[1] ພຣະເຢຊູເຈົ້າໄດ້ຈາກບ່ອນນັ້ນ ແລະກັບຄືນໄປຍັງເມືອງຂອງ^ພຣະອົງ ໂດຍມີພວກສາວົກຂອງ^ພຣະອົງຕິດຕາມໄປນຳ.
[2] ພໍເຖິງວັນ^ຊະບາໂຕ ພຣະອົງກໍໄດ້ຕັ້ງຕົ້ນສັ່ງສອນໃນທຳມະສາລາ ປະຊາຊົນຫລວງຫລາຍຢູ່ໃນທີ່ນັ້ນ ແລະເມື່ອພວກເຂົາໄດ້ຍິນຄຳສອນຂອງ^ພຣະອົງ ທຸກຄົນຕ່າງກໍງຶດປະຫລາດ^ໃຈ ພວກເຂົາຖາມກັນວ່າ, “ຄົນນີ້ເອົາຄຳສັ່ງສອນທັງໝົດນີ້ມາແຕ່ໃສ? ສະຕິປັນຍາທີ່ໄດ້ໃຫ້ແກ່ຄົນນີ້ແມ່ນປັນຍາຢ່າງໃດ? ເພາະການອັດສະຈັນເຫລົ່ານີ້ກໍໄດ້ສຳເລັດດ້ວຍມືຂອງ^ລາວ.
[3] ລາວບໍ່ແມ່ນຊ່າງໄມ້ລູກຊາຍຂອງ^ມາຣີ ແລະເປັນອ້າຍຂອງ^ຢາໂກໂບ, ໂຢເຊັບ, ຢູດາ ແລະ ຊີໂມນນັ້ນບໍ? ພວກນ້ອງສາວຂອງ^ລາວກໍຢູ່ໃນເມືອງນີ້ບໍ່ແມ່ນບໍ?” ສະນັ້ນ ພວກເຂົາຈຶ່ງບໍ່ຍອມຮັບພຣະອົງ.
[4] ແລ້ວພຣະເຢຊູເຈົ້າກໍກ່າວແກ່ພວກເຂົາວ່າ, “ຜູ້^ປະກາດ^ພຣະທຳໄດ້ຮັບຄວາມ^ເຄົາຣົບ^ນັບຖືທົ່ວທຸກບ່ອນ ເວັ້ນໄວ້ແຕ່ໃນບ້ານເມືອງຂອງຕົນ, ຍາດຕິພີ່ນ້ອງຂອງຕົນ ແລະຄອບຄົວຂອງຕົນ.”
[5] ພຣະເຢຊູເຈົ້າບໍ່ໄດ້ເຮັດການອັດສະຈັນໃດໆຢູ່ໃນເມືອງນີ້ ນອກຈາກພຣະອົງໄດ້ວາງມືໃສ່ຄົນເຈັບໄຂ້^ໄດ້ປ່ວຍບາງຄົນ ແລະຊົງໂຜດຮັກສາພວກເຂົາໃຫ້ຫາຍດີ.
[6] ພຣະອົງປະຫລາດ^ໃຈຫລາຍທີ່ເຫັນຊາວເມືອງບໍ່ມີຄວາມເຊື່ອ ແລ້ວພຣະເຢຊູເຈົ້າກໍໄດ້ສັ່ງສອນທົ່ວທຸກບ້ານທີ່ຢູ່ອ້ອມຮອບເຂດນັ້ນ.
[7] ພຣະອົງໄດ້ເອີ້ນສາວົກສິບສອງຄົນມາ ແລະໃຊ້ພວກເພິ່ນອອກໄປເປັນຄູ່ໆ ໂດຍໃຫ້ພວກເພິ່ນມີສິດອຳນາດເໜືອບັນດາຜີຊົ່ວຮ້າຍ
[8] ແລະ ສັ່ງພວກເພິ່ນວ່າ, “ໃນການອອກໄປນີ້ ພວກເຈົ້າຢ່າເອົາຫຍັງໄປນຳນອກຈາກໄມ້ຄ້ອນເທົ້າເທົ່ານັ້ນ ຢ່າເອົາອາຫານ ຖົງ ຫລືເງິນໃສ່ກະເປົາ ສາຍຮັດແອວໄປນຳ.
[9] ຈົ່ງໃສ່ເກີບ ແຕ່ຢ່າເອົາເຄື່ອງນຸ່ງເພື່ອປ່ຽນໄປນຳ.”
[10] ພຣະອົງຍັງສັ່ງອີກວ່າ, “ເຮືອນໃດທີ່ຕ້ອນຮັບພວກເຈົ້າ ຈົ່ງຢູ່ໃນເຮືອນນັ້ນ ຈົນກວ່າພວກເຈົ້າຈາກບ່ອນນັ້ນໄປ.
[11] ຖ້າບ່ອນໃດບໍ່ຕ້ອນຮັບພວກເຈົ້າ ຈົ່ງໄປຈາກບ່ອນນັ້ນ ແລະສັ່ນຂີ້ຝຸ່ນທີ່ຕີນຂອງ^ພວກເຈົ້າອອກ.”
[12] ສະນັ້ນ ພວກເພິ່ນຈຶ່ງອອກໄປປະກາດໃຫ້ຄົນທັງຫລາຍຖິ້ມໃຈເກົ່າ^ເອົາໃຈໃໝ່.
[13] ພວກເພິ່ນໄດ້ຂັບໄລ່ຜີມານຮ້າຍອອກຫລາຍໂຕ ແລະໄດ້ເອົານໍ້າມັນຊາໂລມທາພວກເຂົາຫລາຍຄົນໃຫ້ຫາຍດີພະຍາດ.
[14] ກະສັດເຮໂຣດ ໄດ້ຍິນເຖິງເລື່ອງພຣະເຢຊູເຈົ້າ ເພາະຊື່ສຽງຂອງ^ພຣະອົງໄດ້ຊ່າລືໄປທົ່ວທຸກແຫ່ງຫົນ ບາງຄົນໄດ້ເວົ້າວ່າ, “ໂຢຮັນບັບຕິສະໂຕຄືນມີຊີວິດອີກແລ້ວ ດ້ວຍເຫດນີ້ ເພິ່ນຈຶ່ງມີຣິດອຳນາດເຮັດການອັດສະຈັນຫລາຍປະການ.”
[15] ສ່ວນຄົນອື່ນເວົ້າວ່າ, “ເພິ່ນແມ່ນເອລີຢາ.” ແຕ່ຄົນອື່ນອີກເວົ້າວ່າ, “ເພິ່ນເປັນຜູ້ທຳນວາຍເໝືອນກັນກັບຜູ້ໜຶ່ງ ໃນພວກຜູ້ທຳນວາຍແຕ່ກ່ອນ.”
[16] ເມື່ອກະສັດເຮໂຣດໄດ້ຍິນເຊັ່ນນັ້ນ ເພິ່ນກໍເວົ້າວ່າ, “ລາວແມ່ນໂຢຮັນບັບຕິສະໂຕ ຜູ້ເຮົາໄດ້ສັ່ງໃຫ້ຕັດຫົວຜູ້ນັ້ນແຫລະ ໄດ້ຄືນມີຊີວິດອີກ.”
[17] ກະສັດເຮໂຣດເອງເປັນຜູ້ສັ່ງໃຫ້ຈັບໂຢຮັນຜູກມັດ ແລະຂັງລາວໄວ້ໃນຄຸກ, ກະສັດເຮໂຣດໄດ້ເຮັດເຊັ່ນນີ້ ເພາະນາງ^ເຮໂຣເດຍຜູ້ທີ່ຕົນໄດ້ແຕ່ງງານນຳນັ້ນ ຊຶ່ງນາງເຄີຍໄດ້ເປັນເມຍຟີລິບນ້ອງຊາຍຂອງຕົນມາກ່ອນ.
[18] ໂຢຮັນບັບຕິສະໂຕເຄີຍບອກ ເຮໂຣດວ່າ, “ບໍ່ເປັນການຖືກຕ້ອງທີ່ເຈົ້າຈະເອົານ້ອງໃພ້ຂອງຕົນເປັນເມຍ.”
[19] ດັ່ງນັ້ນ ນາງ^ເຮໂຣເດຍຈຶ່ງຄຽດແຄ້ນໃຫ້ໂຢຮັນ ແລະຕ້ອງການຂ້າລາວ ແຕ່ນາງເຮັດບໍ່ໄດ້ຍ້ອນເຮໂຣດຢ້ານຢຳໂຢຮັນ, ເພາະວ່າໂຢຮັນເປັນຄົນດີ ແລະບໍຣິສຸດສັດຊື່. ດັ່ງນັ້ນ ເຮໂຣດຈຶ່ງປ້ອງກັນລາວໄວ້.
[20] ເມື່ອກະສັດເຮໂຣດຟັງໂຢຮັນເວົ້າເທື່ອໃດ ເພິ່ນກໍຮູ້ສຶກອຶດອັດໃຈເທື່ອນັ້ນ, ແຕ່ເຖິງປານນັ້ນ ເພິ່ນກໍຍອມຟັງໂຢຮັນເວົ້າດ້ວຍຄວາມ^ຍິນດີ.
[21] ໃນທີ່ສຸດ ນາງ^ເຮໂຣເດຍກໍໄດ້ໂອກາດໃນວັນສະຫລອງວັນເກີດຂອງ^ກະສັດເຮໂຣດ ເມື່ອເພິ່ນໄດ້ຈັດງານລ້ຽງສະຫລອງ ແລະເຊື້ອເຊີນບັນດາຂ້າຣາຊການຂັ້ນສູງມາຮ່ວມຄື: ຄະນະລັດຖະບານ, ບັນດານາຍທະຫານໃນກອງທັບ, ຕະຫລອດທັງບຸກຄົນສຳຄັນຕ່າງໆໃນແຂວງຄາລີເລ.
[22] ລູກສາວຂອງ^ນາງ^ເຮໂຣເດຍໄດ້ເຂົ້າມາຟ້ອນໃນຫ້ອງຈັດງານ, ນາງເປັນທີ່ພໍໃຈເຮໂຣດ ແລະບັນດາແຂກທີ່ໄດ້ເຊີນມາ, ກະສັດຈຶ່ງກ່າວແກ່ຍິງສາວວ່າ, “ເຈົ້າຢາກໄດ້ສິ່ງໃດ ຈົ່ງຂໍມາ? ແລະເຮົາຈະໃຫ້ສິ່ງນັ້ນ.”
[23] ແລ້ວເພິ່ນກໍສາບານປະຕິຍານວ່າ, “ເຮົາຈະໃຫ້ທຸກສິ່ງທີ່ເຈົ້າຂໍມາ ແມ່ນແຕ່ເຄິ່ງໜຶ່ງຂອງ^ອານາຈັກຂອງເຮົາ.”
[24] ດັ່ງນັ້ນ ຍິງສາວຈຶ່ງອອກໄປຖາມແມ່ຂອງຕົນວ່າ, “ລູກຈະຂໍສິ່ງໃດດີ?” ແມ່ຈຶ່ງຕອບວ່າ, “ຂໍຫົວຂອງ^ໂຢຮັນບັບຕິສະໂຕ”
[25] ຍິງສາວຟ້າວກັບຄືນໄປຫາກະສັດທັນທີ ແລະເວົ້າວ່າ, “ຂ້ານ້ອຍຕ້ອງການໃຫ້ທ່ານເອົາຫົວຂອງ^ໂຢຮັນບັບຕິສະໂຕ ໃສ່ຖາດມາໃຫ້ຂ້ານ້ອຍໃນທີ່ນີ້ແລະດຽວນີ້”
[26] ເລື່ອງນີ້ເຮັດໃຫ້ກະສັດເປັນທຸກໃຈໜັກ ແຕ່ເພິ່ນບໍ່ອາດປະຕິເສດນາງໄດ້ ເພາະໄດ້ສັນຍາສາບານໄວ້ກັບນາງແລ້ວ ຕໍ່ໜ້າບັນດາແຂກທັງໝົດຂອງຕົນ.
[27] ສະນັ້ນ ເພິ່ນຈຶ່ງສັ່ງທະຫານຍາມໃຫ້ອອກໄປ ແລະນຳເອົາຫົວຂອງ^ໂຢຮັນເຂົ້າມາ, ທະຫານຍາມຈຶ່ງໄປຍັງຄຸກ ແລະຕັດຫົວຂອງ^ໂຢຮັນ.
[28] ແລ້ວນຳຫົວໃສ່ຖາດເຂົ້າມາມອບໃຫ້ຍິງສາວ ແລະ ນາງກໍມອບຕໍ່ໃຫ້ແມ່ຂອງຕົນ.
[29] ເມື່ອພວກສິດຂອງ^ໂຢຮັນຮູ້ຂ່າວນີ້ ພວກເຂົາກໍມາເອົາສົບຂອງ^ເພິ່ນ ແລ້ວນຳໄປວາງໄວ້ໃນອຸບມຸງ.
[30] ຝ່າຍພວກອັກຄະສາວົກໄດ້ກັບມາຫາພຣະເຢຊູເຈົ້າ ແລ້ວເລົ່າທຸກສິ່ງທີ່ພວກຕົນໄດ້ເຮັດ ແລະໄດ້ສັ່ງສອນສູ່ພຣະອົງຟັງ.
[31] ມີປະຊາຊົນຫລວງຫລາຍທຽວໄປມາ ຈົນພຣະເຢຊູເຈົ້າ ແລະພວກສາວົກບໍ່ມີເວລາກິນເຂົ້າ. ດັ່ງນັ້ນ ພຣະອົງຈຶ່ງກ່າວແກ່ພວກສາວົກວ່າ, “ຈົ່ງອອກໄປຍັງບ່ອນມິດງຽບ ເພື່ອໃຫ້ພວກເຈົ້າພັກຜ່ອນຈັກຄາວໜຶ່ງ.”
[32] ສະນັ້ນ ພຣະເຢຊູເຈົ້າກັບພວກສາວົກ ຈຶ່ງຂີ່ເຮືອອອກໄປຍັງບ່ອນມິດງຽບຕ່າງຫາກ.
[33] ແຕ່ມີປະຊາຊົນຫລາຍຄົນໄດ້ເຫັນພຣະເຢຊູເຈົ້າກັບພວກສາວົກອອກໄປ ຈຶ່ງຮູ້ໄດ້ທັນທີ. ສະນັ້ນ ປະຊາຊົນຈາກທຸກເມຶອງຈຶ່ງເດີນທາງຍ່າງໄປລ່ວງໜ້າ ກ່ອນພຣະເຢຊູເຈົ້າກັບພວກສາວົກຈະໄປເຖິງນັ້ນ.
[34] ພໍພຣະເຢຊູເຈົ້າອອກຈາກເຮືອ ພຣະອົງກໍເຫັນປະຊາຊົນໝູ່ໃຫຍ່ ຈຶ່ງສົງສານຄົນເຫລົ່ານັ້ນ ເພາະພວກເຂົາເປັນເໝືອນຝູງແກະທີ່ບໍ່ມີຜູ້ລ້ຽງ. ສະນັ້ນ ພຣະອົງຈຶ່ງຕັ້ງຕົ້ນສັ່ງສອນພວກເຂົາຫລາຍປະການ.
[35] ເມື່ອຄ້າຍຄໍ່າມາແລ້ວ ພວກສາວົກຈຶ່ງມາຫາພຣະເຢຊູເຈົ້າ ແລະເວົ້າວ່າ, “ຄໍ່າແລ້ວເດ ແລະທີ່ນີ້ກໍເປັນປ່າ.
[36] ຂໍໃຫ້ປະຊາຊົນເລີກເມືອຫາຊື້ອາຫານກິນ ຕາມບ້ານໄຮ່^ບ້ານນາແຖບນີ້ສາ.”
[37] ພຣະເຢຊູເຈົ້າຕອບພວກເພິ່ນວ່າ, “ພວກເຈົ້າຈົ່ງເອົາອາຫານໃຫ້ພວກເຂົາກິນສາ.” ພວກສາວົກຖາມພຣະອົງວ່າ, “ທ່ານຕ້ອງການໃຫ້ພວກຂ້ານ້ອຍໄປຫາຊື້ອາຫານ ລາຄາເຖິງສອງຮ້ອຍຫລຽນເງິນ ໃຫ້ພວກເຂົາກິນບໍ?”
[38] ດັ່ງນັ້ນ ພຣະເຢຊູເຈົ້າຈຶ່ງຖາມພວກເພິ່ນວ່າ, “ພວກເຈົ້າມີເຂົ້າຈີ່ຈັກກ້ອນ? ຈົ່ງໄປເບິ່ງດູ?” ເມື່ອພວກເພິ່ນໄປຊອກເບິ່ງແລ້ວ ກໍມາບອກພຣະເຢຊູເຈົ້າວ່າ, “ມີເຂົ້າຈີ່ຫ້າກ້ອນ ແລະປາສອງໂຕ.”
[39] ແລ້ວພຣະເຢຊູເຈົ້າກໍບອກບັນດາສາວົກຂອງ^ພຣະອົງ ຈັດປະຊາຊົນເຂົ້າກັນໃຫ້ເປັນໝູ່ໆ ແລະໃຫ້ນັ່ງລົງຕາມທົ່ງຫຍ້າຂຽວສົດ.
[40] ສະນັ້ນ ປະຊາຊົນຈຶ່ງນັ່ງລົງເປັນຖັນເປັນແຖວ ຄືແຖວລະຮ້ອຍຄົນ ແລະແຖວລະຫ້າສິບຄົນ.
[41] ແລ້ວພຣະເຢຊູເຈົ້າກໍຈັບເອົາເຂົ້າຈີ່ຫ້າກ້ອນແລະປາສອງໂຕນັ້ນ ໂດຍເງີຍໜ້າຂຶ້ນສູ່ຟ້າສະຫວັນ ແລະໂມທະນາຂອບພຣະຄຸນພຣະເຈົ້າ ແລ້ວຫັກເຂົ້າຈີ່ ແລະຍື່ນໃຫ້ພວກສາວົກນຳໄປແຈກຢາຍແກ່ປະຊາຊົນ ພຣະອົງຍັງໄດ້ແບ່ງປັນປາສອງໂຕໃຫ້ພວກເຂົາທົ່ວເຖິງກັນອີກດ້ວຍ.
[42] ພວກເຂົາກິນອີ່ມທຸກຄົນ.
[43] ແລ້ວພວກສາວົກກໍເກັບເຂົ້າຈີ່ແລະປາທີ່ເຫລືອນັ້ນ ໄດ້ເຕັມສິບສອງກະບຸງ.
[44] ໃນຈຳນວນປະຊາຊົນທີ່ໄດ້ກິນເຂົ້າຈີ່ນັ້ນ ມີຜູ້ຊາຍຫ້າພັນຄົນ.
[45] ໃນທັນໃດນັ້ນ ພຣະເຢຊູເຈົ້າກໍຈັດໃຫ້ພວກສາວົກຂອງ^ພຣະອົງ ລົງຂີ່ເຮືອໄປເມືອງເບັດຊາອີດາ ຊຶ່ງຢູ່ຟາກໜຶ່ງອີກກ່ອນ ສ່ວນພຣະອົງນັ້ນໄດ້ບອກປະຊາຊົນໃຫ້ເລີກເມືອ.
[46] ເມື່ອລາຈາກພວກເຂົາແລ້ວ ພຣະອົງໄດ້ຂຶ້ນໄປເທິງພູເຂົາ ເພື່ອພາວັນນາ^ອະທິຖານ.
[47] ເມື່ອຄໍ່າມາແລ້ວ ເຮືອທີ່ພວກສາວົກຂີ່ໄປນັ້ນ ກໍຢູ່ກາງທະເລສາບ ສ່ວນພຣະອົງຢູ່ເທິງບົກແຕ່ອົງດຽວ.
[48] ພຣະອົງເຫັນວ່າ ພວກສາວົກພາຍເຮືອໄປໄດ້ດ້ວຍຄວາມ^ລຳບາກຫລາຍ ເພາະເຮືອຕ້ານທວນລົມຢູ່, ເມື່ອເຖິງປະມານຂ້ອນແຈ້ງ ພຣະອົງຈຶ່ງຍ່າງເທິງໜ້ານໍ້າໄປຫາພວກສາວົກ ແລະເໝືອນດັ່ງຈະກາຍພວກເພິ່ນໄປ.
[49] ແຕ່ເມື່ອພວກສາວົກເຫັນພຣະອົງຍ່າງເທິງໜ້ານໍ້າ ກໍຄິດວ່າແມ່ນຜີ ຈຶ່ງພາກັນຮ້ອງຂຶ້ນ.
[50] ເພາະທຸກຄົນຕ່າງກໍຕົກສະທ້ານຢ້ານກົວທີ່ສຸດ. ໃນທັນໃດນັ້ນ ພຣະເຢຊູເຈົ້າກ່າວແກ່ພວກເພິ່ນວ່າ, “ຢ່າກະວົນ^ກະວາຍໃຈເທາະ ແມ່ນເຮົາເອງ ຢ່າສູ່ຢ້ານ”
[51] ແລ້ວພຣະອົງກໍຂຶ້ນໄປໃນເຮືອຫາພວກເພິ່ນ ແລະລົມກໍງຽບລົງ ພວກສາວົກເຕັມໄປດ້ວຍຄວາມ^ປະຫລາດອັດສະຈັນໃຈເຫລືອເກີນ
[52] ເພາະພວກເພິ່ນບໍ່ເຂົ້າໃຈຄວາມ^ໝາຍອັນແທ້ຈິງ ກ່ຽວກັບການລ້ຽງຫ້າພັນຄົນ, ສະຕິປັນຍາຂອງ^ພວກເພິ່ນຍັງແຂງກະດ້າງ ແລະປຶກຕັນຢູ່.
[53] ເມື່ອພຣະເຢຊູເຈົ້າ ແລະພວກສາວົກໄດ້ຂ້າມທະເລສາບມາເຖິງ ກໍຈອດເຮືອໄວ້ທີ່ທ່າເມືອງເຄັນເນຊາເຣັດ.
[54] ພໍລົງເຮືອໄປ ປະຊາຊົນກໍຮູ້ຈັກວ່າແມ່ນພຣະເຢຊູເຈົ້າ.
[55] ສະນັ້ນ ພວກເຂົາຈຶ່ງຮີບຟ້າວໄປທົ່ວຂົງເຂດນັ້ນ ແລະເມື່ອຮູ້ວ່າພຣະອົງຢູ່ບ່ອນໃດ, ພວກເຂົາກໍເອົາຄົນເຈັບປ່ວຍໃສ່ບ່ອນນອນຫາມມາຫາພຣະອົງ.
[56] ເມື່ອພຣະອົງສະເດັດໄປທີ່ໃດ ໃນເມືອງ ຫລືບ້ານນອກ, ບ້ານນາກໍດີ ພວກເຂົາກໍເອົາຄົນເຈັບປ່ວຍມາວາງໄວ້ຕາມແຄມທາງບ່ອນຊຸມຊົນ ແລ້ວທູນຂໍພຣະອົງຊົງໂຜດໃຫ້ຄົນເຈັບປ່ວຍໄດ້ບາຍແຕ່ແຄມເຄື່ອງນຸ່ງຂອງ^ພຣະອົງ ແລະຜູ້ໄດ້ບາຍແລ້ວກໍຖືກຊົງໂຜດໃຫ້ດີພະຍາດທຸກຄົນ.