[1] عیسی وَ شَرِ اَریحا ب یومَ نُ از دَرِ شهر دِشت گ رآ مِشَ.
[2] اُنجا مَردِ وَ اِسمِ زَکّا بو که رئیس خراجگیرُ بو نُ خِلِ اَ دارا بو.
[3] اُ مِخواستَک عیسی رَ بینَ، وَلِ وَر ایکه جمعیت زیاد بو ن°مِتنِست، وَر ایکه قَدیُ کُتَ بو.
[4] وَر اِم خاطِر، پِشتَر ب داوی نُ از یَک د رَخت انجیرِ وَشی بالا ب°رَ تَ عیسی رَ بینَ، وَخاطِرِکِ عیسی قراربو از اُ رَ گرا شیَ.
[5] دَم که عیسی اُنجا برَسی، بالا رَ سِ کَ نُ وَ اُ ب°گَ: «زَکّی، زودِ بیا پایی وَر ایکه امرُز با اَد دَر خُنِ تو مُنُ.»
[6] زَکّا بِ مَعطَلی پایی ب یُمَ نُ خِ شادی اُ نَ خُنِ خا بَردَک.
[7] مردم دَم که ای نَ ب دیدِ، همگی غرغر کَردِ کِ: «عیسی مِمُنی رَفتَ خُنِ یَک گُنَه کار.»
[8] وَلِ زَکّی از جا پُشَ نُ وَ خداوند عیسی ب°گَ: «سِ کُ آقا، نصف دارایی خا وَ فَقِرُ مِدا نُ اَگَ چیزِ وَ ناحق از کَسِ س تُندَه بَشو، چار براوَرنَ وَ اُ وَرِم گَردُنُ.»
[9] عیسی خِ اُب گَ: «امرُز نجاتِ خدا وَ ای خُنَ اُمدَ، وَرایکِه ای مرد اَ اَز نَسلِ برآ اِمِ پیغَمبَرَ.
[10] وَخاطِرِکِ پ سِ اِنسان اُمدَ تَ گُمِشتَ رَ پِدا کُنَ نُ نجات ب دیَ.»
[11] عیسی وَر اُشُ که ای اَرفا رَم یَشنیدِه ای مَثَلَ بیاوَ، وَخاطِرِکِ نزدیک شَرِ اورشلیم بو نُ مردم گ مُ مِکَردِ اِم نَ که پادشایی خدا ب یَ یَ.
[12] نَفَ عیسی ب°گَ: «نَجیب زادِه وَ مَملِکَتِ دورِ ب°رَ تَ مقام پادشایی رَ وَدَس ب یَرَ نُ وَرگردَ.
[13] نَفَ، دَ نَفَر از خادِمُن خا صدا کَ نُ وَ اَرکَدَک یَک سکِّه طلا ب°دادَک که براوَرِ مزدِ سَه ماه یَک کارگَر بو نُ ب گَ: ”تَ دَم که مِ وَر گَردُ خِ ای سِکَّ آ کاسبی بُکنِ.“
[14] وَلِ مردمِ جا اِ کِ قرار بو ای مَرد پادشاهِشُ ب شیَ، از اُ بَدبَری دِشتِ؛ اُشُ پَشتِ سَریُ قاصدُنِ رآیی کَردِ تَ بُگِ: ”ما ن مِخا اِ ای مَرد وَر ما سَلطَنَت بُکنَ.“
[15] اُ آدَم بعد از ایکه مقامِ پادشایی رَ دشت، وَرگَشتَک، اَمرکَ تَ خادِمُنِ کِ وَ شُ سِکَّ دادَ بو، پِشیُ ب یَرِ تَ بینَ چِندِ سود کردَ.
[16] اوّلی ب°یومَ نُ ب گَ: ”آقا، سکۀ تو دَ سکه د°گَ سود کَردَ.“
[17] پادشاه وَ اُ ب گَ: ”آفرین، ای خادِمِ خوب! وَخاطِرِکِ دَر کارِ خورد اَمانَت دار بودی، اُکومت دَ شهرَ وَ تو مِدا.“
[18] دوّمی ب°یومَ نُ ب گَ: ”آقا، سکه تو پنج سکه د°گَ سود کَردَ.“
[19] پادشاه وَ اُ اَ ب گَ: ”تو اَ آکِمِ پنج شهر ب شُ.“
[20] بعد د گَکِ ب°یومَ نُ ب گَ: ”آقا، بفرما ای سکه تو! اُ نَ دَر جُلِّ پِچیدُنُ یَگ گُشِ بِشتُ.
[21] وَخاطِرِکِ از تو م تَرسیدُ، چُن مردِ سختگیرِ اَستی. اَز پولِ کِ نِشتِ، سود مِستونی اُ چیزِ کِ ن کاشتِ، د رُ مِنی.“
[22] وَ اُ ب گَ: ”ای خادِمِ بدکار، ت رَ خِ اَرفِ خود تو مَکوم مِ نُ. تو کِ م فَمیدی مِ آدَمِ سختگیرِ اَستُ که اَز پولِ کِ نِشتا، سود مِستونُ نُ اُ چیزِ کِ ن کاشتا، د رُ مِنُ،
[23] وَرچِ پول م°نَ وَ صرّافُ ن داد ی تَ دَم که وَرگَردُ اُنَ خِ سودیُ پس بَستُنُ؟“
[24] نَفَ وَ اُشُ که اُنجا بودِ ب گَ: ”سکه رَ از اُ بَستُنِ نُ وَ اُ کِ دَ سکه دارَ، ب دَ.“
[25] وَ اُ ب گُفتِ: ”آقا، اُ خا خودیو دَ سکه دارَ!“
[26] جواب ب دا: ” وَ ش°ما مِگُ کِ وَ اَرکَ دارَ، بِشتر دادَ مِ شُ؛ وَلِ اُ کِ ن دارَ، اَتیّ اَمُ اَ کِ دارَ از اُ س تُندَه مِ شُ.
[27] آلا اُ دشمنُنِ م°نَ کِ ن مِخاستِ مِ وَر شُ اُکومت بُکنُ اینجا بیَرِ نُ پِش رو مِ گَردَنِش نَ ب زَنِ.“»
[28] بعد از ای اَرفا، عیسی پِش پِش بَقیَّه وَسونِ شَرِ اورشلیم وَرَشَ.
[29] دَم که نزدیکِ دِ اِ بِیت‌فاجی اُ بِیت‌عَنْیا کِ دَر کُ اِ زیتون بو برَسی، دوُ تا از شاگردُن خا رایی کَ نُ ب°گَ:
[30] «وَ دِه اِ کِ پِش رو ش ما استَ، ب رَ. وَ مَضِ ای که دَر دِه دَر شَدِ، کُرخَرِ رَم بینِ که بَستیَ نُ تَ آلا کَسِ رویُ سوار نَشدَ. اُ نَ وا کُنِ نُ اینجا بیَرِ.
[31] اَگَ کَسِ از ش°ما پَرسی: ”وَرچه اُ نَ وا مِ نِ؟“ بُگِ: ”خداوند اُنَ لازِم دارَ.“»
[32] اُ دوتا ب رَفتِ نُ اَمَّ چیزَ اَمتو کِ عیسی وَشُ گفته بو، ب دیدِ.
[33] دَم که کُرَّه رَ وا مِکَردِ، صااِ بُنییُ ازشُ پَرسیدِ: «وَرچِ کُرَّه رَ وا مِ نِ؟»
[34] شاگِردُ جواب ب دادِ: «خداوند اُنَ لازم دارَ.»
[35] اُشُ کُرخَرَ پِش عیسی ب یاردِ. بعد قَبا اِ خا رو کُرخَر پَرُندِ نُ عیسی رَ بالِیُ بَرشُندِ.
[36] اَمتو که عیسی پِش مِرُندَک، مَردُم قبا اِ خا سر رِ عیسی مِقَندِ.
[37] دَم که نزدیک سرازِری کُ زیتون برَسی، اَمِ شاگردُ خِ شادی خدا رَ وَصدا اِ ب لِ وَخاطر هَمِّ معجزَ اِ کِ از اُ دیدَدِ ستایش مِکَردِ
[38] نُ مِگُفتِ: «م بارَک بَشَ پادشاهِ کِ وَ اِسمِ خداوند م یا اَ! صُلح اُ سلامت دَر آسمُ، شکوهُ جلال دَر ب لِترین جآ اِ آسمُ!»
[39] بعضِ از عالِمُنِ فرقه فَریسی از بِنِ جمعیت وَ عیسی ب گُفتِ: «اُستاد، شاگردُن خا ساکِت کُ!»
[40] عیسی اَ جواب ب°دا: «وَ ش°ما مِگُ اَگَ ایشُ ساکِت شَ، ای سِنگا وَ صدا مِشُ!»
[41] دَم که عیسی وَ شَرِ اورشلیم نزدیک شَ نُ شَرَ ب دی، وَر اُنجا گِریَ کَ
[42] نُ ب°گَ: «کاش کِ تو، بله تو، اِمرُز م فَمیدی که چِه چیزِ وَرتُ صُلح اُ سلامتی م یارَ. وَلِ آلا ای چیزا از چَشِ تو زِرَ.
[43] رُزِ م رَسَ کِ دشمنُن تُ دورتادورِ تو سنگر د رُس مِنِ از اَرسو ت رَ دورَه مِنِ نُ ت رَ دَر فشار مِلِّ؛
[44] ت رَ وَ خاک اُ خون م کَشِ. تو نُ اُشُن که دَر تو اَستِ. اُشُن مِلِّ یَک سِنگِ رو سِنگ مُنَ؛ ای بلا آ وَ سَر توم یآ اَ، وَر ایکه دَم که خدا وَ کمک تو ب یُمَ غافل شَدی.»
[45] عیسی دَر معبد ب یُمَ نُ اُشُن که مشغولِ کاسبی دَر معبد بودِ بیرو کَ،
[46] نُ وَ شُ ب°گَ: «در ن ویشتَ اِ مقدس ن ویشتَ شدَ کِه ”وَخُنِ مِ خُنِ دعا مِگِ“؛ وَلِ ش°ما اُ نَ ” پاتُقِ دوزُّ“ کَردَ.»
[47] عیسی اَر رُز دَر معبد تعلیم مِدادَک. وَلِ کَلُنُنِ کاهِنُ، معلِمُنِ توراتُ سَرُنِ قوم یَهود مِخواستِ عیسی رَ از بِن بَرِ،
[48] ولِ چیزِ پِدان مِکَردِ که کارِ کِم خوآ اِ بُکنِ، وَخاطِرِکِ اَمِ مردم خِ ذوقُ شوق اَرفِ عیسی رَ گُش مِکَردِ.