[1] بعد از اُ، خداوند عیسی، هفتاد نَفَرِ د°گَ اَز شاگِردُنَ انتخاب کَ نُ اُشنَ دوتا دوتا پِش از خودخا وَ اَر شهرُ جآاِ که خودیُ مِخواستَک اُنجا ب رَیَ رایی کَ.
[2] وَشُ ب°گَ: «محصول زیادَ، وَلِ کارگر کَم. نَفَ، از صابِ محصول خواهِش کُنِ، وَر د رُ کَردَنِ مَحصولِ خا کارگَر رایی بُکنَ.
[3] ب رَاِ! مِ ش°ما رَ مِثلِ بَرَّ آ بِنِ گرگُ رایی مِنُ.
[4] خِ خا نه کیسِه پول وَدَرِ نه بغچَه نه کُش. دَر رَ وَر سلامُ اَوالپَرسی کَردَ وَقتِخا تلف مَکنِ.
[5] وَ اَر خُنِ کِ وَ اُ دَر مِ شَ، اول بُگِ: ”در ای خُنَ صُلح اُ سلامتی بَشَ.“
[6] اَگَ دَر اُ خُنَ کَسِ اَلِ صُلح اُ سلامتی بَشَ، بَرکَتِ سلامِ ش°ما رویُ مِمُنَ؛ وگرنه، وَ خودِ ش°ما وَرِ م گَردَ.
[7] در اُ خُنَ مُنِ نُ اَرچی وَ ش°ما ب دادِ، ب خَرِ نُ ب شَمِ، وَخاطِرِکِ مزدِ کارگر حَقِنَ. از ای خُنَ وَ اُ خُنَ مَرَ.
[8] اَردَم که وَ شَرِ ب رَفتِ نُ ش°ما رَ قبول کَردِ، اَر چی پِش ش°ما بِشتِ، ب خَرِ.
[9] مَرِضُنِ اُنجا رَ شفا ب دَ نُ وَشُ بُگِ: ”پادشایی خدا وَ ش°ما نزدیک ش°تَ.“
[10] دَم که وَ شَرِ ب رَفتِ وَلِ ش°ما رَ قبول ن کَردِ، دَر کوچَ اِ اُ شهر ب رَ نُ بُگِ:
[11] ”ما اَتّی خاکِ رَکِ ازشَرِ ش°ما رو پُ اِ ما ش نَستَ، وَر ضِدِّش°ما م تَکُنِ. وَلِ اینَ فَ مِ کِ پادشایی خدا وَش ما نزدیک ش°تَ.“
[12] مطمئِن بَشِ دَر رُزِ قیامَت، تحمل جزا وَر مَردُمِ شَرِ سُدوم آسُ تَرَ تَ وَر مَردُمِ اُ شهر.
[13] «وای وَر ش ما، ای مَردُمِ خورَزین! وای وَر ش ما، ای مَردُمِ بِیت‌صِیْدا! وَخاطِرِ کِ اَگَ معجزَه اِ کِ دَر شَرِ ش°ما انجام شَ دَر شَرِ صور اُ صیدون مِشَ، مردم اُنجا خِلِ پِشتَر از ای، پلاس بَر خا مِکَردِ، دَر خاکستر مِشنَستِ نُ توبه مِکَردِ.
[14] وَلِ دَر رُزِ قیامَت، تحمل جزا وَر مَردُمِ صورُ صیدون آسُ تَرَ تَ وَر ش°ما.
[15] وَ تو ای شَرِ کَفَرناحوم، تَ آسمُ خودخا ب لِ مِنی؟، نه تَ قَعرِ جَهَنَم پایی کَشیدَه مِشِ.
[16] «اَرکَ وَ اَرفِش°ما گُش بُکنَ، وَ مِ گُش دادَ نُ اَرکَ ش°ما رَ قبول نَکنَ، م°نَ قبول ن کَردَ؛ وَ اَر کَ م°نَ قبول نَکنَ، اُکِم نَ رآیی کَردَ رَ، قبول نَکردَ.»
[17] اُ هفتاد نَفَر خِ خوشحالی وَرگَشتِ نُ ب گُفتِ: «آقا، اَتّی ارواحِ شیطانیَ خِ گفتنِ نُمِ تو از ما اطاعت مِ نِ.»
[18] عیسی وَ شُ ب گَ: «مِ شِطُنَ ب°دیدُ کِ شطُ مثلِ پا اَ از آسمُ ب یَفتی.
[19] مِ ش°ما رَ قدرت دادا کِ مارُ نُ غَزومُ نُ تمامِ قدرت دشمَ نَ زِرِ پُ بِلِّ نُ ایچ‌چی وَ ش°ما ضرر ن مِ زَنَ.
[20] وَلِ از ای خوشحال ن بَشِ کِ ارواح پلید از ش°ما اطاعت مِ نِ، شادی ش°ما از ای بَشَ کِ نُمِش ما دَر آسمُ ن ویشتَ ش°تَ.»
[21] اَمُ دَم، روح‌القدس وَ عیسی شادی زیادِ ب دا نُ عیسی ب°گَ: «ای پدر، مالک آسمُ نُ زمی، ت رَ شکر مِنُ کِ ای حقااِقَ از اُشُن که عاقِلُ فَمیدَه اَستِ زِر کَردِ وَلِ وَر اُشُن که مِثلِ گُچَگُنِ خوردِ، وَرملا کردِ. بله، ای پدر، وَخاطِرِ کِ خوشنودی تو دَرای بو.
[22] پدر مِ، اَمَّ چیزَ وَ اختیارِ مِ اِشتَ. ایچ کَ پ سَر ن مِشناسَ غِرِ پدَر، ایچ کَ پدَرَ ن مِشناسَ غِرِ پسَرُ اَرکَ کِ پ سَر ب خوا اَ پدرَ وَشُ بَشناسُنَ.»
[23] بعد دَر خِلوَت، رو وَ شاگردُ ب°کَ نُ ب°گَ: «خوش وَ حال چَشِ کِ اُچیزِ کِ ش°ما م بینِ، م بینَ.
[24] وَخاطِرِکِ وَ ش°ما مِگُ خِلِ از پیغمبَرُ نُ پادشاهُ آرزو دِشتِ اُچیزِ کِ ش°ما م بینِ، بینِ نُ ن دیدَ، وَ اُچیزِ کِ ش°ما م یَشنِ، ب یَشنِ نُ ن یَشنیدَ.»
[25] روزِ یکِّ از عالِمُنِ شریعت پُشَ نُ وَر امتحان کردنِ عیسی از اُ پَرسی: «ای اُستاد، چکار بُکنُ تَ زندگی اَبَدی رَ وَ اِرث بَرُ؟»
[26] عیسی دَر جواب ب°گَ: «دَر تورات چِ زِ ن ویشتِ یَ؟ از اُ چِ زِ م فَمی؟»
[27] اُ عالِم جواب ب°دا: «”خداوندْ خدا اِ خود خا خِ تمامِ دلُ خِ تمامِ جُنُ خِ تمامِ قوّتُ خِ تمامِ فکر خا محبت کُ“؛ نُ ”اَمسااِه خا اَ مثلِ خودخا محبت کُ.“
[28] عیسی ب°گَ: «جواب د°رُس ب دادی. ای کارَ بُکنَک که زندگی مِنی.»
[29] وَلِ اُ وَرایکه خودخا توجیه بُکنَ از عیسی پَرسیدَک: «اَمسااِه مِ کِ نَ؟»
[30] عیسی دَر جواب ایتُ ب°گَ: «مردِ از شَرِاورشلیم وَ شَرِ اَریحا مِ‌رفتَک. دَر رَ وَ‌دَسِ دوزُّ بیَفتی. اُشُ اُ نَ لیسک کَردِ، چو ب زَدِ، نُ نیمهَ جُ اُنَ وِل کَردِ نُ ب رَفتِ.
[31] از قضا یَک کاهِنِ معبد که دِشت از اَمُ رَ گ رآ مِشَ، دَم که چَشِیُ وَ اُ مردَک بیَفتی، رِ خا کج کَ نُ از سوُنِ د°گِ جَدَ ب°رَ.
[32] یَکِّ از لاویگُ که اُ اَ خادمِ معبد بو، دَم که وَ اُنجا برَسی نُ اُ مردَکَ ب دی، رِ خا کج کَ نُ از سوُنِ د°گِ جَدَ ب°رَ.
[33] وَلِ یَک مسافرِ سامری دَم که وَاُنجا برَسی نُ اُ مردَکَ ب دی، دلیُ وَرُ ب سُختَک.
[34] نَفَ پِشِ یو ب°رَ نُ رو زَخمِ یُ شراب ب رِختَک، روغَ مالینُ بَستَک. بعد اُ نَ رو خَر خا بِشتَکُ وَ کاروانسرا اِ بَردَکُ از اُ پرستاری کَ.
[35] رُزِ بعد، دوُ دینار وَ صابِ کاروانسرا ب°دادکُ ب گَ: ”از ای مرد پرستاری ب کُ نُ اَگَ بِشتَر از ای خرج کَردی، دَم که وَرگَردُ وَ تو مِ دا.“
[36] آلا وَ‌ن ظَر تو کَ دَک از ای سَ نَفَر، اَمسااِ اُ مردِ بو کِ وَ‌دَسِ دوزُّ بیَفتی؟»
[37] عالِم جواب ب°دا: «کَسِ کِ وَ اُ آدَم رَحم کَ.» عیسی وَ اُ ب°گَ: «برُ نُ تو اَ اِم کارَب کُ.»
[38] دَم کِه دَر رَ مِرَفتِ، وَ دهِ وارِد شَ. اُنجا زنِ وَ اِسمِ مارتا عیسی رَ وَ خُنِ خا دعوت کَ.
[39] مارتا خوا رِ دِشت وَ اِسمِ مریم. مریم پِش پُ اِ خداوند عیسی ش نَستَ بو نُ وَ اَرفِیُ گُش مِکَ.
[40] وَلِ مارتا کِ بِشتَر خِ کارِ پذیرایی مشغول بو، پِشِ عیسی ب°یومَ نُ ب°گَ: «آقا، وَر تو مهم نیّیَ کِ خوارِمِ م°نَ وِل کَردَ تَ یَکَّ از مِمُنُ پذیرایی بُکنُ؟ وَ اُ بُگَک کِ بیَیَ، م°نَ کمک بُکنَ!»
[41] وَلِ خداوند عیسی جواب ب°دا: «مارتا! مارتا! ت رَ خِلِ چِیزآ نگرانُ دلواپَس مِ نَ،
[42] ولِ فقط یک چیز لازمَ؛ مریم اُ سَهمِ خوبَ انتخاب کَردَ، کِ از اُ د گَ گ رَفتَ ن مِ شُ.»