[1] Postquam autem cessavit tumultus, accersitis Paulus discipulis et exhortatus eos, valedixit et profectus est, ut iret in Macedoniam.
[2] Cum autem perambulasset partes illas et exhortatus eos fuisset multo sermone, venit ad Graeciam;
[3] cumque fecisset menses tres, factae sunt illi insidiae a Iudaeis navigaturo in Syriam, habuitque consilium, ut reverteretur per Macedoniam.
[4] Comitabatur autem eum Sopater Pyrrhi Beroeensis, Thessalonicensium vero Aristarchus et Secundus et Gaius Derbeus et Timotheus, Asiani vero Tychicus et Trophimus.
[5] Hi cum praecessissent, sustinebant nos Troade;
[6] nos vero navigavimus post dies Azymorum a Philippis et venimus ad eos Troadem in diebus quinque, ubi demorati sumus diebus septem.
[7] In una autem sabbatorum, cum convenissemus ad frangendum panem, Paulus disputabat eis, profecturus in crastinum, protraxitque sermonem usque in mediam noctem.
[8] Erant autem lampades copiosae in cenaculo, ubi eramus congregati;
[9] sedens autem quidam adulescens nomine Eutychus super fenestram, cum mergeretur somno gravi, disputante diutius Paulo, eductus somno cecidit de tertio cenaculo deorsum et sublatus est mortuus.
[10] Cum descendisset autem Paulus, incubuit super eum et complexus dixit: “ Nolite turbari, anima enim ipsius in eo est! ”.
[11] Ascendens autem frangensque panem et gustans satisque allocutus usque in lucem, sic profectus est.
[12] Adduxerunt autem puerum viventem et consolati sunt non minime.
[13] Nos autem praecedentes navi enavigavimus in Asson, inde suscepturi Paulum; sic enim disposuerat volens ipse per terram iter facere.
[14] Cum autem convenisset nos in Asson, assumpto eo, venimus Mitylenen
[15] et inde navigantes sequenti die pervenimus contra Chium et alia applicuimus Samum et sequenti venimus Miletum.
[16] Proposuerat enim Paulus transnavigare Ephesum, ne qua mora illi fieret in Asia; festinabat enim, si possibile sibi esset, ut diem Pentecosten faceret Hierosolymis.
[17] A Mileto autem mittens Ephesum convocavit presbyteros ecclesiae.
[18] Qui cum venissent ad eum, dixit eis: “ Vos scitis a prima die, qua ingressus sum in Asiam, qualiter vobiscum per omne tempus fuerim,
[19] serviens Domino cum omni humilitate et lacrimis et tentationibus, quae mihi acciderunt in insidiis Iudaeorum;
[20] quomodo nihil subtraxerim utilium, quominus annuntiarem vobis et docerem vos publice et per domos,
[21] testificans Iudaeis atque Graecis in Deum paenitentiam et fidem in Dominum nostrum Iesum.
[22] Et nunc ecce alligatus ego Spiritu vado in Ierusalem, quae in ea eventura sint mihi ignorans,
[23] nisi quod Spiritus Sanctus per omnes civitates protestatur mihi dicens quoniam vincula et tribulationes me manent.
[24] Sed nihili facio animam meam pretiosam mihi, dummodo consummem cursum meum et ministerium, quod accepi a Domino Iesu, testificari evangelium gratiae Dei.
[25] Et nunc ecce ego scio quia amplius non videbitis faciem meam vos omnes, per quos transivi praedicans regnum;
[26] quapropter contestor vos hodierna die, quia mundus sum a sanguine omnium;
[27] non enim subterfugi, quominus annuntiarem omne consilium Dei vobis.
[28] Attendite vobis et universo gregi, in quo vos Spiritus Sanctus posuit episcopos, pascere ecclesiam Dei, quam acquisivit sanguine suo.
[29] Ego scio quoniam intrabunt post discessionem meam lupi graves in vos non parcentes gregi;
[30] et ex vobis ipsis exsurgent viri loquentes perversa, ut abstrahant discipulos post se.
[31] Propter quod vigilate, memoria retinentes quoniam per triennium nocte et die non cessavi cum lacrimis monens unumquemque vestrum.
[32] Et nunc commendo vos Deo et verbo gratiae ipsius, qui potens est aedificare et dare hereditatem in sanctificatis omnibus.
[33] Argentum aut aurum aut vestem nullius concupivi;
[34] ipsi scitis quoniam ad ea, quae mihi opus erant et his, qui mecum sunt, ministraverunt manus istae.
[35] Omnia ostendi vobis quoniam sic laborantes oportet suscipere infirmos, ac meminisse verborum Domini Iesu, quoniam ipse dixit: “Beatius est magis dare quam accipere!” ”.
[36] Et cum haec dixisset, positis genibus suis, cum omnibus illis oravit.
[37] Magnus autem fletus factus est omnium; et procumbentes super collum Pauli osculabantur eum
[38] dolentes maxime in verbo, quod dixerat, quoniam amplius faciem eius non essent visuri. Et deducebant eum ad navem.