[1] عیسی وَ شاگردُن خا ب°گَ: «وَسوَسَه آ وَر گناه کَردَ اَمِشَ اَستَ، وَلِ وای وَحالِ کَسِ که باعثِ ای وسوسه آ بشیَ.
[2] وَر اُ آدَم بِتَر بوُ کِ سِنگ آسِ وَ گردنیُ آوِزُ شیَ نُ وَ دریا پَرُندَه شیَ تَ ایکِ یکِّ از ای آدَمُنِ سادَه دِلَ وَ گناه پَرنَ.
[3] نَفَ اَواسِش ما وَ خودِش ما بَشَ. اَگَ ب رِ تُ دَر اَقِّ تو گنااِ بُکنَ، اُ نَ نِهِب ب زَ نُ اَگَ توبه کَ، اُنَ بَخشَک.
[4] اَگَ رُزِ اَف لِ دَر اَقِّ تو گنا بُکنَ نُ اَف لِ اَ وسون تو وَرگَردَ نُ بُ گَ: ”توبهَ مِ نُ،“ تو باید اُنَ بَخشی.»
[5] حواری گُ وَ خداوند عیسی ب گُفتِ: «ایمُن ما رَ زیاد کُ!»
[6] خداوند عیسی جواب ب°دا: «اَگَ ایمُنِ وَ خوردیِ دُنِ خردل دِشتَ بَشِ، مِتنِ وَ ای د رَختِ توت بُگِ از رِشَ دَرب یَیَ نُ دَر دریا کاشته شیَ، وَ از ش°ما فرمُ م بَرَ.
[7] «کَدَکِ ش°ما استَ که خادِمِ دارَه که ز مینَ شخم م زَنَ یا گُسفِندُنَ چُپُنی مِنَ نُ دَم که اُ خادِم ازصحرا وَرگردَ، اربابیُ وَ اُ بُگَ : ”زود باش، بیاسَر سفرَه بَرشی“؟
[8] مَگَ وَجا ای وَاُ ن مِ گ کِ: ”شامِ م°نَ آضِر کُ، لباسِ درُس بَرخا کُ نُ دَم که مِ دارُ مخوارُ نُ م شَمُ، م نَ خِدمَت کُ، بعد تو م خاری اُم شَمی“؟
[9] مَگَ اُ اَرباب وَر ایکه خادِمیُ دستورِنَ انجام دادَ تشکر مِنَ؟
[10] نَفَ، ش°ما اَ اَمتو. دَم که تمامِ چیزِ کِ وَ ش°ما دستور دادَ ش°تَ، اَنجام ب دادِ، بُ گِ: ”ما خادِمُنِ بِ‌منَّتِ نُ فقط وظیفه خا انجام دادَ.“»
[11] عیسی سَر رِ خا وَ شَرِاورشلیم، از جا اِ که بِنِ منطقه سامِرَه اُ ولایَتِ جلیل بو، گرآ مِشَ.
[12] اَمی کِه وَ یَک دِه اِ دَر شَ، خِ دَ تا جذامی رووَرو شَ. اُ جُذامیگُ دور س°تادَدِ نُ
[13] صداخا ب لِ کَردِه نُ ب گُفتِ: «ای عیسی، ای اُستاد، وَر ما رَحم کُ.»
[14] دَم که عیسی اُش نَ ب دی، وَشُ ب°گَ: «ب رَ خود خا وَ کاهنُنِ معبَدِ شوُنی ب دَ.» وَ اُشُ اَ اَمتو که دِشتِ مِرَفتِ شفا بَگرَفتِ.
[15] بعد یکِّ ازاُشُ، دَم که ب دی شفا پِدا کَردَ، اَمتو کِ خِ صدا اِ بلند خدا رَ ستایش مِکَ، وَرگَشتَک
[16] اُ خود خا وَ پُ عیسی پَرُندَکُ از اُ تشکر کَ. اُ مرد سامری بو.
[17] عیسی ب گَ: «مَگَ اُ دَ نَفَر شفا نَگرَفتِ؟ نَفَ نُه تِ د°گَ اَگ جَ اِ؟
[18] غِر از ای غریبَ، کَسِ د°گِ پِدا نَشَ که وَرگَردَنُ خدا رَ ستایِش بُکنَ؟»
[19] بعد وَ اُ ب°گَ: «پُشُ برُ، ایمانِتُ ت رَ شفا دادَ.»
[20] عالِمُنِ فرقه فَریسی ازعیسی پَرسیدِ پادشایی خدا کِی م یآاَ؟ عیسی دَر جواب ب°گَ: «اُمدَنِ پادشایی خدا رَ ن مِشُ خِ دیدَ فَمی،
[21] وَ کَسِ اَ ن مِ گَ کِ سِ کُ اینجیَ یا اُنجی یَ، وَخاطِرِکِ پادشایی خدا دَر بِنِ ش ما استَ.»
[22] بعد وَ شاگردُ ب°گَ: «مَلِم رَسَ کِ آرزو مِ نِ یکِّ از رُزِ پ سِ اِنسانَ بینِ، وَلِ ن مِ بینِ.
[23] مردم وَ ش°ما مِ گِ: ”سِ کُ اُنجی یَ،“ یا ”سِ کُ اینجیَ.“ وَلِش ما بیرو مَرَنُ وَرَدشُ رَن یَفتِ.
[24] وَر ایکِ پ سِ اِنسان دَر رُزِ خا مِثلِ بَرقُ پآ اِ اَستَ که دَر یک لَظَ از ای گُشَ تَ اُ گُشِ آسمُ نَ رُشِ مِ نَ.
[25] وَلِ اول با اَد خِلِ زجر ب کَشَ نُ از سونِ مردمِ ای نسل رد شیَ.
[26] رُزِ پِش از طوفانِ نوح ش طُ بو؟ رُزِ پ سِ اِنسانَ اَمتو مِشُ.
[27] تَ رُزِ کِ نوح س وارِ کشتی شَ، مردم مِ خاردِ نُ م شَمیدِ نُ زَ مِگرَفتِ نُ شوُ مِکَردِ . بَعد سیل ب یُمَ نُ اَمَّ رَ اَلاک کَ.
[28] دَر دوره لوط اَ اَمتُ بو. مردم مِ خاردِنُم شَمیدِ، مِستُندِ نُ مِفرُختِ نُ مِکاشتِ نُ مِساختِ.
[29] وَلِ روزِ کِ لوط از شَرِ سُدوم بیرو ب°رَ، آتِش اُ گوگرد از آسمُ باری نُ اَمِّ اُشنَ اَلاک کَ.
[30] رُزِ ظهور پ سِ اِنسانَ مِثلِ اَم دَمَ.
[31] دَر اُ رُز، کَسِ کِ سَر خُنِ خا بَشَ نُ اثاثی یُ دَرِ خُنَ، وَر وَردِشتنِ شُ پایی ن یَیَ. وَ اُ کِ سَرِ زمی بَشَ اَ وَرِن گَردَ.
[32] زَنِ لوطَ وَ‌یاد ب یَرِ!
[33] اَرکَ ب خآ اَ جُنِ خا حفظ بُکنَ، اُ نَ از دس مِ دَ، وَ اُکِ از جُنِ خا بَگذَرَ، اُ نَ اِفظ مِنَ.
[34] وَ ش°ما مِگُ، دَر اُ شُ از دوُتا کِ رو یک نالینِ، یکِّ بَردَه مِشُ نُ یَکِد گَ مِمُنَ.
[35] وَ از دوُ زَ کِ خِ اَم گندم آس مِ نِ، یکِّ بَردَه مِشُ نُ یَکِد گَ مِمُنَ. [
[36] اَمتو از دوُتا مرد کِ سَرِ ز می اَستِ، یکِّ بَردَه مِشُ نُ یَکِد گَ مِمُنَ.
[37] پَرسیدِ: «اَگجا، آقا؟» عیسی ب°گَ: «اَر‌جا لاشِه بَشَ، لاشخُرُ اَ اُنجا جَمع مِشَ!»