[1] װאָרעם ה׳ װעט דערבאַרעמען יעקבֿ, און װעט װידער אױסדערװײלן יִשׂרָאֵל, און זײ באַרוען אױף זײער ערד; און פֿרעמדע װעלן זיך באַהעפֿטן צו זײ, און װעלן צושטײן צום הױז פֿון יעקבֿ.
[2] און פֿעלקער װעלן זײ נעמען, און װעלן זײ ברענגען אױף זײער אָרט, און דאָס הױז פֿון יִשׂרָאֵל װעט זײ אַרבן אױף ה׳ס ערד פֿאַר קנעכט און פֿאַר דינסטן; און זײ װעלן װערן די פֿאַנגערס פֿון זײערע פֿאַנגערס, און װעלן געװעלטיקן איבער זײערע דריקער.
[3] און עס װעט זײַן, אין דעם טאָג װאָס ה׳ באַרוט דיך פֿון דײַן פּײַן און פֿון דײַן ציטערניש, און פֿון דער שװערער אַרבעט װאָס מע האָט געאַרבעט מיט דיר,
[4] װעסטו אױפֿהײבן דעם דאָזיקן משל אױפֿן מלך פֿון בָבֿל, און זאָגן: װי האָט אױפֿגעהערט דער דריקער, אױפֿגעהערט די גאָלדגײציקע!
[5] צעבראָכן האָט ה׳ דעם שטעקן פֿון די רשעים, די רוט פֿון די געװעלטיקער,
[6] װאָס האָט געשלאָגן די פֿעלקער מיט כּעס, שלעק אָן אַן אױפֿהער, װאָס האָט געװעלטיקט מיט צאָרן אױף די אומות, גערודפֿט אָן אָפּהאַלט.
[7] רויִק באַרוט איז די גאַנצע ערד, זײ ברעכן אױס אין געזאַנג.
[8] אַפֿילו די ציפּרעסן פֿרײען זיך איבער דיר, די צעדערן פֿון לבֿנוֹן: פֿון זינט דו האָסט זיך אַװעקגעלײגט, קומט נישט דער העקער אױף אונדז.
[9] די שְׁאֹול פֿון אונטן ציטערט אױף צוליב דיר, אַנטקעגן דײַן קומען; זי װעקט די טױטע צוליב דיר, אַלע האַרן פֿון דער ערד; זי מאַכט אױפֿשטײן פֿון זײערע טראָנען אַלע מלכים פֿון די פֿעלקער.
[10] זײ אַלע רופֿן זיך אָפּ, און זאָגן צו דיר: דו אױך ביסט אַװעקגעפֿאַלן װי מיר, געגליכן געװאָרן צו אונדז!
[11] גענידערט אין שְׁאֹול איז דײַן שטאָלץ, די ברומונג פֿון דײַנע האַרפֿן; אונטער דיר זײַנען װערעם געבעט, און דײַן צודעק איז װערעם.
[12] װי ביסטו פֿון הימל געפֿאַלן, דו ליכטיקער מאָרגנשטערן! װי ביסטו אָפּגעהאַקט געװאָרן צו דער ערד, דו גורל-װאַרפֿער אױף פֿעלקער!
[13] און דו האָסט געזאָגט אין דײַן האַרצן: אין הימל װעל איך אַרױפֿגײן, איבער די שטערן פֿון אֵל װעל איך מײַן טראָן דערהײבן; און איך װעל זיצן אױפֿן באַרג פֿון אײַנזאַמלונג, אין די עקן פֿון צפֿון.
[14] איך װעל אַרױפֿגײן איבער די הײכן פֿון װאָלקן, איך װעל צום עליון זיך גלײַכן.
[15] אָבער אין שְׁאֹול װעסטו גענידערט װערן, אין די עקן פֿון גרוב.
[16] דײַנע זעער װעלן דיך באַטראַכטן, זײ װעלן דיך אָנקוקן: איז דאָס דער מאַן װאָס האָט געמאַכט ציטערן די ערד, װאָס האָט אױפֿגעשטורעמט מלוכות,
[17] געמאַכט די װעלט װי אַ מדבר, און צעשטערט אירע שטעט; זײַנע געפֿאַנגענע נישט פֿרײַ געלאָזט אַהײם?
[18] אַלע מלכים פֿון די פֿעלקער ליגן אין כּבֿוד אַלע, איטלעכער אין זײַן הײם.
[19] און דו ביסט אַװעקגעװאָרפֿן װײַט פֿון דײַן קבֿר, װי אַן אומװערדיק ריטל, אַרומגעטאָן מיט הרוּגים, פֿון שװערד דערשטאָכענע, װאָס נידערן צו די שטײנער פֿון גרוב, װי אַ פּגר אַ צעטרעטענער.
[20] װעסט נישט בײַנאַנד זײַן מיט זײ אין קבֿר, װאָרעם דײַן לאַנד האָסטו אומגעבראַכט, דײַן פֿאָלק האָסטו געהרגעט; אױף אײביק זאָל נישט אָנגערופֿן װערן דער זאָמען פֿון שלעכטסטוער.
[21] ברײט אָן אױף זײַנע קינדער אַ שחיטה, פֿאַר דער זינד פֿון זײערע עלטערן, זײ זאָלן נישט אױפֿשטײן און יַרשען די ערד, און אָנפֿילן דאָס געזיכט פֿון דער װעלט מיט שטעט.
[22] און איך װעל אױפֿשטײן אױף זײ, זאָגט ה׳ צבָֿאוֹת, און װעל פֿאַרשנײַדן פֿון בָבֿל אַ נאָמען און אַן איבערבלײַב, און אַ קינד און אַ קינדסקינד, זאָגט ה׳.
[23] און איך װעל זײ מאַכן צום אַרב פֿאַרן זומפּבושל, און געמױזעכצן װאַסער; און איך װעל זײ אַװעקבעזעמען מיטן בעזעם פֿון פֿאַרטיליקונג, זאָגט ה׳ צבָֿאוֹת.
[24] געשװאָרן האָט ה׳ צבָֿאוֹת, אַזױ צו זאָגן: פֿאַר װאָר, װי איך האָב געטראַכט, אַזױ װעט געשען, און װי איך האָב באַראָטן, דאָס װעט באַשטײן:
[25] איך זאָל צעברעכן אשור אין מײַן לאַנד, און אױף מײַנע בערג אים צעטרעטן; און אָפּגעטאָן זאָל װערן פֿון זײ זײַן יאָך, און זײַן לאַסט זאָל אָפּגעטאָן װערן פֿון זײער רוקן.
[26] דאָס איז דער באַראָט װאָס איז באַראָטן אױף דער גאַנצער ערד, און דאָס איז די האַנט װאָס איז אױסגעשטרעקט אױף אַלע פֿעלקער.
[27] װאָרעם ה׳ צבָֿאוֹת האָט באַראָטן, און װער װעט פֿאַרשטערן? און זײַן האַנט איז אױסגעשטרעקט און װער װעט זי אָפּהאַלטן?
[28] אין דעם יאָר װאָס דער מלך אָחָז איז געשטאָרבן, איז געװען די דאָזיקע נבֿואה:
[29] נישט פֿרײט זיך גאַנץ פּלֶשֶת, װאָס די רוט פֿון דײַן שלעגער איז צעבראָכן; װאָרעם פֿון װאָרצל פֿון דער שלאַנג װעט אַרױס אַ נאָטער, און זײַן פֿרוכט איז אַ פֿליִעדיקער לינדװאָרעם.
[30] און די אָרימסטע פֿון די אָרימע װעלן זיך פֿיטערן, און די באַדערפֿטיקע װעלן הױערן אין זיכערקײט; און איך װעל טײטן מיט הונגער דײַן װאָרצל, און דײַן איבערבלײַב װעט מען אױסהרגען.
[31] יאָמער, דו טױער, שרײַ, דו שטאָט, װער צעגאַנגען, גאַנץ פּלֶשֶת, װאָרעם פֿון צפֿון קומט אַ רױך, און נישטאָ קײן אָפּגעשטאַנענער אין זײַנע מחנות.
[32] און װאָס זאָל מען ענטפֿערן די שלוחים פֿון דעם פֿאָלק? – אַז ה׳ האָט געגרונטפֿעסט צִיוֹן, און אין איר װעלן זיך שיצן די אָרימע פֿון זײַן פֿאָלק.