[1] عیسی وَر شاگردُ مَثَلِ ب یاوَ تَ شونی ب دیَ کِ با اَد اَمِشَ دعا بُکنِ نُ دلسرد ن شَ.
[2] عیسی ب گَ: «دَر یَک شهرِ یَک قاضی‌ای بو کِ نه از خدا متَرسِینُ نه مردم وَر اُ ارزش دِشتِ.
[3] دَر اَمُ شَر بیوهَ زنِ بو کِ اَمِشَ پِشِ قاضی م یُمَ نُ وَ قاضی مِگُفتَک: ”اَقِّم نَ از دُشمَن مِ ب گیرَک.“
[4] قاضی چِن وَقتِ وَ اُ اعتنا نَکَ. وَلِ آخِرسر خِ خا ب گَ: ”خِ ایکِ نه از خدا م تَرسُ نُ نه مردم وَر مِ ارزش دارِه
[5] وَلِ وَخاطِرِکِ ای بیوه‌زَ اَمِشَ م نَ زَمَت م ِدَ، اَقِّنَ مِستُنُ تَد گَ ایذقَر ن یَ یَ نُ م°نَ ذِلَّه بُکنَ!“»
[6] بعد خداوند عیسی ب گَ: «ب یَشنیدِ ای قاضی بِ‌انصاف چِ ز مِ گَ؟
[7] مَگَ خدا وَ دادِ آدَمُنِ که خودیُ اُشنَ انتخاب کَردَ ن مِرَسَ. اَمشُ کِ شُوُ رُز وَ دَرگاهیُ دعا مِنِ؟ مَگَ خدا ای کارَ عقب م پَرنَ؟
[8] وَ ش°ما مِگُ کِ وَزودی وَ دادِ شُ م رَسَ. وَلِ خِ ای هَمَّ دَم کِ پ سِ اِنسان وَر گَردَ، اثَرِ از ایمان رو زمی پِدا مِ نَ؟»
[9] عیسی وَر آدَمُنِ کِ دِلشُ وَ صالح بودَنشُ خوش بو نُ بَقیَه آدَمُنَ خوردتَر مِدیدِ، ای مَثَلَ ب گَ:
[10] «دوُ نَفَر وَر دعا کَردَ وَ معبد ب رَفتِ، یکِّ عالِمِ فرقه فَریسی بونُ، یَکِد گَ اَ خراجگیر بو.
[11] اُ فَریسی بِستادَکُ خِ خا ای تُ دعا کَ: ”ای خدا، ت رَ شکر مِنُ کِ مثلِ بقیه مردم، زُرگیر، بِ اِنصاف، زناکار یا اَتّی مِثلِ ای خراجگیرَ نیُّ.
[12] دوُ لِ دَر اَفتَه رُزَ م گیرُ نُ اَمتو که اُکم ش تَ، از اَرچی که گیرِمِ م یآاَ، ده‌یَک مِدا.“
[13] وَلِ اُ خراجگیر دور بِستادَکُ ن مِخواستَک اَتّی چَش خا وَ سوُنِ آسمُ ب لِ کُنَ نُ رو سینِه خا مِزَ نُ مِ گُفتَک: ”خدایا، وَر مِنِ گُنَه کار رَحم کُ.“
[14] وَ ش°ما مِگُ کِ ای خراجگیر بَخشیدَه شَ نُ وَ خُنَ ب°رَ، نه اُ فریسی. اَرکَ خود خا کَلُ ب گیرَ، خوار مِ شُ، نُ اَرکَ خود خا خوار کُنَ، کَلُ مِ شُ.»
[15] مردم اَتّی گُچَگُنِ بُندُکی رَ پِشِ عیسی مِ آردِ تَ رو شُ دس بِلَّ نُ اُشنَ بَرِکَت ب دیَ. شاگردُ دَم کِه ای نَ ب دیدِ، اُشنَ نِهِب بدادِ.
[16] وَلِ عیسی گُچَگُنَ پِشِ خا صداکَ نُ ب°گَ: «بِلِّ گُچَگُ پِشِ مِ ب یَ ؛ پِشِشنَ مَگیرِ، وَخاطِرِکِ پادشایی خدا مالِ ایتو آدَمُ استَ.
[17] اَقِقَتَ وَ ش°ما مِگُ کِ اَرکَ پادشایی خدا رَ مثلِ یَک گُچِ قبول نَکنَ، اصلا وَ اُ رَ پِدان مِنَ.»
[18] یکِّ از رهبَرُنِ قومِ یَهود از عیسی پَرسی: «ای استاد خوب، با اَد چکار بُکنُ تَ وارث زندگی اَبَدی ب شا؟»
[19] عیسی ب°گَ: «وَرچِ وَ مِ مِ گی خوب؟ ایچ‌کَ خوب نیّیَ، غِر از خدا .
[20] اُکمِ خدا رَ م فَمی: زنا مَکُ، قتل مَکُ، دوُزی مَکُ، شهادت د رُغ مده، احتِرامِ بَبُ نُ مُکِ خا دِشتَ باش.»
[21] اُ مَرد ب°گَ: «اَمِّۀ ایشنَ از گُچَگی انجام دادا.»
[22] عیسی دَم که ای نَ بیَشنی، ب°گَ: «اَنو یک چیز کم داری؛ اَرچی کِ داری بَفرُشُ پول نَ بِنِ فَقِرُ تقسیم کُ، تَ دَر آسمُ گنجِ دِشتَ بَشی. بَعد بیا نُ از مِ پِروی کُ.»
[23] اُ مرد دَم که ای نَ بیَشنی، غَم دِلنَ بَگرَ، وَخاطِرِکِ خِلِ ثروت دِشت.
[24] عیسی دَم که ب دی اُمَرد دِلنَ غَم بَگرَ، ب°گَ: «چِندِ مُشکِلَ که اُشُ که مالُ منال دارِه وَ پادشایی خدا رَ پِدا بُکنِ!
[25] وَر ایکِ گرآش تَنِ اُشتُر از سوراخ سوزو، آسُ تَرَ از رَپِدا کَردَنِ پولدارُ وَ پادشایی خدا.»
[26] اُشُن کِ ای نَ ب یَشنیدِ، پَرسیدِ: «نَفَ کِ مِ ت نَ نجات پِدا کُنَ؟»
[27] عیسی ب گَ: «اُچیزِ کِ وَر انسان غِرِممکنَ، وَر خدا ممکنَ.»
[28] پِطرُس ب°گَ: «سِ کُ، ما خُنَ اُ زندگی خا وِل کَردَ تَ از تو پِروی بُکنِ!»
[29] عیسی وَ شُ ب°گَ: «اَقِقَتَ وَ ش°ما مِگُ کِ کَسِ نییَّ کِ خُنَ یا زَ یا ب رادَرُنُ بَبُنُ مُکَ یا گُچَگُن خا وَخاطر پادشایی خدا بِلَّ
[30] نُ دَر اَمی دنیا چِند براوَر وَ‌دَس ن یَرَ نُ دَر اُ دنیا اَ زندگی ابَدی نصیبیُ ن شیَ.»
[31] عیسی د وازدَ شاگِردِخا وَ گُشِ بَردَکُ وَ شُ ب°گَ: «سِ کُنِ ما دارِه وَ شَرِ اورشلیم مِرَ نُ همِّ چیزِ کِ پیغمبَرُ از سونِ خدا درباره پ سِ اِنسان ن ویشتَ، اتفاق م یَفتَ.
[32] پ سِ انسان وَ دَسِ غیریهودیگُ دادَه مِ شُ. اُشُ اُ نَ روشخَند مِنِ، وَ اُ بِ اُرمتی مِنِ نُ اُوِ دَنخا رویُ م پَرنِ.
[33] بعد از شلاق زدَنیُ، اُنَ مِ ک شِ نُ اُ دَر رُزِ سوّم زندَه مِشُ.»
[34] شاگردُ هیچ کَدَک از ای اَرفا رَن فَمیدِ. معنی ای اَرفا از شُ زِر بو نُ ن فَمیدِ عیسی از چِ زِ اَرف م زَنَ.
[35] دَم که عیسی وَ شَرِ اَریحا نزدیک شَ، مردِ کُرِ دُوِ رَ ش نَسته بو نُ گدایی مِکَ.
[36] دَم کِ صدا اِ جمعیتِ کِ از اُنجا گ رآ مِشَ بیَشنی، پَرسی: «چه خ وَر اَ؟»
[37] اُشُ ب گُفتِ: «عیسای ناصری دارَ گرآ مِشُ.»
[38] اُ خِ صدا اِ ب لِندِ بگَ: «ای عیسی، پ°سِ داوودِ پادشاه، وَر مِ رَحم کُ!»
[39] اُشُن کِ پِش پِشِ جمعیت مِرَفتِ، وَر جُنیُ پَرخاش کَردِ نُ وَ اُ مِگُفتِ ساکِت شیَ. وَلِ اُ صدا خا ب لِتَر مِکَ نُ مِگُفتَک: «ای پ°سِ داوودِ پادشاه، وَر مِ رَحم کُ!»
[40] بعد عیسی بِستا نُ اَمر کَ اُ مردَ پِشِ یو ب یَرِ. دَم که نزدیک ب°یومَ، عیسی از اُ پَرسی:
[41] «م خا ایی وَرتُ چکار بُکنُ؟» ب°گَ: «آقا، م خآ اُ چَشِمِ واشیَ.»
[42] عیسی وَ اُ ب°گَ: «چَشِ تو واشیَ! ایمُنِتُ ت رَ شفا دادَ.»
[43] اَم دَم چَشِ اُ مَرد وا شَ نُ اَمتُ که خدا رَ ستایش مِکَ، وَرَدِ عیسی ب رَ. دَم که مردم ای نَ ب دیدِ، اَمَگی خدا رَ ستایش کَردِ.