[1] اَم دَم، اِزارُن نَفَر یَکجا جَم شَدِ، جُرِ کِ یَکُدگِ خا لَغَ مِکَردِ. عیسی اول خِ شاگردُن خا ارف ب°زَ نُ ب°گَ: «از خمِرما اِ عالِمُنِ فرقه فَریسی کِ دورُّدورَنگیَ، دوری بُکنِ.
[2] ایچ‌چیزِ پوشیدِ نیّیَ کِ وَرمَلا ن شیَ نُ ایچ‌چیزِ زِرِ نیّیَ کِ مَعلوم ن شیَ.
[3] اَرچی کِ دَر تاریکی گُفتَ، دَر روشنایی اَشنیدَ مِ شُ، نُ اُچیزِکِ پَشت دَرِ بستَ دَر گُشِ اَم گُفتَ، از رو سَرخُنَ آ اعلام مِ شُ.
[4] «اِ دُستُنِمِ، وَ ش°ما مِگُ از اُشُن کِ جسمَ مِکشِ نُ بِشتَر از ای کارِ از دَسشُ وَر ن مِیَّ، مترسِ.
[5] وَلِ وَش°ما مِگُ کِ از کِ با اَد ب تَرسِ: از اُ ب تَرسِ کِ بعد از کشتَ، قدرَت دارَ وَ جَاَندَم پَرنَ. بله، وَ ش°ما مِگُ، از اُ ب تَرسِ.
[6] مَگَ پنج تا چُقُکَ وَ دوُ پول سیَه ن مِفرُشِ؟ وَلِ، اَتّی یکِّ ازشُ پِشِ خدا ف رامُش ن مِشیَ.
[7] اَتّی تمامِ مواِ سرِش°ما ش ماردَ ش°تَ. نَفَ مترسِ، وَخاطِرِ کِ ارزش ش°ما بِشتَر از اِزارُن چُقُکَ.
[8] «وَ ش°ما مِگُ، اَرکَ م°نَ پِشِ مر دم اقرار بُکنَ، پ سِ اِنسانَ اُ نَ پِش فرشتَگُنِ خدا اقرار مِ نَ.
[9] وَلِ اَرکَ پِشِ مردم م°نَ انکار بُکنَ، اُ اَ پِش فرشتَگُنِ خدا انکار مِ شُ.
[10] اَرکَ اَرفِ وَرضد پ سِ اِنسان بُگَ، بَخشیدَ مِ شُ، وَلِ اَرکَ وَ روح‌القدس کفر بُگَ، بَخشیدَ ن مِ شُ.
[11] دَم که ش°ما رَ وَ عبادتگاهِ یَهودیگُ، پِش آکِمُ نُ اُشُن که قدرت دَر دَسِشنَ، بَردِه، دلواپَس ن بَشِ کِ ش°تُ از خا دفاع بُکنِ یا چِ زِ بُگِ،
[12] وَخاطِرِکِ دَر اُدَم روح‌القدس وَ ش°ما یاد مِدَکِ چِزِ با اَد بُگِ.»
[13] بعد یَکِّ از بِنِ جمعیت وَ اُ ب°گَ: «اُستاد، وَ ب رِمِ بُگَک اِرثِ پدری رَ خِ مِ تَقسیم بُکنَ.»
[14] وَلِ عیسی جوا ب°دا: «ای مرد، که م°نَ وَر ش°ما حَکَم انتخاب کَ یا کَسِ که ارثَ بِنِشما قِسمَت بُکنَ؟»
[15] عیسی وَ مردم ب°گَ: «وَاُش بَشِ نُ از اَرجُر ط مَع دوری بُک نِ، وَخاطِرِ کِ زندگی انسان وَ زیادی مالُ منالیُ نیّیَ.»
[16] بعد ای مَثَلَ وَشُ ب گَ: «مردِ دارا اِ از کَشتَ اِ خا خِلِ محصول بَرداشت کَ.
[17] نَفَ خِ خا فِک کَ، ”چ کار بُکنُ، وَخاطِرِ کِ جا اِن دارُ که محصولِ خا دَریُ انبارکُنُ؟“
[18] بعد ب گَ: ”ای کارَ مِنُ! انبارِ خا خراب مِ نُ نُ انبارِ کَلُتَر د رُس مِنُ نُ اَمِّ گندم اُ اموال خا دَرِیُ جَم مِ نُ.
[19] بعد خِ خا مِ گُ: ”ای جُنِ مِ، تو خِلِ مال جَم کَردِه. اذقَر که وَر سالِ طولانی وَر تو بَسَ. آلا رآاَت باش، ب خارَکُ بشَمَکُ کِیف کُ.“
[20] وَلِ خدا وَ اُ ب گَ: ”ای نادُ! اَمی اِمشُ جُنِت رَ مگیرُ. نَفَ چیزِ کِ جَم کَردِ، وَر کِ مِمُنَ؟“
[21] اینَ آخِر عاقِبَتِ کَسِیَ کِ وَر خا مالُ منال جَم مِ نَ، وَلِ پِش خدا دَسیُ خالیَ.»
[22] بعد عیسی وَ شاگردُن خا ب°گَ: «نَفَ وَر اَمی وَش°ما مِگُ، نه دلواپَسِ زندگی خان بَشِ کِ چِ زِ ب خَرِ، نُ نَ دلواپَسِ بدن خا که چِ زِ پُشِ.
[23] وَر ای کِ زندگی از خاردَ بالاتَرَنُ بدن از پوشیدَ.
[24] گَراغا رَ سِ کُنِ: که نه م کارِ نُ نه درُ مِنِ، نه کَدُ دارِ نُ نه انبار؛ وَلِ بازَ خدا وَ شُ روزی م ِدَ. ارزِشِ ش ما چِندِ بِشتَر از مَرغُنَ!
[25] کَدَکِش ما مِتنَ خِ دلواپَسی، اَتّی یَک ساعَت وَعُمرِ خا اضافَ بُکنَ؟
[26] نَفَ، اَگَ ای تُ کارِ خوردِ رَ ن مِتنِ انجام ب دَ، وَر چه دلواپَسِ بقیه کارا اَستِ؟
[27] گُلِ که دَر عَلَفا سوز مِنِ، سِ کُنِ کِ ش°تُ کَلُ مِ شَ؛ نه زَمَت م کَشِ نُ نه م رِسِ. وَ ش°ما مِگُ اَتّی سلیمانِ پادشاهَ خِ اَمِّ شکوه اُ جلالِ خا، مثلِ یکِّ از اُشُ ایذقَر پَر زَرقُ برق، لباس بَریُ نَشَ.
[28] نَفَ اَگَ خدا علف صحرا رَ کِ امرُز اَستَ نُ فردا دَر تَندور پَرُندَ مِشُ، ایطو م پُشَ، چِندِ بِشتر ش°ما رَم پُشُنَ، ای کَم ایمانُ!
[29] نَفَ رَدِ ای ن بَشِ کِ چِ زِ ب خَرِ یا چِ زِ ب شَمِ؛ دلواپَسِ ایشُ ن بَشِ.
[30] وَخاطِرِ کِ اَمِ مِلَّتِ دنیا رَدِ ای تُ چیزا اَستِ، وَلِ پدرِ آسمُنی ش°ما م فَمَ کِ وَ تمامِ ای چیزا نیاز دارِ.
[31] وَجایُ ش°ما، رَدِ پادشایی خدا بَشِ، کِ ایچیزا وَ ش°ما دادَ مِ شُ.
[32] «اِ گله خورد، مَتَرسِ، وَخاطِرِ کِ خوشی پدرِ آسمُنیش°ما اینَ کِ اُ پادشایی رَ وَ ش°ما ب دیَ.
[33] اَر چی کِ دارِ بَفرُشِ نُ وَ فَقرُ ب دَ؛ وَر خا کیسَ اِ آمادَ بُکنِ کِ پوُسیدَه نشیَ نُ گنجِ دَر آسمُ که از تمامی نیَّ، جا اِ کِ نه دوز بیَ یَ نُ نه بِد اُنَ از بِن بَ رَ.
[34] وَخاطِرِ کِ اَرجا گنجِ ش ما استَ، دلِش ما اَ اَمجیَ.
[35] «کمر وَ خدمت بَندِ نُ چراغِ خا رُشِ ن گَ دَرِ.
[36] مثلِ اُشُنِ بَشِ کِ چَش وَ رَ اَستِ که اربابِشُ از جشن عروسی وَرگردَ، تَ دَم که از رَ ب رَسَ نُ دَرَب زَنَ، بِ مَعطَلی دَرَ وَر اُ واکُنِ.
[37] خوش وَ حال خادِمُنِ کِ دَم که اربابِشُ وَرگردَ، اُشنَ بِدار اُ اُشیار بینَ. اَقِقَتَ وَ ش°ما مِگُ کِ، خودیو کمر وَ خدمتشُ م بَندَ؛ بله، اُشنَ سَر سفرَه مِ رشُنَ نُ پِش میآ اَنُ، وَشُ خِدمَت مِ نَ.
[38] خوش وَ حال خادمُنِ کِ دَم که اَربابِشُ از رَ ب رَسَ، اُش نَ بِدار اُ شیار بینَ، چه نِصفِ شُ بَشَ، چه صُب پِگَ.
[39] خاطرجَم بَشِ کِ اَگَ صابخُنَ م فَمی دوز دَر چه ساعتِ م یااَ، ن مِشتَک از خُنِیُ دوزّی بُکنِ.
[40] نَفَ ش°ما اَ بآ اَد آمادَ بَشِ، وَخاطِرِکِ پ سِ اِنسان دَر ساعتِ م یااَ کِ انتظار ن دارِ.»
[41] پِطرُس پَرسی: «اِ آقا، منظورتو از ای مَثَل ما اَستِ یا اَمَّ؟»
[42] خداوند عیسی دَر جواب ب°گَ: « اُ ناظِر امین اُ دانا کِ نَ کِ اربابیُ اُ نَ مسئولِ خادِمُنِ خُنِ خا اِشتَ تَ سَمِ خوراکِ ش نَ وَ موقع ب دیَ؟
[43] خوش وَ حال اُ خادِم، کِ دَم که اربابِ یُ وَرگردَ اُ نَ ایجور، مشغول کار بینَ.
[44] اَقِقَتَ وَ ش°ما مِگُ کِ نظارَتِ اَمِّ دارایی خا وَ اُ مِدَ.
[45] وَلِ اَگَ اُ خادِم خِ خا بُگَ ”ارباب دِر کردَ،“ نُ خادِمُنُ کَنیزُنَ ب زَنَ نُ مشغول وَخاردَنُ شَمیدَنُ مستی شیَ،
[46] دَر رُزِ که اُ خادِم منتظرِ اربابِ خا نیَّ نُ دَر ساعَتِ کِن مِفَمَ، ارباب م رَسَنُ، اُ نَ دو شَقَّ مِنَ، نُ دَر جا اِ که وَر خائِنُ آمادَشتَ م پَرنَ.
[47] خادِمِ کِ خواستِ اربابِ خا م فَمَ نُ بازَ خود خا وَر انجامیُ آمادَ ن مِنَ، خِلِ شلاق م خارَ.
[48] وَلِ اُ کِ خواست اربابِ خا ن مِفَمَ نُ کارِ مِ نَ کِ سزایُ چُ خاردَنَ، کمتر چُ م خارَ. وَ اَرکَه بِشتر دادَ شیَ، از اُ بِشترَ خواستَ مِ شُ؛ وَ اَرکَ مسئولیت یُ بِشتر بَشَ، جوابگویی یُ اَ بِشتر مِشُ.
[49] «مِ اُمدا تا رو زمی آتِش رُشِ بُکنُ نُ کاش کِ تَ آلارُشِ ش°تَ بو!
[50] وَلِ مِ غسلِ تعمیدِ دارُ که با اَد ب گیرُ، وَ تَ دَم که ایکار ب شیَ خِلِ دَر فشارُ.
[51] ش ما گمُ مِنِ مِ اُمدا تَ آشتی وَ زمی ب یَرُ؟ وَ ش ما مِگُ وَرعکس، مِ اُمدا تَ جدایی پَرنُ.
[52] ور خاطِرِکه از ای وَ بعد، بِنِ پنج نَفَر از اهل یک خُنَ جدایی م یَفتَ؛ سَ تا وَرضِدِّ دوُ تا مِ شَ نُ دوُتا وَرضِدِّ سَ تا.
[53] بِنِ ایشُ جدایی م یَفتَ؛ بَبُ وَرضدِّ پ سَر اُ پ سَر وَرضدِّ بَبُ، مُکَ وَرضدِّ کِنجَ نُ کِنجَ وَرضِدِّ مُکَ، خُش وَرضِدِّ عَرُس اُ عَرُس وَرضِدِّ خُش.»
[54] بعد عیسی وَ جماعت ب°گَ: «دَم که م بینِ اَبرِ از غرب دیدَه مِ شُ، فوری مِ گِ: ”بارِش مِنَ،“ نُ بارِشَ مِنَ.
[55] وَ دَم که باد شِب میا اَ، مِ گِ: ”اَوا گرم مِ شُ،“ نُ اَمتُ اَ مِشُ.
[56] ای دورُّ دورَنگُ! ش°ما کِ خوب م فَمِ ش°تُ ظااِرِ زمی نُ آسمُ نَ تعبیر بُکنِ، چ کارَ کِ ن مِتنِ ن شونی ای زمانَ تعبیر بُکنِ؟
[57] «وَرچِه خودِشما درباره چیزِ که د رُستَ قضاوَت ن مِنِ؟
[58] دَم کِ خِ کَسِ که ازتو شاکیَ پِشِ قاضی مِرِ، تَلاش کُ تَ دَر رَایی، خِ اُ صلح بُکنی، نَوَدا ت رَ پِش قاضی بَرَ نُ قاضی ت رَ دَسِ نگَبان ب دیَ نُ نگَبان ت رَ وَ زِندُ پَرنَ.
[59] وَ تو مِگُ تَ قِرُنِ آخرَ ن دِ، ایچوَقت از زِندُ بیرو ن مِ یِ.»