[1] یک بَرے ایسّا جاگهے دْوا کنگا اَت، وهدے دْوایی هلّێنت، چه آییئے مریدان یکّێا گوَشت: «او هُداوند! اَنچش که یَهیایا وتی مرید دْوا کنگ سۆج داتگ‌اَنت همے پئیما تئو هم مارا دْوا کنگ سۆج بدئے.»
[2] ایسّایا گوَشت: «هروهد دْوا کنێت، اے ڈئولا بگوَشێت: ‹او پت! تئیی نام شرپدار بات. تئیی بادشاهی بیایات.
[3] مئے هر رۆچیگێن رِزک و رۆزیگا هر رۆچ مارا بدئے.
[4] مئے گناه و رَدیان ببَکش، اَنچش که ما وتی سجّهێن دئینکارانَ بَکشێن. مارا آزمایش و چَکّاسا دئور مدئے.›»
[5] گڑا ایسّایا گوَشت: «چه شما یکّے، اگن شپنێما وتی سَنگتئے لۆگا برئوت و بگوَشیت: ‹او برات! منا سئے نان په بدل بدئے،
[6] که دۆستے چه سپرا آتکگ و منی لۆگا په ورگا هچّ نێست،›
[7] بوتَ کنت آ چه وتی لۆگا جواب بدنت و بگوَشیت: ‹او دۆست! منا دلسیاه مکن، لۆگئے دپ بند اِنت و من گۆن چُکّان وپتگان. انّون پاد آتکَ نکنان ترا چیزّے بدئیان.›
[8] شمارا گوَشان، اے مرد اگن په دۆستیا پاد مئیئیت و آییا چیزّے مدنت، بله چه آییئے بازێن لێزگی و لێس و پِلّێسا پادَ کئیت و هرچے آ لۆٹیت دنتی.
[9] «نون شمارا گوَشان: بلۆٹێت، شمارا دئیگَ بیت. شۆهاز بکنێت، درَ گێجێت. دروازگا بٹُکّێت، پَچَ بیت.
[10] چیا که هرکَس بلۆٹیت، آییا رسیت. هرکَس شۆهاز بکنت، درَ گێجیت. هرکَس دروازگا بٹُکّیت، په آییا پَچَ بیت.
[11] «شمئے نیاما چُشێن پتے هست که اگن آییئے چُکّ ماهیگ بلۆٹیت مارے بدنتی؟
[12] یا اگن هئیکے بلۆٹیت، زومّے بدنتی؟
[13] نون اگن شما که رَدکار اێت، اَنگت هم وتی چُکّان شَرّێن چیزّانی دئیگا زانێت، گڑا مئے آسمانی پت چنکدر شرترَ زانت که وتی لۆٹۆکێن چُکّان پاکێن روها بدنت.»
[14] یک بَرے، ایسّا چه یکّێا جِنّے در کنگا اَت که آییا اے مرد گُنگ کرتگ‌اَت. وهدے جِنّ در آتک، گُنگێن مرد هبر کنگا لَگت و سجّهێن مردم هئیران بوتنت.
[15] بله لهتێنا گوَشت: «ایسّا چه جِنّانی سردار بِلزَبولئے سرۆکیا، جِنّانَ کَشّیت.»
[16] دگه لهتێنا په ایسّائے چَکّاسگا چه آییا آسمانی نشانیے لۆٹت.
[17] بله ایسّایا آیانی دلئے هال و هبر زانتنت و گوَشتی: «اگن یک مُلکێا ناتِپاکی بکپیت، آ مُلک گار و زئوالَ بیت، اگن یک لۆگێئے مردم گۆن وت جنْگ و جێڑه بکننت، آ لۆگ هراب و بربادَ بیت.
[18] اگن شئیتان گۆن وت جنْگ بکنت، گڑا آییئے بادشاهی چۆن برجاهَ مانیت؟ شما گوَشێت که من چه جِنّانی سردار، بِلزَبولئے کُمکا جِنّان درَ کنان.
[19] نون اگن من گۆن بِلزَبولئے سرۆکیا جِنّان درَ کنان، گڑا شمئے جندئے چُکّ و مرید گۆن کئیی زۆر و واکا جِنّان درَ کننت؟ اے پئیما، شمئے مرید وت شمارا مئیاریگَ کننت.
[20] بله اگن من گۆن هُدائے زۆر و واکا جِنّان درَ کنان، بزانێت که هُدائے بادشاهی شمئے نیاما رَستگ.
[21] «اگن یک زۆراورێن مردمے سِلاهبند ببیت و وتی لۆگئے نِگهپانیا بکنت، گڑا آییئے مال و مِلکت برجاهَ ماننت.
[22] بله اگن زۆرمندترێن مردمے آییئے لۆگئے سرا هَمله و اُرُش ببارت و چه آییا سردست ببیت، هما سِلاهان که آ مرد چه آیان دلجم اَت، چه آییا پَچَ گیپت و آییئے مال و مِلکتا بهر و بانگَ کنت.
[23] کَسے که منی همراه و دۆزواه نه‌اِنت آ منی بدواه اِنت، کَسے که مُچّ و یکجاه کنگا گۆن من هۆر نه‌اِنت، آ تَک و پَرک و شِنگ و شانگَ کنت.
[24] «وهدے جِنّے چه کَسێا درَ کئیت، گڑا گیابانانَ رئوت تان په وتی آرامی و آسودگیا جاهے شۆهاز بکنت، بله چُشێن جاگهے نرسیتی. گڑا گوَشیت: ‹چه اۆدا که در آتکگان، پدا همۆدا رئوان.›
[25] وهدے پِرَ ترّیت و گندیت که آ جاگه رُپتگ و ساپ و سَلّه اِنت،
[26] گڑا رئوت و چه وتا دگه هپت سِلترێن جِنَّ کاریت. آ سجّهێن، هۆریگا اۆدا رئونت و اُرد و بُنگَ کننت. اے ڈئولا، آ مردمئے آسر و آکبت چه پێسریگێنا اَنگت بدترَ بیت.»
[27] همے وهدا که ایسّا اے هبران کنگا اَت چه مردمانی نیاما یک جنێنێا گوانک جت: «بَهتاور هما مات اِنت که چه آییئے لاپا تئو پێدا بوتگئے و ترا شیری مێچێنتگ.»
[28] ایسّایا آییئے پَسّئوا درّاێنت: «بَهتاور هما اَنت که هُدائے هبران گۆشَ دارنت و آیانی سرا کارَ کننت.»
[29] وهدے مردمانی مُچّی گێشتر بئیان اَت، ایسّایا گوَشت: «اے زمانگئے مردم شِرّ و زِنهکارێن مردم اَنت. اَجَبَّتێن نشانیَ لۆٹنت، بله آیان یونِس نبیئے نشانیا اَبێد، دگه هچ نشانیے دئیگَ نبیت.
[30] اَنچش که په نئینَوائے مردمان یونِس یک نشانیے اَت، همے پئیما انسانئے چُکّ هم وت په اے زمانگئے مردمان یک نشانیے بیت.
[31] جُست و پُرسئے رۆچا، سَبائے مَلکه گۆن اے زمانگئے مردمان هۆریگا پادَ کئیت و آیان مئیاریگَ کنت، چیا که سَبائے مَلکه چه دنیائے آ دستا آتک تان سُلئیمانئے هِکمتا بِشکنت. بله نون چه سُلئیمانا مسترێنے اِدا اِنت.
[32] جُست و پُرسئے رۆچا، نئینَوائے مردم گۆن اے زمانگئے مردمان هۆریگا پادَ کاینت و آیان مئیاریگَ کننت، چیا که آ، یونِسئے ڈاه و هُژّارباشئے سرا چه وتی گناهان پشۆمان بوتنت. بله نون چه یونِسا مسترێنے اِدا اِنت.
[33] «هچکَس چِراگا په چێر دئیگا رۆکَ نکنت و نه آییا تَگارئے چێرا اێرَ کنت. آییا چِراگدانئے سرا اێرَ کنت، تان هرکَس که لۆگا کئیت آییئے رُژناییا بگندیت.
[34] تئیی چمّ، جسم و جانئے چِراگ اِنت. وهدے تئیی چمّ وشّ و دْراه اِنت، تئیی سجّهێن جسم و جان رُژناگَ بیت، بله اگن تئیی چمّ نادْراه ببیت، گڑا تئیی جسم و جان هم تهارَ بیت.
[35] هُژّار بئے، اے نور و رُژن که ترا هست‌اِنت، تهار مبیت.
[36] اگن تئیی سجّهێن جسم و جان رُژناگ ببیت و آییئے هچ بهرے تهار مبیت، گڑا سَرجمیا دْرپشناکَ بیت، اَنچش که چِراگئے شَهم ترا رُژناگَ کنت.»
[37] وهدے ایسّایا هبر هلاس کرت، یک پَریسیێا آ وتی لۆگا مهمان کرت، ایسّا آییئے لۆگا شت و په وراکئے ورگا پَرزۆنَگئے سرا نِشت.
[38] بله وهدے پَریسیا دیست که ایسّایا چه ورگا پێسر دست نشُشتنت هئیران مَنت.
[39] گڑا هُداوندێن ایسّایا دێم گۆن آییا کرت و گوَشتی: «شما پَریسی، پیاله و دَرپانی ڈنّی نێمگا ساپ و سَلّهَ کنێت، بله شمئے درون چه لالچ و تَمَه و رَدێن کاران پُرّ اِنت.
[40] او ناسرپدان! آییا که شمئے ڈنّی نێمگ، بزان جسم و جان اڈّ کرتگ، شمئے دل و درون هم هماییا نجۆڑێنتگ؟
[41] گڑا چه درونئے چیزّان هئیرات بدئیێت تان سجّهێن چیزّ په شما پاک و سَلّه ببنت.
[42] «او پَریسیان! بَژن و اَپسۆز په شما که پورچێنک و سَداپ و اے دگه کاهُکانی سرا دَهیَکَّ دئیێت بله چه دادرسی و اِنساپ و هُدائے مِهرا بێهئیال و بێتْرانگ اێت. دْرێگتا، شما اے کار بکرتێننت و آ هم یله مداتێننت.
[43] او پَریسیان! بَژن و اَپسۆز په شما که کَنیسَهانی ائولی رِد و سْرَپئے نندگ و بازاران مردمانی وشّ‌آتک و دْرَهباتان دۆستَ دارێت.
[44] بَژن اِنت، شما هما کبرانی پئیما اێت که آیانی سرا سِنگ و شَکّ نێست و گِندگَ نبنت و مردم په نازانتی آیانَ لپاشنت و گوَزنت.»
[45] اے هبرانی سرا شَریَتئے کازیێا گوَشت: «او استاد! تئو گۆن وتی اے هبران، مارا هم بےاِزّت کنگا ائے.»
[46] ایسّایا گوَشت: «او شَریَتئے کازیان! په شما هم بَژن و اَپسۆز اِنت. شما مردمانی چَکّا گرانێن بارَ لَڈّێت که چه آیانی زۆرا گێش اِنت، بله وت په کُمک کنگا، لَنکُک و مۆردانگے هم نسُرێنێت.
[47] «بَژن و اَپسۆز په شما! هما نبیانی کبرانی سرا گُمبُد و اَدّیرهَ بندێت که شمئے پت و پیرُکان کُشتگ‌اَنت.
[48] اے پئیما، شما وت آیانی اے کارئے شاهد و مَنّۆگر اێت. شمئے پت و پیرُکان پئیگمبر کُشتگ‌اَنت و شما آیانی کبرانی سرا اَدّیرهَ بندێت.
[49] پمێشکا، هُدایا چه وتی هِکمتا گوَشتگ: من پئیگمبر و کاسِد په آیان راهَ دئیان، بله آ لهتێنا کُشنت و لهتێنا آزارَ دئینت.
[50] پمێشکا چه دنیائے بُنگێجا هما سجّهێن پئیگمبر که مردمان کُشتگ‌اَنت، آیانی هۆن اے زمانگئے مردمانی گردنا اِنت،
[51] بزان هابیلئے هۆنا بگر تان زَکَریائے هۆنا، که کُربانجاه و مزنێن پرستشگاهئے نیاما رێچگ بوت. هئو! شمارا گوَشان که اے زمانگئے مردم، آ سجّهێن هۆنانی دئینکار اَنت.
[52] «او شَریَتئے کازیان! بَژن اِنت که شما زانتکاریئے هَزانگئے کلیت زرت و برت، نه وت تها آتکگێت و نه آ که راها اَنت، تها رئوگا اِشتگ‌اَنت.»
[53] وهدے ایسّا چه اۆدا در آتک، پَریسی و شَریَتئے زانۆگر گۆن زهرناکی آییئے دێما اۆشتاتنت و بازێن جُست کنگا لگّتنت، تان ایسّایا چه آییئے جندئے هبران مان بگیشّێننت و داما دئور بدئینت.