[1] در اَمُ رُزا، امپراطور روم، آگوستوس، دستور ب دا تَ اَمِّ مردمِ که در امپراطوری روم بودِ، سرشماری ب شَ.
[2] ای اولین سرشماری بو نُ دَر دورِه کورینیوس که فرمُندارِ سوریَه بو، انجام مِشَ.
[3] نَفَ، اَر کَ وَ شهر خا ب°رَ تَ اِسمِ خا بَنویسَ.
[4] اِسُفَ از شهر ناصره که در ولایت جلیل بو وَ ولایَتِ یهودیَه، بِیت‌لِحِم که شَرِ داود پادشاه بو ب یُمَ، وَخاطِرِکِ اِسُف از نسلِ داوود پادشاه بو.
[5] اِسُف اُنجا ب°رَ تَ خِ خُزگارِخا مریم کِ زایمانیو نزدیک بو، اِسم‌نویسی بُکنِ.
[6] دَم کِ اُنجا بودِ، مَلِ زایمان مریم شَ.
[7] مریم گُچِ اول خا کِ مردینه بو وَ دنیا ب یاوَ. اُ نَ در قنداقِ پِچیدک اُ در اُخورِ خُ کَ، وَخاطِرِکِ دَر مِمُنسرا جا اِ وَرشُ نَبو.
[8] دَر صَحرااِ اُ منطَقَه، چُپُنُنِ بودِ کِ شُوا مواظبِ گله خا بودِ
[9] که یک فرشتۀ خداوند وَر شُ ظاهر شَ نُ نور شکوهُ جلال خداوند دورِشُ ب تاوی. چُپُنُ خِلِ ب تَرسیدِ.
[10] وَلِ فرشته وَ شُ ب°گَ: «مترسِ، وَخاطِرِکِ مِ خ وَرِ خوشِ وَرشما آردا، خ وَرِ خوشی کَلُنِ کِ وَر اَم مَردُمَ:
[11] اِمرُ دَر شَرِ داوودِ پادشاه، کَسِ که ش مارَ نجات مِدَ وَ دنیا ب°یومَ. اُ مسیحِ موعود وَ خداوندَ.
[12] ن شوُنی، وَر ش°ما اینَ که، گُچِ رَ که دَر بَندُک دَراُخور خُوَ، م بینِ.»
[13] یَگ لِ لشکرِ کَلُنِ از فرشتَگُنِ آسمُ دیدَ شَ کِ خِ اُ فرشته، خدا رَ ستایش مِکَردِ نُ مِ‌گفتِ:
[14] «دَر ب لِندترین جآ اِ آسمُ، شکوهُ جلال وَر خدا، وَ روز می، صُلحُ سلامتی، بِنِ مردمِ کِ خدا ازشُ راضیَ.»
[15] بَعد از ایکِه فرشتَگُ از پِش شُ وَ آسمُ ب رَفتِ، چُپُنُ خِ یَکُدگِ خا ب گُفتِ: «ب یَ اِ وَ بِیت‌لِحِم ب رَ نُ اُچیزِکِ اتفاق اَفتیدَ نُ خداوندْ مِشما رَ از اُ خ وَر کردَ، بینِ.»
[16] نَفَ خِ عجله ب رَفتِ نُ مریمُ اِسُفُ گُچِ که دَر اُخور خُ بو، وَدی کَردِ.
[17] دَم که گُچَ رَ ب دیدِ، اَرچی کِ درباره اُ گُچَ وَشُ گفته ش°دَ بو، اَمَّ جاب گُفتِ.
[18] اَرکَه م یَشنی، از اَرفِ چُپُنُ اِرُ مِشَ.
[19] وَلِ مریم، تمامِ ای اتفاقارَ دَر یادِ خان گَ مِدِشتَکُ دَر دل خا وَشُ فِک مِکَ.
[20] بعد چُپُنُ وَرگَشتِ نُ وَر اَرچی کِ دیدَدِنُ اَشنیدَدِ، خدا رَ شکرُ ستایش مِکَردِ، وَرخاطِرِکه اَرچی که وَشُ گفتَه ش دَ بو، اتفاق اَفتیدَ بو.
[21] آخِرِ رُزِ اَشتُم، دَم که گُچَ ختنه شَ، اِسمِ نَ عیسی بِشتِ. ای اَمُ اسمِ بو کِ پِش از ایکه مریم آمِلَ شیَ، از طریق فرشتهَ دادَ شتَ بو.
[22] طبق توراتِ موسی، بعد از ایکِ رُزِ پاک شدَنِشُ تمام شَ، اِسُفُ مریم، گُچَ رَ وَمعبد که، در شَرِ اورشلیم بو، بَردِ
[23] تَ اَمتو که در شریعت خداوند ن ویشتَ شتَ که: «اَولین نَر اَر ش کَمِ که چه از انسانُ چه از حیوُ زاییدَ مِشُ، با اَد وَقفِ خداوند ب شیَ.»؛ گُچَ رَ وَ خداوند تقدیم بُکنِ
[24] نُ اُ قربُنی که در شریعتِ خداوند گفتَ شتَ بو، تقدیم بُکنِ، یعنِ «یک جفت قمری یا دوتا چوچِ کفتر.»
[25] اُ زمان دَر اورشلیم، مردِ وَ اِسمِ شَمعون، زندگی مِکَ که صالِحُ دیندار بو نُ، منتظرِ کَسِ بو که قومِ خدا رَ نجات مِدَ. روح‌القدس خِ شمعون بو.
[26] روح‌القدس وَ اُ شونی دادَ بو کِ تَ دَم که مسیحِ خداوندَ ن بینَ، از ای دنیا ن مِریَ.
[27] روح القدس شمعونَ هدایَت کَ نُ اُنَ وَ معبَد ب یآوَ نُ دَم که مُکَ اُ بَبِ گُچَ اُ نَ ب یاردِ تَ رَسمِ شریعتَ وَر اُ انجام ب دَ،
[28] شَمعون گُچَ رَ دَر کُل خا بَگرَ نُ اَمتو که خدا رَ ستایش مِکَ ب°گَ:
[29] «ای خداوند، آلا اَمتو که وعدَه دادَدی، خادِمِخا وَ سلامت مرخص کُ.
[30] وَخاطِرِکِ چَشِ مِ نجاتِ ت رَ دید اَ،
[31] نجاتِ که تو پِش چَشِ اَمِ مردُم آمادَ کردِ،
[32] نورِ مِشُ وَر اِدایَتِ بقیه قوما نُ شکوهُ جلال وَر قومِ تو .»
[33] بَبُنُ مُکِ عیسی از اَرفِ کِ دربارِیُ گفته شَ، اِرُ مُندِ.
[34] بَعدیُ شَمعون وَرشُ دعااِ خِر بکَ نُ خِ مُکِ گُچَ، مریم، ب°گَ: «سِ کُ، ای گُچَ وَراَفتیدَ نُ پُشتَن خِلِ آ دَر قومِ خدا تعیین شتَ. اُ ن شُونیَ که وَر ضِدّیُ گَفِم زَنِ،
[35] تَ فکرِ دلِ خِلِ آ معلوم شیَ نُ غَمُ غصَّه مِثلِ شَمشِرِ دَر قلبِ تو تَه مِرَ.»
[36] دَر اُنجا پورزالِ که پیغمبر بو زندگی مِکَ که از طائِفه اَشیر بو. اِسمیُ حَنّا، کِنجِ فَنوئیل بو. شوُیُ اَف سال بعد از عروسی، مَردَ بو
[37] نُ تا هشتاد و چهار سالگی بیوَ مُندَ بو. اُ هیچ دَم از معبد بور ن مِشَ نُ شُوُ رُز، خِ رُزَ اُ دعا خدارَ پرستش مِکَ.
[38] حَنّا اَ دَر اَمُ دَم پِش ب°یومَ نُ خدا رَ شکر کَ نُ خِ اَمِّۀ اُشُن کِ منتظرِ اُ کَسِ بودِ که اورشَلیمَ آزاد مِنَ، درباره عیسی اَرف ب°زَ.
[39] بعد از ایکِ اِسُف اُ مریم اَمَ چی رَ بناوَر شریعت خداوند اَنجام ب دادِ، وَ جلیل وَ شَرِ خودخا ناصِرَ وَرگَشتِ.
[40] اُ گُچَ کَلُنُ قوی مِشَ. اُ پَرِ حکمت بو نُ لطفِ خدا خِ اُ بو.
[41] بَبُنُ مُکِ عیسی اَر سال وَر عید پِسَخ وَ اورشلیم مِرَفتِ.
[42] دَم که عیسی د وازده سالَه شَ، وَ رسم عید وَ اورشلیم ب رَفتِ.
[43] بعد ازایکه رُزِ عید تمام شَ، دَم که بَبُنُ مُکِیُ مِخواستِ وَرگَرده، عیسی دَر اورشلیم مُندَک. وَلِ اُشُ از ای موضوع خ وَ ن دِشتِ،
[44] اُشُ فِک مِکَردِ عیسی اَ دَر کاروانَ نُ بعد از ایکِ یَک روزِ کامل رَ ب رَفتِ، وَرَدِ عیسی دَر بِنِ خِشُ نُ قُومُن خا شروع وَ گَشتَ کَردِ.
[45] وَلِ دَم کِه اُ نَ پِدان کَردِ، وَرَدیُ وَ اورشلیم وَرگَشتِ.
[46] بعد از سَ رُز، اُ نَ دَر معبد پِدا کَردِ. اُ دَر بِنِ معلمُ ش نَسته بو نُ وَ اَرفِشُ گُش مِکَ نُ از اُشُ سوال م پَرسی.
[47] اَرکه اَرفِ نَ م یَشنی، از فهمیُ نُ جوابِ کِ مِدا، اِرُ مِشَ.
[48] دَم کِه بُبُنُ مُکیُ اُ نَ ب دیدِ، تعجب کَردِ. مُکِیو وَ اُ ب°گَ: «پِ سمِ، وَرچِ خِ ما ایتو ب کَردی؟ مِنُ بَبِ تو خِ دِلواپَسی وَرَد تو مِگَشتِ.»
[49] وَلِ اُ دَر جواب ب°گَ: «وَرچِ وَرَد مِ مِگَشتِ؟ مَگَ ن مِفَمیدِ کِ مِ با اَد دَر خُنِ پدرخا بَشو؟»
[50] وَلِ اُشُ ن فَمیدِ عیسی چِز مِگَ.
[51] بعدیو عیسی خِشُ وَ شَرِناصره ب°رَ نُ گُش وَ اَرفِشُ بو. وَلِ مُکِیُو اَمِ ای اتفاقا رَ دَردِل خان گَ مِدِشت.
[52] عیسی کَلُ مِشَ نُ اِکمَتیُ اَ زیادمِشَ. اُ اَم پِش خدا اَزیز بو نُ اَم پِش مَردُم.