگسارَ کننت، چیا که آیانی سِتک و باور همِش اِنت که یَهیا نبیے بوتگ.»
[7] پمێشکا پَسّئوِش دات: «ما نزانێن چه کجا اَت.»
[8] ایسّایا گوَشت: «گڑا من هم شمارا نگوَشان که گۆن کجام هَکّ و اِهتیارا اے کارانَ کنان.»
[9] رَندا، ایسّایا په مردمان اے مِسال آورت: «مردێا انگوری باگے اڈّ کرت و په کُنندهکاری و زمان، لهتێن باگپانئے دستا دات و وت دْراجێن سپرێا شت.
[10] وهدے انگورئے مۆسم بوت، باگئے هُدابُندا په وتی بهرئے گِرگا، هِزمتکارے راه دات، بله زمان‌زورێن باگپانان آ هِزمتکار لَٹّ و کُٹّ کرت و گۆن هۆرک و هالیگێن دستان پِر تَرّێنت.
[11] باگئے هُدابُندا، پدا دگه هِزمتکارے دێم دات، بله باگپانان آ هم جت و بےاِزّت کرت و گۆن هۆرک و هالیگێن دستان پِر تَرّێنت.
[12] گڑا سئیمی رَندا، دگه هِزمتکارے راهی دات، بله آیان آ هم جت و ٹَپّیگ کرت و ڈنّا گلّێنت.
[13] «نون باگئے هُدابندا وتی دلا پِگر کرت که ‹چۆن بکنان؟› اے رندا، وتی دۆستێن چُکّا راهَ دئیان، بلکێن آییئے روا بدارنت.
[14] بله وهدے باگپانان آییئے چُکّ دیست، وت‌مان‌وتا شئور کرت و گوَشتِش: ‹باگئے میراس بَرۆک و پُشتپد همِش اِنت، اِشیا هم بکُشێن تان باگ مئے میراس ببیت.›
[15] گڑا چه باگا ڈنّ برت و کُشتش. نون شمئے گُمانا، باگئے هُدابُند گۆن اے باگپانان چے کنت؟
[16] آ کئیت، اے باگپانانَ کُشیت و باگا دگه باگپانانی دستا دنت.» وهدے مردمان ایسّائے اے هبر اِشکت، گوَشتِش: «چُش مبات!»
[17] ایسّایا آیانی نێمگا چارت و گوَشتی: «گڑا، آ نبشتهئے مانا چی اِنت که گوَشیت: ‹هما سِنگ که بان‌بَندێن اُستایان پسُند نکرت و نزُرت، هما سِنگ بُنهِشت بوت.›
[18] هرکَس که آ سِنگئے سرا بکپیت، ٹُکّر ٹُکّرَ بیت و کَسے که سِنگ آییئے سرا کپیت، هورتَ بیت.»
[19] شَریَتئے زانۆگر و مزنێن دینی پێشوایان زانت که ایسّایا اے مِسال همایانی بارئوا آورتگ. پمێشکا، شئورِش کرت هما دمانا ایسّایا بگرنت، بله چه مردمانَ تُرستِش.
[20] گڑا ایسّااِش چمّانی چێرا کرت، وتی چاریگ و جاسوسِش رئوان داتنت تان آ وتا ایسّائے دێما تچک و پهرێزکارێن مردم پێش بدارنت. آیانی مکسد اِش اَت که ایسّایا چه آییئے جندئے هبران مان بگیشّێننت و رومئے والیئے دستا بدئینت.
[21] آیان جُست کرت: «او استاد! ما زانێن تئو هرچے که گوَشئے، هر تالیمے که دئیئے، آ سجّهێن راست اَنت و هچکَسێئے نێمگا نگرئے و په راستی هُدائے راها سۆجَ دئیئے.
[22] نون مارا بگوَش، بارێن رومئے بادشاه کئیسرا سُنگ و مالیات دئیگ رئوا اِنت یا نه؟»
[23] بله ایسّایا آیانی اے رِپک و مَندر زانت و گوَشتی:
[24] «منا یک دینارے پێش بدارێت، اِشیئے سرا کئیی نام و نَکش پِر اِنت؟» آیان پَسّئو دات: «کئیسرئے.»
[25] ایسّایا گوَشت: «گڑا کئیسرئیگا کئیسرا بدئیێت و هُدائیگا هُدایا بدئیێت.»
[26] اے ڈئولا، آیان مردمانی دێما ایسّا چه آییئے جندئے هبران داما دئور دات نکرت و چه آییئے پَسّئوان بَه مَنت و بێتئوار بوتنت.
[27] رَندا، لهتێن سَدوکی، که آهِرَتئے نمَنّۆک اَنت، ایسّائے کِرّا آتک و
[28] جُستِش کرت: «او استاد! موسّایا په ما نبشتگ: اگن کَسێئے سور کرتگێن براتے بے چُکّا بمریت و جنۆزامی زندگ ببیت، گڑا آییئے برات باید اِنت گۆن آ جنۆزاما سور بکنت تانکه چُکّ و رَند و راهے په وتی براتا بِلّیت.
[29] نون هپت برات اتنت، ائولی براتا جَنے گپت، چُکّی نبوت و مُرت،
[30] دومی براتا و
[31] پدا سئیمی براتا گۆن آ جنێنا سور کرت و آ هم بے چُکّا مُرتنت. همے پئیما هپتێن براتان گۆن هما جنێنا سور کرت و بے پَد و رَند چه دنیایا شتنت.
[32] گُڈسرا، آ جنێن هم مُرت.
[33] نون تئو بگوَش، آهِرتئے رۆچا، اے جنێن، کجام براتئیگَ بیت، چیا که هر هپتێن براتان باریگ باریگا گۆن آییا سور کرتگ‌اَت.»
[34] ایسّایا پَسّئو دات: «مردم، اے جهانا سانگ و سورَ کننت،
[35] بله هما مردم که نمیرانێن زِندا کرزنت و آهِرتئے لاهک اَنت، آ نه سورَ کننت و نه سور دئیگَ بنت.
[36] آ هچبر پدا نمرنت و پرێشتگانی ڈئولا اَنت، هُدائے چُکّ اَنت، چیا که نمیرانێن زِندئے چُکّ اَنت.
[37] بله مُردگانی زندگ بئیگئے هبرئے راستی، موسّایا مان بُن گپتگێن ڈۆلُکئے کِسّها پێش داشتگ. اۆدا موسّا هُداوندێن هُدایا، اِبراهێمئے هُدا، اِسْهاکئے هُدا و آکوبئے هُدا گوَشیت.
[38] آ مُردگانی هُدا نه‌اِنت، زندگێنانی هُدا اِنت، چیا که آییئے گوَرا، سجّهێن زندگ اَنت.»
[39] چه شَریَتئے زانۆگران لهتێنا گوَشت: «او استاد، تئو شَرّ گوَشت.»
[40] چه اِد و رند، هچکَسا دل نکرت چه آییا دگه جُستے بگیپت.
[41] ایسّایا گۆن آیان گوَشت: «اے چۆنێن هبرے که گوَشنت: ‹مَسیه، داوود بادشاهئے چُکّ اِنت؟›
[42] چیا که داوود وت زَبورئے کتابا گوَشیت: هُداوندا گۆن منی هُداوندا گوَشت منی راستێن نێمگا بنند
[43] تان هما وهدا که تئیی دژمنان تئیی پادانی چێرئے پَدَگ و چارچۆبهے بکنان.
[44] نون اگن داوود، مَسیها وتی هُداوندَ گوَشیت، گڑا مَسیه چۆن آییئے چُکّ بوتَ کنت؟»
[45] همے وهدا که سجّهێن مردم گۆش دارگا اتنت، ایسّایا گۆن مریدان گوَشت:
[46] «چه شَریَتئے زانۆگران هُژّار بێت، که آیان دْراجێن جامگ و کباه گوَرا کنگ دۆستَ بیت و بازارانی تَرّ و گردا چه مردمان وشّ‌آتک و دْرَهباتَ لۆٹنت. کَنیسَهانی شرترێن جاهان گچێنَ کننت و مهمانیان، ائولی رِدئے نندگِش پسند اِنت.
[47] جنۆزامانی لۆگان گۆن مالواریا برنت و په پێش دارگا وتی دْوا و سَنایان دْراجکَشَّ کننت. اِشان سکترێن سِزا و پدمُزَّ رسیت.»