[1] در یکِّ از رُزِ شَنبه مقدس کِ عیسی وَر غذا خاردَ وَ خُنِ یکِّ از رهبرُنِ فرقه فَریسی رفتَ بو، اُشُن که اُنجا بودِ و دقّت اُ نَ زِرِ ن°ظَر دِشتِ.
[2] اُنجا مَردِ بو کِ بدنیُ اُ آردَ بو.
[3] عیسی از عالِمُنِ شریعَتُ عالِمُنِ فرقه فَریسی پَرسی: «شفا دادَ دَر رُزِ شنبه جائِزَ یا نه؟»
[4] اُشُ ساکِت مُندِ. نَفَ عیسی دَسِ اُ مردَ بَگرَ، اُنَ شفا ب°دا نُ مرخص کَ.
[5] بعد رو وَ شُ ب°کَ نُ پَرسی: «کِ نَ از ش°ما کِ پ°سِ یا گُوِیُ دَر رُزِ شَنبه مقدس دَر چَ ب یَفتَ نُ فوری اُ نَ بیرو ن یَرَ؟»
[6] اُشُ جوابِ ن دِشتِ.
[7] دَم که عیسی ب دی مِمُنُ ش°تُ پِشُنِ مجلس مِرشینِ، ای مَثَلَ وَرشُ ب گَ:
[8] «دَم که کَسِ ت رَ وَ مجلس عروسی دعوت بُکنَ، پِشُنِ مجلس مَرشی، وَخاطِرِکِ شااَد کَسِ محترمتَر از تو دعوت ش°دَ بَشَ.
[9] نَفَ صاب مجلس کِ هر دوُتِّش ما رَ دعوت کردَ، م یااَ نُ وَ تو مِ گَ: ”جاخا وَ ای آقاب دِ.“ بعد تو خِ شرمندگی پایین مجلس مِ رشینی.
[10] وَلِ اَردَم کَسِ ت رَ دَوَت کَ، برُ نُ پایینِ مجلس بَرشی، تَ دَم که صاب مجلس بیَ یَ، ت رَ بُگَ: ”رَفیق، بفرما جااِ بالاترِ بَرشی.“ بَعد پِش بقیه مِمُنُ سربلند مِ شِ.
[11] وَخاطِرِکِ اَرکَ خود خا کَلُ ب گیرَ، خوار مِ شُ نُ اَرکَ خود خا خوار ب گیرَ، کَلُ مِ شُ.»
[12] بَعد عیسی وَ صاب مجلس خا ب°گَ: «دَم که شُم یا مِمونی مِدِ، رَفیقُنُ ب رادَرُنُ خِشُ یا اَمسَگُنِ پولدارِ خا دعوت مَکُ؛ نَکنَ اُشُ اَ ت رَ دعوت بُکنِ نُ وَای جور عوضِ کارِخا ب گیری.
[13] وَلِ دَم که مِمُنی مِدِ، فقیرُ نُ علیلُ نُ لَنگُ نُ کُرُ نَ دعوت کُ
[14] کِ برکَت م گیری؛ وَخاطِرِکِ اُشُ چیزِ ندارِه کِ دَر عوض وَ تو ب دَ نُ تو پاداش کارِخا دَر رُزِ قیامَتِ صالِحُ، م گیری.»
[15] دَم کِ یکِّ از مِمُنُ کِ خِ عیسی اَمسُفرَ بو ای نَ بیَشنی، ب°گَ: «خوش وَ حال اُ کِ دَر پادشایی خدا نُ ب خَرَ.»
[16] وَلِ عیسی دَر جوابیُ ب°گَ: «شخصِ مِمونی کَلُنِ بَگرَنُ خِلِ آ رَ دعوت کَ.
[17] دَم که مَلِ شُم شَ، خادِم خا رایی کَ تَ وَ اُشُن که دعوَت ش تَدِ بُگَ، ”بیَ اِ کِ اَمَّ چیز آمادِیَ.“
[18] وَلِ اَر کَدَکِشُ بُنِ ب یاوَ. یکِّ ب گَ: ”ز مینِ س تُندا کِ با اَد برآ اُ نَ بینُ. خوا اِش مِنُ عذرِم نَ قبول بُکنی.“
[19] د گَکِ ب گَ: ”پنج جفت گُ س تُندا، نُ آلا دارُ مِرا تَ اُش نَ امتحان بُکنُ. خوا اِش مِنُ عذرِم نَ قبول بُکنی.“
[20] یَکِد گَ اَ ب گَ: ”تازَه زَ کَردا نُ وَر اَمی ن مِتنُ ب یا.“
[21] نَفَ خادِم وَرگَشتَکُ اَمَ چیزَ وَ آقِ خا خوَر ب دآ. صاب خُنَ نارا اَت شَ نُ وَ نوکَر دستور ب°دا فوری دَر کوچه اُ بازارُ شَر ب رُ نُ فقِرُ نُ علیلُ نُ کُرُ نُ لَنگُ نَ ب یارَک.
[22] خادِم ب گَ: ”آقا، دستورِ ت رَ انجام دادُ، وَلِ اَنو جا اَستَ.“
[23] نَفَ آقِیُ ب گَ: ”وَ جَدَآ نُ کَپَرآ برُ نُ خِ اصرار مردمَ وَ جَشنِ مِ ب یارَک تَ خُنِمِ پَر شیَ.
[24] وَ ش°ما مِگُ کِ هیچ کَدَک از اُشُن که دعوت ش دَدِ، ازشُمِ مِ، حتی یَک ذرَّه اَ ن مِ چَشِ.“»
[25] جمعیتِ زیادِ خِ عیسی بودِ. اُ رو وَشُ ب°کَ نُ ب°گَ:
[26] «اَرکَ پِشِ مِ بیَ یَ نُ از بَبُ نُ مُکَ، زن اُ گُچَ، ب رادَر اُ خواهر اُ اَتّی از جُن خا نَگذَرَه، ن مِتنَ شاگرد مِ بَشَ.
[27] وَ اَرکَ صلیب خا وَن دَرَ نُ وَرَد مِ ن یَیَ، ن مِتنَ شاگرد مِ بَشَ.
[28] کَدَکِ ش°ما اَستَ که بخوآ اَ برجِ ب سازَ نُ اول نَرشینَ اساب کتاب بُکنَ نُ بینَ مِتنَ اُ نَ تکمیل بُکنَ یا نه؟
[29] وَخاطِرِکِ اَگَ پی نَ ب رِزَ وَلِ از تکمیل بنا درمُنَ، اَرکَ بینَ، اُنَ مسخرَه مِنَ نُ
[30] مِ گَ: ”ای شخص ساختن بنا اِ رَ شروع کَ، وَلِ از تکمیلیُ دَرمُندَ!“
[31] وَ یا کَ اُ پادشاه استَ کِ وَ جنگِ پادشاهِ د°گِ بر یَ، بِ‌اُکِ اول بَرشینَ نُ فِک کُنَ کِ تَوارِ خِ دَ هزار سرباز مِ تنَ خِ کَسِ کِ خِ بیست هزار سرباز وَ جنگ اُ م یآ اَ ب ریَ نُ رووَروشیَ؟
[32] وَ اَگَ بینَ کِ قدرَتِ جَنگَ ن دارَه، تَ دَم که لشکر دشمَ اَنو دورَ، از سونِ خودخا کَسِ رَ رآیی مِنَ که شرایِطِ صُلحَ پَرسَ.
[33] وَ اِم جُر، ایچ کَدَکِش°ما اَ تَ دَم که از اَمِ دارُندارِ خا دِل وَرِن کَنَ، ن مِتنَ شاگردِ مِ ب شَ.
[34] «ن مَک خوبَ، وَلِ اَگَ شوری خا از دس ب دیَ، ش°تُ مِشُ اُ نَ د گَ لِ شُر بُکنِ؟
[35] نه وَ دَردِ خاک م خارَه نُ نَه مِشُ اُنَ کود بُکنی؛ فقَط با اَد اُ نَ دور ب رِزی. اَرکَ گُش شنوا دارَ، ب یَشنَ!»