[1] دَر یکِّ از رُزِ شَنبه مقدس یَهودیگُ، عیسی از بِنِ زمینِ گندم گرآ مِشَ، شاگردُنیُ خُ شَ اِ گندمَ مِ چیندِ نُ کَف مال مِکَردِنُ مِ خاردِ.
[2] وَلِ چِند تا از عالِمُنِ فرقه فَریسی پَرسیدِ: «وَرچِ کارِ مِ نِ کِ انجامیو دَر رُزِ شَنبه مقدس جائِز نیّیَ؟»
[3] عیسی ب°گَ: «مَگَ ن خُندَ کِ داوود پادشاه دَم کِ خودیو نُ یارُنیُ گُشنَ بودِ چکار کَ؟
[4] که اُ شطُ وَ خُنِ خدا دَر شَ نُ نُنِ مقدسَ وَردِشتَکُ ب خاردَکُ وَ اُشُن کِ خِ اُ بودِ اَ ب°دا، نُنِ کِ خاردَنیُ فقط وَر کاهِنُنِ معبَد جائِز بو؟»
[5] بَعد عیسی وَشُ ب گَ: «پ سِ اِنسان صابِ رُزِ شَنبه مقدسَ.»
[6] یَک شَنبه د°گِ، عیسی وَ عبادتگاهِ یَهودیگُ ب رَ نُ تعلیم مِدا. مردِ اُنجا بو کِ دس راستیو خشک ش°تَ بو.
[7] معلِمُنِ توراتُ فَریسیگُ، عیسی رَ زِرِ ن°ظَر دِشتِ تَ بینِ دَر رُزِ شَنبه، کَسِ رَ شفا م ِدَ یا نه؛ وَخاطِرِ کِ وَرَد بُنِ بودِ تَ وَ اُ تُمَت ب زَنِ.
[8] وَلِ عیسی کِ فِکرِشنَ مفَمی، وَ مردِ که دسیُ خشک شتَ بو ب°گَ: «پُشُ نُ اینجا بِستَک.» اُ اَ پُ شَ نُ بِستادَک.
[9] عیسی وَ شُ ب°گَ: «از ش°ما م پَرسُ، کَ دَک دَر رُزِ شَنبه جائِزَ: خوبی کَردَ یا بدی کَردَ، جُن آدَمِ رَ نجات دادَ یا اُنَ نابود کردَ؟»
[10] عیسی وَ اَمِ اُشُن که دوریُ ستادَدِ سِ کَ نُ بعد وَ اُ مرد ب°گَ: «دس خا دراز کُ!» اُ اَ اَمتو ب°کَ نُ دسیو سالم شَ.
[11] وَلِ اُشُ خِلِ عصبانی شَدِ نُ خِ یَکُدگِ خا بَحث مِکَردِ که چه بلآ اِ سَرِ عیسی ب یَرِ.
[12] دَر اُ رُزا، عیسی وَر دعاکَردَ وَ کُ اِ ب°رَ نُ شُ وَ تَ صُب وَ درگاهِ خدا دعا کَ.
[13] صُب که ب شَ شاگِردُن خا صداکَ، نُ از بِنِ شُ د وازده نَفَرَ انتخاب کَ نُ اِسمِشنَ حواری بِشتَک:
[14] شَمعون کِ اِسمِنَ پِطرُس بِشت، آندریاس ب رِ پِطرُس، یعقوب و یوحنا، فیلیپُس و بَرتولْما،
[15] مَتّی، توما، یعقوب پ°سِ حَلْفای و شَمعون معروف وَ وطن پَرَست،
[16] یهودا پ°سِ یعقوب وَ یهودااَسْخَریوط کِ وَ عیسی خیانت کَ.
[17] عیسی خِشُ از کُ پایی ب°یومَ نُ دَر جآ اِ اَموارِ بِستا. خِلِ آ از شاگردُنیُ نُ دَسته کَلُنِ از مردم از اَمِ جآ اِ ولایَتِ یهودیَّه اُ شهرِاورشلیمُ شَهرِ ساحلی صورُ صیدون، اُنجا بودِ.
[18] اُشُ اُمدَ دِ تَ اَرفِ عیسی رَ ب یَشنِ نُ از مَرَضِ خا شفا پِدا بُکنِ؛ اُشُن کِ اَ از ارواحِ پلید دَر عذاب بودِ، شفا پِدا مِکَردِ.
[19] اَمِ مردم تَ لاش مِکَردِ دَس خا وَ اُب زَنِ، وَخاطِرِکِ از اُ قوّت بیروم یُمَ نُ اَمَّگی رَ شفا مِدا.
[20] بعد عیسی وَ شاگِردُن خا سِ کَ نُ ب°گَ: «خوش وَ حال ش°ما کِ فقِرِ، وَخاطِرِکِ پادشایی خدا مالِ ش ما استَ.
[21] خوش وَ حال ش°ما کِ آلا گُشنَ استِ، وَخاطِرِکِ سِر مِ شَ. خوش وَ حال ش°ما کِ آلا گریَه مِنِ، وَخاطِرِکِ م خَندِ.
[22] «خوش وَ حال ش°ما دَم کِ مردم وَخاطر پ سِ اِنسان، از ش ما بَدبری دِشتَ بَشِ نُ ش°ما رَ از جمع خا بیروُ پَرنِ نُ دُب دَ نُ بدنام بُکنِ.
[23] دَر اُ رُز، شاد بشِ نُ از شادی ب رَقصِ، وَخاطِرِکِ اَجرِش ما دَر آسمُ کَلُنَ. وَرچِ که اَجدادِ شُ اَ خِ پیغَمبَرُ اَمتُ بکَردِ.
[24] «وَلِ وای وَر ش°ما کِ ثروتمندِ، وَخاطِرِکِ رُزِ خوش خا گ رَفتَ.
[25] وای وَر ش°ما کِ آلا سِرِ، وَخاطِرِکِ گُشنَگی م کَشِ. وای وَر ش°ما کِ آلا م خَندِ، وَخاطِرِکِ ماتم مگیرِ نُ گِریَ مِ نِ.
[26] وای وَر ش°ما دَم کِ اَمَّگی اَز ش ما تعریف بُکنِ، وَخاطِرِکِ اَجدادِ شُ اَ خِ پیغمبَرُنِ وَ درُغ اَمتو ب کَردِ.
[27] «وَلِ وَ ش°ما کِ اَرفِمنَ م یَشنِ مِگُ کِ وَدشمنُن خا محبت بُکنِ نُ وَ اُشُ کِ از ش°ما بد بری دارِ، خوبی بُکنِ.
[28] وَر اَر که ش ما رَ نِفری بُکنَ دعای برکَت بُکنِ، نُ وَر اَر کَ کِ ش ما رَ اذیت مِنَ دعااِ خِیر بُکنِ.
[29] اَگَ کَسِ وَ یک نیمِ رو تو چَتِّ ب زَنَ، اُنیمِ رو خا اَ ب گَردُ تَ ب زَنَ. اَگَ کَسِ قبا ت رَ از تو بَستُندَک، بِل تَ پِنِت رَ بَرَ.
[30] اَگَ کَسِ وَر چیزِ وتو التماس کَ وَ اُ بدِ نُ اَگَ کَسِ مالِ ت رَ دارَم بَرَ، از اُ پَس مَستُ.
[31] خِ مردم اَمتورفتار بُکنِ کِ دُس دارِ اُشُ خِ ش°ما رفتار بُکنِ.
[32] «اَگَ فقط وَ کَسانِ محبت بُکنِ کِ ش°ما رَ محبت مِ نِ، چه برتری دارِ؟ وَرخاطِرِکه اَتّی گُنَه کارُ اَ دُستدارُن خا محبت مِ نِ.
[33] و اَگَ فقط وَ کَسانِ خوبی بُکنِ کِ وَ ش°ما خوبی مِ نِ، چه برتری دارِ؟ وَرخاطِرِکه اَتّی گُنَه کارُ اَ اَمتو مِ نِ.
[34] و اَگَ فقط وَ اُشُ قرض ب دَ کِ امید پَس گ رَفتَ ازشُ دارِ، چه برتری دارِ؟ وَرخاطِرِکه اَتّی گُنَه کارُ اَ وَ گنَکارُ قرض مِ دَ تَ یَک رُز قَرضِ خا ازشُ پَس ب گیرِ.
[35] وَلِ ش°ما وَ دشمنُن خا محبت بُکنِ نُ وَ شُ خوبی بُکنِ نُ بِ توقع پَس گرَفتَ، وَشُ قرض ب دَ نُ اَجرِش ما کَلُ مِشُ نُ گُچَگُنِ خدای متعال مِ شَ، وَرچِ کِ اُ خِ ناشُکرُ نُ بدکارُ مِرَبُنَ.
[36] نَفَ رَحم بُکنِ، اَمتو کِ پدرِ آسمُنی ش°ما رَحم مِنَ.
[37] «قضاوَت مَ کنِ، ش°ما اَ قضاوَت نمِشَ. مَکوم نَ کنِ، ش°ما اَ مَکوم نمِشَ. بَخشِ، ش°ما اَ بخشیدَه مِشَ.
[38] ب دَاِ، وَ ش°ما دادَ مِشُ. کِلِ پَر، فِشار دادَش تَ، تکُ دادَش دَ نُ لب رِز دَر دُمُّنِ ش ما رِختَ مِ شُ! وَخاطِرِ کِ خِ اَر کِلِ کِ ب دَ، خِ اَمُ کِل وَ ش°ما دادَ مِ شُ.»
[39] و ای مَثَلَ وَرشُ ب یاوَ: «کَ اُ آدَمِ کورِ مِ ت نَ عصاکَشِ کورِ د°گِ ب شیَ؟ مَگَ اَر دوُتِّشُ دَر چَ ن مِ یَفتِ؟
[40] شاگرد، بالاتَر از معلمِ خا نیّیَ، وَلِ اَرکَه تعلیمُ تربیتیُ تمام شیَ، مثلِ معلم خا مِ شُ.
[41] «وَرچِ پَرِ‌کَ رَ دَر چَشِ ب رِخا م بینی، وَلِ کُندِه د رَختِ کِ دَر چَش خودخا داری ن مِبینی؟
[42] دَم که کُندِه د رَختَ دَر چَش خودخان مِبینی ش°تُ مِتنی وَ ب رِخا بُگی: ”ب رادَر، بِلَّک پَرِ‌کَ رَ از چَش تو در ب یَرُ“؟ ای دورُدورَنگ اول کُندِه د رَختَ از چَش خا دَر ب یارَک، بَعد بِتَر مِتنی بینی ش طُ پَرِ‌کَ رَ از چَشِ ب رِخا دَر بیَری.
[43] «ایچ د رَختِ خوبِ، میوه بد ن مِ دیَ نُ ایچ د رَختِ بدیَ میوۀ خوب ن مِدیَ.
[44] اَر درختِ رَ از میوه یو مِتنِ بَشناسِ. نه از بُتِّ خار مِتنِ انجیر ب چینِ نُ نه از بُتِّ تمشک، انگور!
[45] آدَمِ خوب از خزُنِه خوبِ دل خا خوبی بیرومیارَ، نُ آدَمِ بد از خزُنۀ بدِ دل خا، بدی. وَرخاطِرِ کِ ز بُ از اُچیزِ گَف م زَنَ کِه دل از اُ پَرَ.
[46] «وَرچه م نَ ”آقا، آقا“ صدا مِ نِ، وَلِ وَ اَرفِمِ گُش ن مِدَ؟
[47] و ش°ما شونی مِدا اُ کِ پِشِ مِ م یایَ نُ اَرفِ م نَ م یَشنَ نُ وَشُ عمل مِ نَ، مِثلِ کِنَ.
[48] اُ کَسِ رَ مُنَ کِ وَر ساختَنِ خُنِ، زمی نَ خوب گود کَنُ پیِ خُنَ رَ رو سِنگ بِشتَک. دَم که سیل ب°یومَ که اُ خُنَ رَ بَرَ، نِتنِست اُ نَ تَکُ ب دیَ، وَخاطِرِ کِ مَکَم ساختَ ش°دَ بو.
[49] وَلِ اُ کِ اَرفِم نَ م یَشنَ ولِ وَ اُ عمل ن مِنَ، کَسِ رَ مُنَ کِ خُنِ بِ پی، رو خاک ب ساختَک. دَم که سِل بیُمَ تَ اُ خُنَ رَ بَرَ، دَر دم ب لَمّیدَکُ خرابیُ خِلِ کَلُ بو.»