[1] عید نُنِ بِ خَمِر مآ اَ کِ وَ عیدِ پِسَخ معروفَ نزدیک مِشَ،
[2] کَلُنُنِ کاهِنُ نُ معلِمُنِ تورات وَرَدِ ای بودِ که شطُ عیسی رَ بِ سرصدا ب گیرِ نُ بُکشِ، وَخاطِرِکِ از آشُبِ مردُم م تَرسیدِ.
[3] بَعد شِطُ دَر وجودِ یَهودا معروف وَ اِسْخَریوط ب رَ. یهودا یکِّ از اُ د وازدَ شاگرد بو.
[4] یهودا ب رَنُ خِ کَلُنُنِ کاهِنُ اَفسَرُنِ معبد صحبَت کَ، تَ بینَ ش°تُ عیسی رَ وَ شُ تَویل دیَ.
[5] اُشُ خوشال شَدِ نُ توافق کَردِ که وَ یَهودا پول ب دَ.
[6] یهودا اَ راضی شَ نُ رَد فرصتِ مِگَشت تَ دور از چَشِ مردم، عیسی رَ وَ شُ تَویل ب دیَ.
[7] نَفَ رُزِ عید نُنِ بِ خَمِر مآ اَ ب رَسی، کِ دَر اُ رُز قربُنی کَردَنِ بره پِسَخ، واجب بو.
[8] نَفَ عیسی، پِطرُس اُ یوحنا رَ رآیی کَ نُ ب گَ: «ب رَاِ نُ شُم پِسَخَ وَرما آمادَه بُکنِ تَ ب خَرِ.»
[9] اُشُ پَرسیدِ: «شُم پِسَخَ م خا ایی اَگجا آمادَه بُکنِ؟»
[10] عیسی جواب ب°دا: «سِ کُنِ اَمی کِ دَر شهر مِرَ، مردِ که کوزه اُوِ رَ دارَم بَرَ خِ ش°ما رووَرو مِشُ. وَ رَدیُ ب رَ نُ وَ خُنِ کِ اُ مِرَ، ب رَاِ
[11] نُ خِ صابخُنَ بُگِ: ”اُستاد وَش ما مِ گَ: «مِمُنخُنَه اَگجیَ تَ مِ شُمِ پِسَخَ خِ شاگردُن خا اُنجا ب خَرُ؟»“
[12] اُ بالاخُنِه کَلُنِ که از پِش آمادَه ش تَ، وَ ش°ما شوُنی مِ دَ. شُمِ پِسَخَ اُنجا آمادَه کُنِ.»
[13] اُشُ ب رَفتِ نُ اَمَّ چی رَ اَمتو کِ عیسی وَ شُ گفتَه بو ب دیده نُ شُمِ پِسَخَ آمادَه کردِ.
[14] دَم که ساعت مقرر ب رَسی، عیسی خِ حواریگُن خا سَر سفره بَشنَ.
[15] بعد وَ شُ ب°گَ: «خِلِ دُس دِشتُ پِش از زجر کَشیدن خا، ای شُمِ پِسَخَ خِ ش°ما ب خَرُ.
[16] وَ ش°ما مِگُ کِ د°گَ از ای شُمِ پِسَخ ن مِ خَرُ تَ دَم کِ ای پِسَخ دَر پادشایی خدا انجام شیَ.»
[17] نَفَ پیالِه وَردِشتکُ شکر کَ نُ ب°گَ: «ای نَ ب گیرِ نُ اَمِش ما از اُ ب شَمِ.
[18] وَخاطِرِکِ وَ ش°ما مِگُ از آلا وَ بعد از ای ثمرِ انگور د°گَ ن مِشَمُ تَ دَم که پادشایی خدا ب یَ یَ.»
[19] اَمتو نُ نَ وَردِشت، شکر کَ، تَکَّ کَ، وَ شُ ب°دادَکُ ب°گَ: «ای بَدَنِم نَ کِ وَر ش°ما دادَ مِشُ؛ ای نَ وَ‌یاد مِ وَ جا ب یَرِ.»
[20] وَ اِم جور، بعد از ایکه شُمَ ب خاردِ، پیالَهَ رَ وَشُ ب دادَکُ ب°گَ: «ای پیالَه، عَد تازیَ که خِ رِختَش تَنِ خونِ مِ، خِش مام بَندُ.
[21] وَلِ سِکُ، دسِ کَسِ که وَ مِ خیانَت مِنَ، خِ دس مِ دَر ای سفریَ.
[22] البَت که پ سِ انسان وَ سونِ چیزِ که وَر اُ مقدّر شتَ، مِ رَ، وَلِ وای وَر اُ کَسِ کِ پ سِ اِنسانَ تَویلِ دشمَ مِ دَ.»
[23] حواریگُ شروع کَردِ از یَکُدگِخا پَرسیدِ: دَر بنِ ما کِنَ که ای کارَ بُک نَ؟
[24] اَمتو دَر بِنِ شاگِردُ بَحثُ جَدَلِ پُ شَ که بِنِشو کِ اَز اَمَ کَلُتَرَ.
[25] عیسی وَشُ ب°گَ: «پادشااُنِ قومِ د گَ وَر شُ آقایی مِ نِ نُ آکِمُن شُ خودخا ”خَیِّر“ صدا مِنِ.
[26] وَلِ ش°ما ایتُن بَشِ. وَ جایُ کَلُتَرینِش ما با اَد از اَمَّ خوردتَر بَشَ نُ رَهبَر با اَد کَسِ بَشَ که خدمَت مِنَ.
[27] کِ از اَمَ کَلُتَرَ، اُ کِ سَر سفره مِرشینَ یا اُ کِ خدمت مِنَ؟ مَگَ نه اُ کِ سَر سفره مِرشینَ اَز اَمَ کَلُتَرَ؟ وَلِ مِ دَر بِنِ ش°ما کَسِ اَستُ که خدمَت مِنَ.
[28] «ش°ما کسانِ اَستِ کِ دَر امتحانِ مِ پِش مِ بِستادِ.
[29] نَفَ اَمتو کِ پدرِ آسمُنی مِ پادشایی‌ای وَ مِ ب دا، مِ اَ وَ ش°مام بَخشُ،
[30] تَ سَر سفره مِ دَر پادشایی مِ ب خَرِ نُ ب شَمِ نُ رو تختا بَرشینِ نُ د وازدَ قبیلِه اسرائیلَ داوری بُکنِ.
[31] « شَمعون، شَمعون، سِ کُ، شِطُ اجازه پَرسی ش ما رَ مثلِ گندم ب گِزَ.
[32] وَلِ مِ وَر تو دعا کردُ تَ ایمانِتُ از بِنِن نریَ. نَفَ دَم که وَرگَشتی، وَ برادَرُن خا قوت ب دِه.»
[33] پطرس دَر جوابِ عیسی ب°گَ: «آقا، مِ آضِرُ خِ تو وَ زِندُ ب یَفتُ نُ میرُ.»
[34] عیسی جواب ب°دا: «پِطرُس، وَ تو مِگُ، امرُز پِش از ایکه خ رُس بُنگ ب دیَ، تو سَ لِ آشا مِنی کِ م°نَ مِشناسی.»
[35] بعد ازشُ پَرسی: «مَگَ دَم کِ ش°ما رَ بِ کیسِ پول اُ بغچَه اُ کُشِ اضافَ رایی کَردُ، وَ چیزِ محتاج شَدِ؟» اُشُ اَ ب گُفتِ: «نه، ایچی.»
[36] بعد عیسی وَ شُ ب°گَ: «وَلِ آلا اَرکَ کیسه یا بغچِه دارَ، اُ نَ وَدَرَ نُ اَگَ کَسِ شمشِر ن دارَ، پِنِ خا بَفرُشَ نُ، شمشِرِ بَستُنَ.
[37] وَخاطِرِکِ وَش ما مِگُ ای ن ویشتِ کلامِ خدا که درباره مِ مِگَ: ”اُ خِ گُنَ کارُ یَکِّ مِشُ.“ با اَد انجام شیَ. وَر ایکه اُچیزِ که درباره مِ ن ویشتَ شتَ، نزدیکَ که اتفاق ب یَفتَ».
[38] شاگردُ ب گُفتِ: «آقا، سِ کُ، ما دوُتا شمشِر دارِه.» عیسی وَ شُ ب°گَ: «بَسَ!»
[39] بعد عیسی از اُنجا بیرو ب یُمَ نُ بنا وَ عادت اَمِشَگی وَ سونِ کُ اِ زیتون ب°رَ نُ شاگردُنیُ اَ خِ اُ بودِ.
[40] دَم که وَ اُنجا ب رَسیدِ، وَ شُ ب°گَ: «دعا بُکنِ تَ در امتحان ن یَفتِ.»
[41] بعد وَ اندازه اَلقَچ کَردَنِ سِنگِ از شُ دورشَ، زینی بزَ نُ ایتُ دعا کَ:
[42] «ای پدر، اَگَ خواستِ تو اَستَ، ای پیاله رنجَ از مِ دور کُ؛ وَلِ بازَ نه خواست مِ، خواستِ تو انجام شیَ.»
[43] بَعد یَک فرشتهِ از آسمُ وَر عیسی ظاهر شَ نُ وَ اُ قوت ب دا.
[44] اَمتو که در عذاب بو، بِشتر دعا کَ نُ عرقِ یو مثلِ قَطرَ اِ کَلُنِ خون رو زمی م چَکی.
[45] دَم که از دعا پُ شَ نُ پِشِ شاگردُ وَرگَشت، ب دی از شدت غصَّه خُش تَ.
[46] عیسی وَ شُ ب°گَ: «وَرچِ خُ وِ؟ پُ شَ نُ دعا بُکنِ تَ در امتحان ن یَفتِ.»
[47] عیسی اَنو اَرف مِزَ کِ جمعیَتِ از رَ ب رَسی. یهودا، که یکِّ از اُ د وازده شاگِرد بو، پِش پِشِ اُ جمعیت رَ مِرَفتَکُ اُشُ اَ بالِ رَدیُ م یُمَدِ. اُ وَ عیسی نزدیک شَ تَ اُ نَ بُس کُنَ،
[48] وَلِ عیسی وَ اُ ب°گَ: «ای یهودا، تو پ سِ اِنسانَ وَ یَک بُسِ تسلیم مِنی؟»
[49] دَم که شاگِردُنِ عیسی فَمیدِ کِه چِ اتفاقِ دارَم یَفتَ، پَرسیدِ: «آقا، شمشیرِ خا ب کَشِ؟»
[50] دَم که یَکِّ از شاگِردُ وَر خادِمِ کاهِنِ اعظم شمشِر ب کَشی، شَمشِر وَ گُشِ اُ نوکَر ب خاردَکُ گُشِ راستیُ بُرّیدَه شَ.
[51] وَلِ عیسی ب°گَ: «دگَ بَسَ!» نُ دَس خا رو گُشِ اُ مرد بِشتَکُ اُنَ شفا ب°دا.
[52] بعد عیسی وَ کَلُنُنِ کاهِنُ، افسَرُنِ معبد اُ شِخُ کِ وَر ضدِّیُ اُمدَدِ، ب°گَ: «مَگَ مِ رَزَنُ کِ خِ چُوُ شمشِر اُمدَ کِ م نَ ب گیرِ؟
[53] دَم که اَر رُز مِ دَر معبد خِ ش°ما بودُ، م نَ نَگرَفتِ. وَلِ آلا مَلِ شمیَ، مَلِ قدرتِ تاریکیَ.»
[54] بَعد عیسی رَ بَگرَفتِ نُ وَ خُنِ کاهِنِ اعظم ب یآردِ. پِطرُس از دور وَرَدشُ مِ‌یُمَ.
[55] وسَطِ س رآ خُنِ کاهِنِ اَعظم، آتِشِ رُشِ کَردَدِنُ چِن نَفَر دوریُ ش نَستَه دِ. پِطرُسَ ب یُمَنُ بِنِشُ بَشنَ.
[56] دَر ای دَم، یَک کنیزِ اُ نَ دَر نورِ آتِش ب دیدَکُ وَ اُ خیرَه شَ نُ ب°گَ: «ای اَ خِ اُ بو.»
[57] وَلِ پطرس آشا ب°کَ نُ ب°گَ: «ای زَ، اُ نَ ن مِشناسُ.»
[58] کَمِ بعد، کَسِ د°گِ اُ نَ ب دیدَکُ ب°گَ: «تو اَ یکِّ ازشُ اَستی.» پِطرُس دَر جواب ب°گَ: «ای مرد، مِ از اُشُ نیُ.»
[59] تقریبا بعد از یَک ساعت اَنو کَسِ د°گِ خِ اصرار ب°گَ: «بِ شَک ای مرد اَ خِ عیسی بو، وَخاطِرِکِ اُ اَ از جلیلَ.»
[60] پِطرُس دَر جواب ب°گَ: «ای مرد، مِ ن مِفَمُ چِ زِ مِگی.» اَنو اَرف مِزَ کِ خ رُس بُنگ ب زَ.
[61] بَعد خداوند عیسی وَر گَشتَکُ وَ پِطرُس سِ کَ. پِطرُس اَرفِ خداوند عیسی رَ وَ‌یاد ب یاوَ کِ خِ اُ گفتَه بو: «امرُز پِش از بُنگِ خ رُس، سَ لِ حاشا مِ نی کِم نَ مِشناسی.»
[62] پطرس از اُنجا بیرو ب°رَ نُ سورَّه ب زَ.
[63] اُشُن کِ عیسی رَ گ رَفتَدِ، اَمتو که اُنَ چُ مِزَدِ اُنَ مسخَرَه مِکَردِ.
[64] اُشُ چَشِ عیسی رَ مِبَستِ نُ، مِ‌گفتِ: «پیغمبر بودن خا شونی ب دِ نُ بُ گَک، که ت رَ م زَنَ؟»
[65] وَ اَرفِ زیادِ د°گِ اَ وَر ضِدّیُ مِگُفتِ نُ اُنَ دو مِدادِ.
[66] دَم که صبح شَ، شورای شِخُنِ قوم، یعنِ کَلُنُنِ کاهِنُنُ معلِمُنِ تورات، جلسَه بِ شتِ نُ عیسی رَ پِش خا صدا کَردِ. اُشُ ب گُفتِ:
[67] «اَگَ تو مسیحِ موعود اَستی، وَ ما بُگَک.» وَلِ عیسی وَشُ ب°گَ: «اَگَ وَشما بُ گُ، اَرفِمنَ باور ن مِ نِ،
[68] نُ اَگَرَ از ش°ما پَرسُ، وَ مِ جواب ن مِ دَ.
[69] وَلِ از ای وَبعد، پ سِ اِنسان وَ‌دَسِ راست قدرت خدا مِ رشینَ.»
[70] اَمگی پَرسیدِ: «نَفَ تو پ°سِ خدا اَستی؟» عیسی وَشُ ب°گَ: «ش°ما مِ گِ کِ اَستُ.»
[71] اُشُ اَ ب گُفتِ: «د°گَ وَ شهادَتِ د گِ اِحتیاج نیَّ؟ خودما از ز بُنیُ ب یَشنیدِ.»