[1] ایسّایا وتی دوازدهێن کاسِد لۆٹتنت، آیانا سجّهێن جِنّ و پلیتێن روهانی در کنگ و ناجۆڑیانی دْراه کنگئے زۆر و اِهتیاری هم دات.
[2] په هُدائے بادشاهیئے جار جنَگ و نادْراهانی دْرهبکشیا راهی داتنت.
[3] گوَشتی: «راها، گۆن وت چیزّے مبرێت، نه اَسا و دَزلَٹّے، نه لۆت و تورگے، نه نان و تۆشگ، نه زَرّ و نه گێشێن جامگ.
[4] وهدے لۆگێا رئوێت، تان شهرئے یله دئیگا هما لۆگا بمانێت.
[5] اگن یک شهرێئے مردم شمارا وشّ‌آتکَ نکننت، گڑا در آیگئے وهدا، وتی پادانی دَنزان همۆدا بچَنڈێت و بتکێنێت تان آیانی هِلاپا شاهدی ببیت که شما هُدائے کُلئو په آیان رَسێنتگ.»
[6] گڑا ایسّائے مرید در کپت و مێتگ په مێتگ هر جاه، وشّێن مستاگِش په مردمانَ رَسێنت و نادْراهێن مردمِش دْراهَ کرتنت.
[7] وهدے جَلیلئے هاکم هیرودیس، چه اے سجّهێن هبر و هالان سَهیگ بوت، پرێشان و تکانسر بوت چیا که لهتێن مردم ایسّائے بارئوا چُش گوَشگا اَت: «آ، یَهیا اِنت که پدا چه مُردگان زندگ بوتگ،»
[8] دگه لهتێن گوَشگا اَت که «اِلیاس نبی زاهر بوتگ،» و دگه لهتێن چُش هم گوَشگا اَت که «چه پێشی زمانگئے پئیگمبران یکّے که پدا زندگ بوتگ.»
[9] گڑا هیرودیسا گوَشت: «یَهیائے سر وه من بُرِّتگ، نون اے کئے اِنت که آییئے بارئوا من اے ڈئولێن هال اِشکنگا آن؟» آ په ایسّائے گِندگا هُدۆناک اَت.
[10] وهدے ایسّائے کاسِد چه وتی سپرا پِر ترّت و آتکنت، وتی کرتگێن کارانی هالِش ایسّایا سر کرت. گڑا ایسّایا آ گۆن وت همراه کرتنت و بئیت‌سئیدا نامێن شهرێا شت تانکه چه مردمان دور و گِستا ببنت.
[11] بله وهدے مردم سَهیگ بوتنت، آییئے رَندا راه گپتنت. ایسّایا آ وشّ‌آتک کرتنت، هُدائے بادشاهیئے بارئوا سر و سۆج داتنت و نادْراهێن مردم هم وشّ و دْراه کرتنت.
[12] رۆنندئے وهدا، دوازدهێن کاسِد آتکنت و گوَشتِش: «نون اے مردمان راه دئے که اے گوَر و کِرّانی مێتگ و بازاران برئونت و په وت ورگ و وابجاهے شۆهاز بکننت، چیا که اِدا بَرّ و گیابانێن جاگهے.»
[13] بله ایسّایا گوَشت: «شما وت اِشان وراک بدئیێت.» آیان پَسّئو دات: «مئے کِرّا پنچ نَگَن و دو ماهیگا گێشتر چیزّے نێست، بله هئو، اگن برئوێن په اے سجّهێن مردمان وراک په بها بگرێن.»
[14] چه آ مردمان، کِساس پنچ هزار مردێن اتنت. ایسّایا گۆن مریدان گوَشت: «مردمان پنجاه پنجاهئے ٹۆلیا بنندارێنێت.»
[15] مریدان اَنچش کرت و مردم نندارێنتنت.
[16] ایسّایا پنچێن نان و دوێن ماهیگ زرتنت و آسمانئے نێمگا چارت، هُدائے شُگری گپت و پدا نان و ماهیگی چُنڈ چُنڈ کرت و مریدانی دستا داتنتی تانکه مردمانی سرا بهر بکننت.
[17] سجّهێن مردمان لاپ‌سێرا ورگ وارت و اَنگت چه سر آتکگێن چُنڈان، دوازده سَپْت پُرّ بوت.
[18] یک رۆچے، ایسّا اێوکا دْوا کنگا اَت و مرید گۆن آییا گۆن اتنت. چه مریدان جُستی کرت: «مردم منی بارئوا چے گوَشنت، من کئے آن؟»
[19] آیان پَسّئو دات: «لهتێنَ گوَشیت تئو پاکشۆدۆکێن یَهیا ائے و لهتێنَ گوَشیت تئو اِلیاس نبی ائے. دگه لهتێن چُش هم گوَشیت، تئو چه پێسریگێن زمانگئے آ دگه نبیان یکّے ائے که پدا زندگ بوتگئے.»
[20] آییا جُست کرت: «شما وت منی بارئوا چے گوَشێت، من کئے آن؟» پِتْرُسا پَسّئو دات: «تئو هُدائے راه داتگێن هما مَسیه ائے.»
[21] بله ایسّایا آ هُکم کرتنت که «اے هبرا گۆن هچکَسا مگوَشێت.»
[22] گوَشتی: «انسانئے چُکّ باید اِنت بازێن سکّی و سۆری بسگّیت. کئومئے کماش، مزنێن دینی پێشوا و شَریَتئے زانۆگر اَلّما آییا ممَنّنت و بکۆشارێننت و سئیمی رۆچا پدا زندگ ببیت.»
[23] ایسّایا سجّهێن مردم گوَشتنت: «اگن کَسے لۆٹیت منی رَندگیریا بکنت، وتی دلئے واهگ و لۆٹان یله بدنت و هر رۆچ وتی جندئے سَلیبا بَڈّا بکنت و منی راها گام بجنت.
[24] هرکَس که وتی ساهئے رَکّێنگئے جُهدا ببیت، آییا باهێنیت. بله آ که په منیگی وتی ساها باهێنیت، آییا رَکّێنیت.
[25] اگن یکّێا سجّهێن دنیا برسیت بله وتی ساها بباهێنیت، چۆنێن سۆبے بارت و چے کَٹّتَ کنت؟
[26] اگن کَسے چه من و منی هبران لَجّ بکنت، گڑا انسانئے چُکّ هم، آ وهدی که گۆن وتیگ و آسمانی پتئیگ و پاکێن پرێشتگانی شان و شئوکتا اے جهانا پدا کئیت، چه آییا لَجَّ کنت.
[27] بله من شمارا راستێنَ گوَشان، اِدا لهتێن مردم اۆشتاتگ که تان آیانی دێما هُدائے بادشاهی پَدّر مبیت، مَرکئے تاما نچَشنت.»
[28] چه اے هبران، کِساس هشت رۆچا رَند، ایسّایا پِتْرُس، یوهَنّا و آکوب همراه کرتنت و په دْوایا یک کۆهێئے سرا شت.
[29] وهدے ایسّا دْوا کنگا اَت، آییئے دێمئے رَنگ بدل بوت و گوَرئے گُد سکّ اِسپێت بوت و دْرپشگا لگّتنت.
[30] یک اَناگت دو مردم پَدّر بوت و گۆن ایسّایا هبر کنگا اتنت، یکّے موسّا و آ دگه اِلیاس اَت.
[31] آ دوێن گۆن مزنێن شان و شئوکتێا زاهر بوتنت و ایسّائے مَرکئے بارئوا هبر کنگا اتنت که اَلّما اورْشَلیما بئیگی اَت.
[32] پِتْرُس و آییئے همراه آکوب و یوهَنّا سکّ وابێنگ اتنت، بله وهدے شَرّ آگاه بوتنت، گڑا دیستِش که ایسّا په شان و شئوکتے گۆن موسّا و اِلیاسا یکجاه اۆشتاتگ.
[33] وهدے آ دوێن ایسّایا رُکست کنگ و رئوگی اتنت، پِتْرُسا گوَشت: «واجه! مئے اِدا بئیگ سکّ شَرّ اِنت، بِلّ که ما سئے ساهگ و کاپارَ بندێن، یکّے په تئو، یکّے په موسّا و دگرے په اِلیاسا.» بله پِتْرُسا وت نزانت چے گوَشگا اِنت.
[34] اَنگت پِتْرُس هبرا اَت که جمبرێا آیانی سرا ساهگ کرت. وهدے جمبر آیانی سرا ساهێل بوت مریدان تُرست.
[35] چه جمبرا تئوارے رُست: «اے منی گچێنی بَچّ اِنت. شما اِشیئے هبران گۆش بدارێت.»
[36] تئوارئے اِشکنگا رَند، مریدان ایسّا اێوکا دیست. آیان اے سَرگوَست وتی دلا داشت و آ وهدا وتی دیستگێنِش گۆن هچکَسا نگوَشت.
[37] دومی رۆچا وهدے ایسّا و سئیێن مرید چه کۆها اێر آتکنت، مردمانی مزنێن مُچّیے آتک و گۆن ایسّایا دُچار کپت.
[38] چه مردمانی نیاما یک مردمێا کوکّار کنانا گوَشت: «او استاد! گۆن تئو دَزبندیَ کنان که ترا منی بچکئے سرا بَزّگ ببیت، آ منی یکّێن چُکّ اِنت.
[39] جِنّے اَناگه منی چُکّا گیپت و ژامبلێنیت و هما دمانا چُکّ جاک و کوکّارَ کنت، کَپ و گَجَّ بیت. آییا باز کمّ یلهَ دنت و لۆٹیت آییا بکُشیت.
[40] من گۆن تئیی مریدان دَزبندی کرت که اے جِنّا بکَشّنت، بله آیان کَشّت نکرت.»
[41] ایسّایا گوَشت: «او بێباور و گُمراهێن نَسل و پدرێچ! من تان کدێنا گۆن شما بمانان و بسگّان؟ چُکّا اِدا بیار.»
[42] وهدے چُکّ پێداک اَت، جِنّا ژامبلێنت و ڈگارا جت. ایسّایا جِنّ گۆن نِهرّ و هَکّلان مان بست، چُکّ دْراه کرت و پتئے دستا دات.
[43] سجّهێن مردم چه هُدائے مزنیا هئیران بوت و بَه منتنت. وهدے سجّهێن مردم چه ایسّائے مۆجزه و اَجَبێن کاران هئیران اتنت، گۆن وتی مریدان گوَشتی:
[44] «منی اے هبران په شَرّی دلگۆش کنێت، انسانئے چُکّ گۆن دَگا و درۆهگ مردمانی دستا دئیگَ بیت.»
[45] بله مرید آییئے اے هبرا سرپد نبوتنت، چیا که په آیان رَمز و رازے اَت. چه ایسّایا جُست کنگِش هم تُرست.
[46] ایسّائے مرید وت‌مان‌وتا اے گپّئے سرا دَپجاک کنگا اتنت: «بارێن، مئے نیاما سجّهێنانی مستر و کماش کئے اِنت؟»
[47] ایسّایا آیانی دلئے هبر زانت و یک کَسانێن چُکّے وتی کَشا اۆشتارێنت و
[48] گۆن مریدان گوَشتی: «هرکَس که په منی نامئیگی اے کَسانێن چُکّا گۆن وشواهگی بزوریت و وتی گوَرا بداریت، بزان آییا منا زرتگ و مَنِّتگ. هرکَس که منا بمَنّیت هما هُدایا مَنّیت که منا راهی داتگ، چیا که چه شما، هما مستر اِنت که وتا چه سجّهێنان کَسترَ زانت.»
[49] یوهَنّایا گۆن ایسّایا گوَشت: «واجه! ما یک مردے دیست که گۆن تئیی نامئے گِرگا چه مردمان پلیتێن روهان درَ کنت، بله ما آ مَکَن و مَنَه کرت، چیا که آ مرد چه ما نه‌اَت.»
[50] ایسّایا گوَشت: «نه، اے کارا مکنێت، چیا که اگن کَسے شمئے بدواه مبیت، گۆن شما اِنت.»
[51] وهدے ایسّائے چست بئیگ و آسمانا رئوگئے وهد نزّیک بوت، گڑا گۆن دلجمێن شئورے دێم په اورْشَلیما سر گپت.
[52] بله چه وتا پێسر، لهتێن کاسِدی راه دات. آ شتنت و سامِریانی یک مێتگێا رَستنت تانکه چه آییئے آیگا پێسر، په آییا تئیاری بکننت.
[53] بله اۆدئے مردمان ایسّا وشّ‌آتک نکرت چیا که آ اورْشَلیما رئوگا اَت.
[54] وهدے ایسّائے مرید، آکوب و یوهَنّا چه اے هالا سَهیگ بوتنت، گوَشتِش: «او هُداوند! تئو رزا دئیئے ما چه هُدایا بلۆٹێن که چه آسمانا آسے راه بدنت و اِشان بسۆچیت و هاک و پُر بکنت؟»
[55] بله ایسّایا چَکّ تَرّێنت، آ نِهرّ و هَکّل داتنت.
[56] رَندا گۆن وتی مریدان، دگه مێتگێا شت.
[57] ایسّا و آییئے مرید، راها رئوگا اتنت. یک مردێا گوَشت: «هر جاه که تئو رئوئے من تئیی همراهَ بان.»
[58] ایسّایا گوَشت: «رۆباهان هۆنڈ و جاگه هست و بالی مُرگان کدۆه و کُدام، بله من که انسانئے چُکّ آن، منا په سرئے اێر کنگا هچ جاگه نێست.»
[59] ایسّایا گۆن دگه مردێا گوَشت: «بیا، منی رَندگیریا بکن.» بله آییا پَسّئو دات: «او واجه! منا مۆکل بدئے پێسرا رئوان وتی پتا کبرَ کنان.»
[60] ایسّایا گوَشت: «بِلّ که مُردگ وتی مُردگان وت کَبر و کپنَ کننت، تئو برئو و هُدائے بادشاهیئے وشّێن مستاگا په مردمان سر کن.»
[61] دگرێا گوَشت: «او واجه! من تئیی رَندگیریا کنان، بله منا بِلّ تان پێسرا وتی لۆگئے مردمان رُکست بکنان.»
[62] ایسّایا آییئے پَسّئوا گوَشت: «آ کَس که نَنگار کنگئے وهدا پُشتا چاریت، هُدائے بادشاهیئے هِزمتکاریئے لاهک نه‌اِنت.»