[1] عالیجناب تِئوفیلوس، تَ آلا خِلِ آ، اتفاقِ که بِنِ ما افتیدَ رَ شروع وَن ویشتَ کَردَ
[2] دقیق اَمتو که از اول ای اتفاقا، اُشُن که ای اتفاقا رَ وَ چَش خا دیدَ نُ خادِمُنِ که کلامِ خدا رَ تَعلیم مِدادِنُ شَرحِ اُشنَ وَ ما رَسُندَ.
[3] مِ اَ کِ درباره اَمِ ای اتفاقا از اول وَ دقت بررسی کَردا، صلاح بدیدُ که اُشنَ و ترتیب وَرشما، بَنویسُ،
[4] تَ ش ما از د°رُستی چیزِکِ یاد گرَفتَ، مطمئن شَ.
[5] در دوره هیرودیس،که پادشاه یهودیَّه بو، از دستِه کاهِنُنِ اَبیا که عالِمُنِ معبد بودِ، کاهِنِ وَ اِسمِ زکریا زندَگی مِکَ. زَنِ زکریا، اِلیزابِتَ از نَسلِ هارونِ کاهن بو.
[6] پِش خدا اَر دوُتِّشُ صالح بودِ نُ اَمِّۀ اُکما اُ فرمُنِ خداوندَ بِ کَمُ کَسر انجام مِدادِ.
[7] وَلِ اُشُ گُچِ ن دِشتِ، وَخاطِرِکِ اِلیزابِت صاب گُچَن مِشَنُ اَر دوُتِّشُ پیر بودِ.
[8] یک رُ کِ نوبتِ دَسته زکریا بو که در معبد خدمَت بُکنِ نُ زکریا وَ درگاهِ خدا کاهنی مِکَ،
[9] وَ رسم کاهِنُ، قرعِه رَفتَنِ وَ معبدِ خداوندُ سُختَنِ بخور، وَ اِسمِ زکریا بیَفتی.
[10] دَمِ که زکریا دِشت بخور مِسُختَک، اَمِ مَردُم بیرو وَ دعا س تادَدِ
[11] کِ یَگ لِ، یَک فرشته خداوند، اَمتو که سونِ راست جآ اِ که بخورَم سُزُندهِ س تادَه بو، وَر زکریا ظاهر شَ.
[12] زکریا خِ دیدنیُ، مضطرب شَ نُ تَرس اَمِ وجودِنَ بَگرَ.
[13] وَلِ فرشته وَ اُ ب°گَ: «زکریا، مترس! دعاتُ مستجاب ش تَ. زَن تو اِلیزابِت، وَر تو پ°سِ م°زآ اَ نُ تو اسمِنَ یحیی مِلّی.
[14] تو پَرِ شادیُ خوشی مِشِ نُ خِلِ آ اَ از وَدنیا اُمدَنیُ شاد مِشَ.
[15] وَرایکِ اُ پِش خداوند آدَمِ کَلُنِ مِشُ. یحیی نبا اَد دَن خا وَ شراب یا عرق ب°زَنَ. اَتّی از ش°کَمِ مُکِخا اَ، پَرِ روح‌القدس مِشُ.
[16] یحیی خِلِ آ رَ از قوم خدا وَ سوُنِ خداوند خداشُ وَرِم°گَردُنَ.
[17] اُ خِ روحُ قدرتِ الیاس پیغَمبَر، پِش پِش خداوند م°یااَ تَ دل پدرانَ وَ سوُنِ فَرزِندُ وَرگَردُنَ نُ وَ یاغیگُ یاد دیَ که مثلِ پدرانِ خا، خداوندَ دوس دِشتَ بَشِ نُ قومِب شَ که خدا تَرسِ.»
[18] زکریا از فرشته پَرسی: «مِ اینَ از اَگجا فَمُ؟ مِ پورمردِ اَستُ نُ زَن مِ اَ پیرَ.»
[19] فرشته دَرجواب بگَ: «مِ جبرئیلُ کِ پِش خدا مِستُ. خدا م نَ رآیی کَردَ تَ خِ تو گَف بزَنُ نُ ای خ وَرِ خوشَ وَ تو ب°دا.
[20] تو گُنگ مِشِ نُ تَ رُزِکه ای چیزا انجام شیَ، دگَ ن°مِتنی اَرف ب زَنی، وَخاطِرِکِ اَرفِم°نَ کِ وَ مُقِیُ اتفاق م یَفتَ، باوَرِ ن کَردی.»
[21] مردُمَ مَعطَلِ زکریا بودِ نُ اِرُ مُندَدِ که زکریا وَرچه ایذقَر در معبد مُندَ.
[22] دَم که بیرو ب°یومَ، ن°مِتنِستَک خِ مردم گَف ب زَنَ. نَفَ مردُم فَمیدِ کِه زکریا دَر معبد رویا اِ دیدَ، وَر خاطِرِکِ فقط وَ شُ اشارَه مِکَنُ ن مِتنِست گَف ب زَنَ.
[23] زکریا بعد از ایکِ نوبَتِ خدمَتیُ تمام شَ، وَ خُنِ خا وَرگَشتَک.
[24] بعد از اُ رُزا، زَنیُ اِلیزابِت آمِلَ شَ نُ پنج ماه از خُنَ بیرو نَرَ. اِلیزابِت مِگُفتَک:
[25] «خداوند وَرمِ ای کارَ کَردَ. اُ دَر ای رُزا وَر مِ لطف کَردَنُ اُچیزِ کِ پِش مردم وَرمِ مااِ ننگ بودَ، وَدِشتَ.»
[26] دَم که اِلیزابِت شیش مااَ آمِلَ بو، جبرئیل فرشته، از سونِ خدا وَ یَکِ از شهرِ ولایت جلیل وَ اِسمِ ناصره رآیی شَ
[27] تَ پِشِ یَک کِنجِ باکرِه وَ اِسمِ مریم ب°رییَ. مریم خُزگارِ مردِ وَ اِسمِ اِسُف بو. اِسُف از نسلِ داوود پادشاه بو.
[28] فرشته پِشِ اُ ب°رَ نُ ب°گَ: «سلام، ای تو کِ پِش خدا اَزیزی. خداوند خِ ت رَ.»
[29] وَلِ مریم خِ اَشنیدن اَرفِ فرشتَه خِلِ مضطرب شَنُ مِخواستَک فَمَ اید گَ ش°تُ سلامِ بو.
[30] وَلِ فرشته خِ اُ ب°گَ: «مریم، مترس! وَرایکِ پِش خدا اَزیزِ شتِ.
[31] تو آمِلَ مِ شِ، پ°سِ م°زایی نُ اسمِنَ عیسی مِلّی.
[32] اُ آدَمِ کَلُنِ مِشُ نُ اُنَ پ°سِ خدااِ متعال صدا مِنِ. خداوندْ خدا تختِ پادشایی جَدِّیُ داوود پادشا رَ وَ اُ مِدَ.
[33] اُ تا ابد وَر قومِ خدا سلطنت مِ نَ نُ پادشاییُ اَز تمامی نیّیَ.»
[34] مریم از فرشته پَرسی: «ش°تُ ایتُ چیزِ ممکنَ، وَخاطِرِکِ مِ باکِرَه اَستُ؟»
[35] فرشته وَ اُ جواب بدا: «روح‌القدس وَر تو م°یااَ نُ قدرتِ خدااِ متعال رو سَرتُ سآاَم پَرنَ. وَر اَمی، اُ گُچَ رَ، مقدّس صدا مِنِ، پ°سِ خدا.
[36] آلا اِلیزابِتَ کِ از خِشُن ت رَ، سَر پیری آمِلَ شتَ نُ گُچِ دَر ش کَمیُ اَ، مَردینِه اَستَ. اُ کِ ن مِتنِستَک صاب گُچَ بشیَ،آلا شیش مااَ آمِلیَ.
[37] وَرخاطِرِکِ پِشِ خدا هیچ کارِ غِرِممکن نیّیَ!»
[38] مریم ب°گَ: «مِ کنیزِ خداوندُ. اُچیزِکِ درمورِدِ مِ ب°گفتی، انجام شیَ.» بعد فرشته از پِشیُ ب°رَ.
[39] اُ رُزا، مریم پُ شَ نُ خِ عجلَه وَ شَهرِکِ در کُ اِ ولایَتِ یهودیَّه بو، ب°رَ.
[40] او وَ خُنِ زکریا ب رَنُ وَ اِلیزابِت سلام کَ.
[41] دَم که اِلیزابِت سلام مریم اَ بیَشنی، گُچَ دَر ش کَمیو وَ تَکُ شَ نُ اِلیزابِت از روح‌القدس پر شَ
[42] نُ خِ صدا اِب لِندِ ب°گَ: «دَر بِنِ زَنکُ، خدا وَ تو لطف کَردَنُ برکَت دادَ نُ گُچِ وَشکَمِ تواَ مورد لطف خدا اَستَ!
[43] مِ کِ بَشو کِ مُکِ خداوندِمِ پِشِ مِ بیَ یَ؟
[44] دَم که صدا اِ سلامِ تو وَ گُشِ مِ برَسی، گُچَ از ذوق دَر ش کَمِ مِ وَ تَکُ شَ.
[45] خوش وَ حال زَنِ کِ باوَرکَ، اُ چیزِ که خدا گفتَه وَ انجام م رَسَ.»
[46] مریم ب°گَ: «جُنِ مِ خداوند اَ ستایش مِ نَ
[47] وَروحِ مِ وَرخاطِرِ خدا اِ که م نَ نجات مِدَ ، شادی مِنَ،
[48] وَرایکِ اُ وَکنیزِ ناچیزِخا لطف کَردَ. از آلا وَبعد، اَمِّ نسلا وَ مِ خوشبخت مِگِ،
[49] وَر ایکه اُ کَسِ که پَرقدرتَ، وَر مِ کارِ کَلُنِ کَردَنُ اِسمیو قدوسَ.
[50] رَحمتیُ، نسل اندر نسل، شامِل اَمِ اُشُنِ مِشُ که از اُم تَرسِ.
[51] خداوند خِ بازُل خا، کارِ قدرَتمندِ کَردَ نُ اُشُن کِ در نیَّتِ قلبی خا مغروره، ت نوک کَردَه؛
[52] آدَمُنِ زورگُ رَ از تختِشُ پایی کَشیدَ نُ آدَمُنِ سَروَ زِرَ سَرب لِ کردَ؛
[53] گُشنَگُنَ خِ چیزِ خوب سِر کردَ وَلِ ثروتمندُنَ دسِ خالی رایی کَردَ.
[54] اُ رَحمت خا وَ‌یاد آردَ نُ وَ خادِم خا یعنِ قومِ خا کمک کَردَ،
[55] اَمتو کِ وَ جدِّ ما برآ اِمِ پیغمبرُ نسلیُ وعدَ بدا که تا ابد ایکارَ بُکنَ.»
[56] مریم حدود سَ ماه، پِشِ اِلیزابِت مُندَکُ بَعدیُ خُنِ خا ب رَ.
[57] مَلِ زاییدَنِ اِلیزابِت بشَنُ اُ پ سِ وَ دنیا ب یاوَ.
[58] اَمسَگُ نُ خِشُنیُ دَم که ب یَشنیدِ، خداوند چه رَحمتِ کَلُنِ دَر حَقیُ کَردَ، دَر شادیُ شریک شدِ.
[59] دَررُزِ اَشتم، ب یومَدِ تَ گُچَ رَ ختنَه بُکنِ نُ مِخواستِ اسمِ بَبِیُ زکریا رَ رویُ بِلِّ.
[60] وَلِ مُکِیُ ب°گَ: «نه! اسمیُ با اَد یحیی بَشَ.»
[61] اُشُ ب گُفتِ: «از قُومُ خِشُن تو کَسِ ایتُ اسمِ ن دارَه.»
[62] بعد خِ اشاره، از بَبِ گُچَ پَرسیدِ کِم خآ اَ اِسمِنَ چِز بِلِّ.
[63] زکریا تختِه ب خاستَکُ رویُ بَنویشتَک: «اسم ای گُچَ یحیی اَستَ!» وَ اَمَ تعجب کَردِ.
[64] اَم دم، ز بُنیُ وا شَ نُ شروع کَ وَ ستایش خدا.
[65] اَمِّ اَمسَگُ ب تَرسیدِ نُ مردم دَر سرتاسر کُ اِ ولایَتِ یهودیَّه در ای مورد گَف مِزَدِ.
[66] اَرکه ای اَرفا رَ م یَشنی، در دل خا فِک مِکَ کِ: «ای گُچَ ش°تُ آدَمِ مِشُ؟» وَخاطِرِکِ دس خداوند خِ اُ بو.
[67] زکریا، بَبِ گُچَ، از روح‌القدس پر شَنُ ایتُ پِشگویی کَ:
[68] «ستایش وَر خداوند خدا اِ قُومِ ما، وَر خاطِرِکه اُ وَ کمکِ قوم خا اُمدَ نُ اُشنَ آزاد کَردَ.
[69] اُ از نسلِ خادِمِ خا، داوود پادشاه، اُ کَسِ رَ کِ نجات مِدَ نُ پَر قوتَ، وَر ما رآیی کَردَ.
[70] اَمتُ کِ از قَدیم از ز بُنِ پیغمبَرُنِ مقدّس خا وعدَ دادَ بو کِ،
[71] مَا رَ از دس دشمنُن ما نجات مِدَ نُ از اَمِّۀ اُشُن کِ از ما بد بَری دارِ،
[72] تَ اُ رَحمتِ که وعدِنَ وَ اَجدادِ ما دادَ، شونی ب دیَ نُ عَدِ مقدّس خا وَ‌یاد ب یَرَ؛
[73] وَ اُ قَسَمِ کِ وَر جَدِّ ما برآ اِم پِغَمبَرب°خا
[74] کِ ما رَ از دس دشمَنُن ما آزاد مِنَ، عمل بُکنَ تَ ما اُنَ بِ ترسُ وااِمَه خدمت بُکنِ،
[75] اَمِ رُزِ عمرِخا وَ دَرگاهیُ، خِ قدوسیتُ صالح بودَ.
[76] و تو، ای فَرزِند، پیغمبرِ خدایِ متعال خوندَ مِشِ؛ وَرخاطِرِکِ پِش پِشِ خداوند اَرکت مِ نی تَ رِنَ وَر اُ آمادَ بُکنی
[77] نُ وَ قوم یو اینَ فَمُنی کِ خِ بَخشیدَش دَنِ گنا اِ شُ، اُشُ نجات مِنِ.
[78] وَخاطِرِکِ خدا اِ ما، دلِ دارَ که پَرِ رَحمتَ نُ وَ اِم خاطِر، اَفتُوِ صُبح از آسمُ وَر ما م تاوَ
[79] تَ وَ اُشُن کِ در تاریکی اُ زِر سایۀ مرگ مِرشینِ، نور ب دیَ نُ ق دَمِ ما رَ وَ رِ صُلح اُ سلامتی بَرَ.»
[80] اُ گُچَ دِشت کَلُ مِشَنُ دَر روح پَرقدرت مِشَ، اُ تَ رُزِکه خودخا وَ قوم خدا شونی ب دیَ، در بیابُ زندگی مِکَ.