[1] ຍັງອີກສອງວັນ ກໍຈະເຖິງເທດສະການປັດສະຄາ ແລະເທດສະການເຂົ້າຈີ່ບໍ່ມີເຊື້ອແປ້ງ ພວກຫົວໜ້າປະໂຣຫິດແລະພວກທຳມະຈານ ຕ່າງກໍຄິດຫາອຸບາຍຈັບພຣະເຢຊູເຈົ້າ ເພື່ອຈະສັງຫານພຣະອົງ.
[2] ຄືພວກເຂົາເວົ້າຕໍ່ກັນແລະກັນວ່າ, “ພວກເຮົາບໍ່ຕ້ອງເຮັດຍາມເທດສະການ ບໍ່ດັ່ງນັ້ນ, ປະຊາຊົນອາດຈະລຸກຮື້ຂຶ້ນກໍໄດ້.”
[3] ໃນເວລາດຽວກັນນັ້ນ ພຣະເຢຊູເຈົ້າໄດ້ໄປທີ່ເຮືອນຂອງ^ຊີໂມນ, ຊາຍທີ່ເປັນໂຣກຂີ້ທູດໃນບ້ານເບັດທານີ, ຂະນະທີ່ພຣະເຢຊູເຈົ້າຮັບປະທານຢູ່ນັ້ນ ກໍມີຍິງຜູ້ໜຶ່ງຖືເຕົ້າຫີນຂາວ ຊຶ່ງບັນຈຸນໍ້າມັນຫອມຊະນິດໜຶ່ງ ລາຄາແພງຫລາຍເຂົ້າມາຫາພຣະອົງ ແລ້ວຫັກຄໍເຕົ້ານັ້ນ ແລະຖອກນໍ້າມັນຫອມຫົດສົງຫົວພຣະອົງ.
[4] ມີບາງຄົນໃນທີ່ນັ້ນເຄືອງໃຈ ຈຶ່ງເວົ້າກັນວ່າ, “ເຫດໃດ ຈຶ່ງເຮັດໃຫ້ນໍ້າມັນຫອມນີ້ເສຍໄປລ້າໆ?
[5] ຖ້າຂາຍກໍຄົງໄດ້ກວ່າສາມຮ້ອຍຫລຽນເງິນ ເພື່ອເອົາໄປແຈກໃຫ້ຄົນ^ຍາກຈົນ” ແລ້ວພວກເຂົາກໍຕຳໜິຕິຕຽນຍິງຜູ້ນີ້ຢ່າງໜັກ.
[6] ແຕ່ພຣະເຢຊູເຈົ້າກ່າວວ່າ, “ຊ່າງນາງເທາະ ພວກເຈົ້າກວນ^ໃຈນາງເຮັດຫຍັງ? ນາງໄດ້ເຮັດສິ່ງທີ່ຈົບງາມແກ່ເຮົາແລ້ວ.
[7] ພວກເຈົ້າຈະມີຄົນ^ຍາກຈົນຢູ່ກັບພວກເຈົ້າສະເໝີ ແລະພວກເຈົ້າຊ່ວຍພວກເຂົາຍາມໃດກໍໄດ້, ແຕ່ພວກເຈົ້າຈະບໍ່ມີເຮົາສະເໝີໄປ.
[8] ນາງເຮັດເທົ່າທີ່ນາງເຮັດໄດ້, ນາງຖອກນໍ້າມັນຫອມໃສ່ຮ່າງກາຍຂອງເຮົາ ເພື່ອຕຽມການປົງສົບຂອງເຮົາລ່ວງໜ້າ.
[9] ບັດນີ້ ເຮົາບອກພວກເຈົ້າຕາມ^ຄວາມຈິງວ່າ ທຸກບ່ອນທົ່ວໂລກທີ່ມີການປະກາດຂ່າວປະເສີດ ສິ່ງທີ່ຍິງຜູ້ນີ້ໄດ້ເຮັດຈະເປັນທີ່ເລື່ອງລືກັນໄປ ເພື່ອລະນຶກເຖິງນາງ.”
[10] ແລ້ວຢູດາອິດສະກາຣີອົດ ຄົນໜຶ່ງໃນພວກສາວົກສິບສອງຄົນ ກໍໄດ້ໜີໄປຫາບັນດາຫົວໜ້າປະໂຣຫິດ, ເພື່ອຈະມອບພຣະເຢຊູເຈົ້າໃຫ້ພວກເຂົາ.
[11] ບັນດາຫົວໜ້າປະໂຣຫິດດີໃຈຫລາຍທີ່ໄດ້ຍິນເລື່ອງນີ້ ແລະສັນຍາວ່າຈະເອົາເງິນໃຫ້ລາວ. ດັ່ງນັ້ນ ຢູດາຈຶ່ງຊອກຫາໂອກາດອັນດີ ເພື່ອຈະມອບພຣະເຢຊູເຈົ້າໃຫ້ພວກເຂົາ.
[12] ໃນວັນທີໜຶ່ງຂອງ^ເທດສະການເຂົ້າຈີ່ບໍ່ມີເຊື້ອແປ້ງ ຄືວັນທີ່ພວກເຂົາຂ້າລູກແກະ ເພື່ອຈັດແຈ່ງອາຫານປັດສະຄາ ບັນດາສາວົກຂອງ^ພຣະເຢຊູເຈົ້າໄດ້ຖາມພຣະອົງວ່າ, “ທ່ານຢາກໃຫ້ພວກຂ້ານ້ອຍໄປຈັດແຈ່ງອາຫານປັດສະຄາສຳລັບທ່ານຢູ່ທີ່ໃດ?”
[13] ສະນັ້ນ ພຣະອົງຈຶ່ງໃຊ້ສາວົກສອງຄົນໃນພວກເພິ່ນໄປ ໂດຍສັ່ງວ່າ, “ຈົ່ງເຂົ້າໄປໃນເມືອງ ຈະມີຊາຍຄົນໜຶ່ງແບກໄຫນໍ້າມາພົບພວກເຈົ້າ, ເຈົ້າຈົ່ງຕາມຜູ້ນັ້ນໄປ
[14] ລາວຈະເຂົ້າໄປໃນເຮືອນຫລັງໃດຈົ່ງເວົ້າກັບເຈົ້າຂອງ^ເຮືອນນັ້ນວ່າ, ‘ອາຈານຖາມວ່າ ຫ້ອງທີ່ເພິ່ນກັບພວກສາວົກຂອງ^ເພິ່ນ ຈະກິນອາຫານປັດສະຄາຢູ່ໃສ?’
[15] ແລ້ວເຈົ້າຂອງ^ເຮືອນກໍຈະຊີ້ໃຫ້ພວກເຈົ້າເຫັນຫ້ອງໂຖງໃຫຍ່ ຢູ່ຊັ້ນເທິງທີ່ຕົບແຕ່ງໄວ້ຮຽບຮ້ອຍແລ້ວ, ທີ່ນັ້ນແຫລະ ພວກເຈົ້າຈົ່ງຈັດແຈ່ງທຸກສິ່ງຕຽມໄວ້ສຳລັບພວກເຮົາ.”
[16] ສາວົກສອງຄົນຈຶ່ງໄດ້ອອກໄປ ແລະໄດ້ເຂົ້າໄປໃນເມືອງ, ພວກເພິ່ນໄດ້ພົບຕາມທີ່ພຣະເຢຊູເຈົ້າໄດ້ບອກໄວ້ທຸກປະການ ແລະພວກເພິ່ນກໍໄດ້ຈັດແຈ່ງອາຫານສຳລັບປັດສະຄາ.
[17] ເມື່ອເຖິງຕອນຄໍ່າ ພຣະເຢຊູເຈົ້າກັບພວກສາວົກສິບສອງຄົນກໍເຂົ້າມາ.
[18] ເມື່ອພວກເພິ່ນກຳລັງຮັບປະທານອາຫານຢູ່ນັ້ນ ພຣະເຢຊູເຈົ້າໄດ້ກ່າວວ່າ, “ເຮົາບອກພວກເຈົ້າຕາມ^ຄວາມຈິງວ່າ, ຜູ້ໜຶ່ງໃນພວກເຈົ້າຈະທໍລະຍົດເຮົາ ຄືຜູ້ໜຶ່ງທີ່ຮ່ວມພາເຂົ້າຢູ່ນຳເຮົານີ້ແຫລະ.”
[19] ພວກສາວົກຕ່າງກໍເປັນທຸກໃຈຫລາຍ ແລະຖາມພຣະອົງເທື່ອລະຄົນວ່າ, “ທ່ານຄົງບໍ່ໝາຍເຖິງຂ້ານ້ອຍ ແມ່ນບໍ່?”
[20] ພຣະເຢຊູເຈົ້າຊົງຕອບວ່າ, “ແມ່ນຄົນໜຶ່ງໃນພວກເຈົ້າສິບສອງຄົນນີ້ແຫລະ ຄືຜູ້ທີ່ຈໍ້າຮ່ວມຖ້ວຍດຽວກັນກັບເຮົາ.
[21] ດ້ວຍວ່າ, ບຸດມະນຸດຈະຈາກໄປ ຕາມທີ່ມີຂຽນໄວ້ໃນພຣະຄຳພີ ແຕ່ໄພພິບັດຈະຕົກຖືກຜູ້ທີ່ທໍລະຍົດບຸດມະນຸດ ຖ້າຄົນຜູ້ນີ້ບໍ່ເກີດມາກໍເປັນການດີກວ່າ.”
[22] ໃນລະຫວ່າງອາຫານແລງຄາບສຸດທ້າຍນັ້ນ ພຣະເຢຊູເຈົ້າໄດ້ຈັບເອົາເຂົ້າຈີ່ມາໂມທະນາຂອບພຣະຄຸນແລ້ວ ພຣະເຢຊູເຈົ້າກໍຫັກເຂົ້າຈີ່ນັ້ນ ແລະຍື່ນໃຫ້ແກ່ພວກສາວົກ ແລະກ່າວວ່າ, “ຈົ່ງຮັບເອົາເທີ້ນ ນີ້ແຫລະ ຄືກາຍຂອງເຮົາ.”
[23] ແລ້ວພຣະອົງກໍຈັບເອົາຈອກມາໂມທະນາຂອບພຣະຄຸນ ແລະຍື່ນໃຫ້ພວກເພິ່ນ ແລະພວກເພິ່ນກໍຮັບດື່ມທຸກຄົນ.
[24] ພຣະເຢຊູເຈົ້າກ່າວວ່າ, “ນີ້ແຫລະ ຄືເລືອດຂອງເຮົາ ແມ່ນເລືອດຂອງ^ພັນທະສັນຍາໃໝ່ ທີ່ຫລັ່ງໄຫລອອກສຳລັບຄົນທັງຫລາຍ.
[25] ເຮົາບອກພວກເຈົ້າຕາມ^ຄວາມຈິງວ່າ ເຮົາຈະບໍ່ດື່ມນໍ້າອະງຸ່ນນີ້ອີກຈັກເທື່ອ ຈົນກວ່າເຖິງວັນນັ້ນ ຄືເຮົາຈະດື່ມອັນໃໝ່ໃນອານາຈັກຂອງ^ພຣະເຈົ້າ.”
[26] ເມື່ອໄດ້ຮ້ອງເພງສັນລະເສີນບົດໜຶ່ງແລ້ວ ພວກເພີ່ນກໍພາກັນອອກໄປຍັງພູເຂົາ^ໝາກກອກເທດ.
[27] ພຣະເຢຊູເຈົ້າຊົງກ່າວແກ່ພວກສາວົກວ່າ, “ພວກເຈົ້າທຸກຄົນຈະປະຖິ້ມເຮົາໄປ ເພາະມີຂຽນໄວ້ໃນພຣະຄຳພີວ່າ, ‘ເຮົາຈະປະຫານຜູ້ລ້ຽງແກະ ແລະ ຝູງແກະຈະແຕກຊະກັນໄປ.’
[28] ແຕ່ເມື່ອເຮົາເປັນຄືນມາສູ່ຊີວິດແລ້ວ ເຮົາຈະໄປຍັງແຂວງຄາລີເລກ່ອນໜ້າພວກເຈົ້າ.”
[29] ເປໂຕເວົ້າວ່າ, “ເຖິງແມ່ນວ່າທຸກຄົນຈະປະຖິ້ມທ່ານໄປກໍຕາມ ຂ້ານ້ອຍຈະບໍ່ປະຖິ້ມທ່ານໄປຈັກເທື່ອ.”
[30] ພຣະເຢຊູເຈົ້າຊົງກ່າວຕອບເປໂຕວ່າ, “ເຮົາບອກເຈົ້າຕາມ^ຄວາມຈິງວ່າ ໃນຄືນນີ້ແຫລະ ກ່ອນໄກ່ຂັນສອງເທື່ອ ເຈົ້າຈະປະຕິເສດວ່າ ບໍ່ຮູ້ຈັກເຮົາເຖິງສາມເທື່ອ.”
[31] ເປໂຕຕອບຢ່າງໜັກແໜ້ນຫລາຍຍິ່ງຂຶ້ນວ່າ, “ເຖິງແມ່ນຂ້ານ້ອຍຈະຕ້ອງຕາຍກັບທ່ານ ຂ້ານ້ອຍຈະບໍ່ປະຕິເສດທ່ານຈັກເທື່ອ.” ຝ່າຍສາວົກທຸກຄົນ ຕ່າງກໍເວົ້າຢ່າງນັ້ນເໝືອນກັນ.
[32] ແລ້ວພຣະເຢຊູເຈົ້າກໍໄປກັບສາວົກຮອດບ່ອນໜຶ່ງທີ່ຊື່ວ່າ ເຄັດເຊມາເນ ພຣະອົງກ່າວແກ່ພວກເພິ່ນວ່າ, “ຈົ່ງນັ່ງຢູ່ທີ່ນີ້ ໃນຂະນະທີ່ເຮົາໄປພາວັນນາ^ອະທິຖານ.”
[33] ພຣະອົງໄດ້ພາເປໂຕ, ຢາໂກໂບ ແລະ ໂຢຮັນໄປກັບພຣະອົງ, ພຣະອົງໂສກເສົ້າ ແລະເປັນທຸກໜັກໃນໃຈຫລາຍ
[34] ຈຶ່ງກ່າວແກ່ພວກເພິ່ນວ່າ, “ຈິດໃຈຂອງເຮົາເປັນທຸກໜັກແທບຈະຕາຍຢູ່ແລ້ວ ຈົ່ງເຝົ້າຄອຍຢູ່ທີ່ນີ້ເທີ້ນ.”
[35] ພຣະອົງຍ່າງເລີຍໄປໄກໜ້ອຍໜຶ່ງ ກໍໄດ້ຄຸເຂົ່າລົງກັບພື້ນດິນ ແລ້ວພາວັນນາ^ອະທິຖານວ່າ, ຖ້າເປັນໄປໄດ້ ຂໍໃຫ້ໂມງເວລາແຫ່ງຄວາມ^ທົນທຸກທໍລະມານນີ້ ຜ່ານພົ້ນໄປຈາກພຣະອົງ.
[36] ພຣະອົງພາວັນນາ^ອະທິຖານວ່າ, “ພຣະບິດາເຈົ້າ^ເອີຍ ພຣະບິດາຂອງ^ລູກ ພຣະອົງເຮັດໄດ້ທຸກສິ່ງ ຂໍໃຫ້ຈອກແຫ່ງຄວາມ^ທົນທຸກທໍລະມານນີ້ ເລື່ອນພົ້ນໄປຈາກລູກທ້ອນ, ແຕ່ຢ່າງໃດກໍດີ ຂໍຢ່າໃຫ້ເປັນໄປຕາມໃຈປາຖະໜາຂອງ^ລູກ, ແຕ່ໃຫ້ເປັນໄປຕາມພຣະປະສົງຂອງ^ພຣະອົງເທີ້ນ.”
[37] ແລ້ວພຣະອົງກໍກັບຄືນມາ ແລະເຫັນພວກສາວົກນອນຫລັບຢູ່, ພຣະອົງກ່າວແກ່ເປໂຕວ່າ, “ຊີໂມນ^ເອີຍ ເຈົ້າຍັງນອນຫລັບຢູ່ບໍ? ເຈົ້າບໍ່ສາມາດເຝົ້າຢູ່ຈັກຊົ່ວໂມງ^ດຽວບໍ?”
[38] ແລ້ວພຣະອົງກໍກ່າວແກ່ພວກເພິ່ນວ່າ, “ຈົ່ງເຝົ້າລະວັງ ແລະພາວັນນາ^ອະທິຖານຢູ່ ເພື່ອຈະບໍ່ຕົກໃນການທົດລອງ ຈິດໃຈພ້ອມຢູ່ແລ້ວກໍຈິງ ແຕ່ຮ່າງກາຍກໍອ່ອນແຮງ.”
[39] ພຣະອົງກັບໄປພາວັນນາ^ອະທິຖານອີກເທື່ອໜຶ່ງ ໂດຍກ່າວຖ້ອຍຄຳເໝືອນຢ່າງເທື່ອກ່ອນ.
[40] ເມື່ອພຣະອົງກັບຄືນມາຫາພວກສາວົກ ກໍພົບພວກເພິ່ນນອນຫລັບຢູ່, ພວກເພິ່ນບໍ່ອາດມືນຕາຂຶ້ນໄດ້ເລີຍ ແລະບໍ່ຮູ້ວ່າຈະເວົ້າຢ່າງໃດ.
[41] ເມື່ອພຣະອົງກັບຄືນມາເທື່ອທີສາມ ພຣະອົງກໍກ່າວແກ່ພວກເພິ່ນວ່າ, “ພວກເຈົ້າຍັງພັກຜ່ອນຫລັບນອນຢູ່ບໍ? ພໍສາ ເວລາມາເຖິງແລ້ວ ເບິ່ງແມ! ບຸດມະນຸດກຳລັງຈະຖືກມອບໄວ້ໃນກຳມືຂອງ^ຄົນບາບທັງຫລາຍ.
[42] ຈົ່ງລຸກຂຶ້ນ ພາກັນໄປເທາະ ເບິ່ງແມ! ຄົນທີ່ມອບເຮົາໄວ້ກໍມາທີ່ນີ້ແລ້ວ.”
[43] ເມື່ອພຣະເຢຊູເຈົ້າກ່າວຍັງບໍ່ທັນຂາດຄຳ ໃນທັນໃດນັ້ນ ຢູດາຜູ້ເປັນສາວົກຄົນໜຶ່ງໃນພວກສາວົກສິບສອງຄົນ ກໍມາພ້ອມກັບປະຊາຊົນຈຳນວນຫລວງຫລາຍ ທັງຖືດາບທັງຖືໄມ້ຄ້ອນ, ພວກຫົວໜ້າປະໂຣຫິດ, ພວກທຳມະຈານ ແລະພວກເຖົ້າແກ່ໄດ້ໃຊ້ຄົນເຫລົ່ານີ້ມາ.
[44] ຜູ້ທີ່ທໍລະຍົດຕໍ່ພຣະອົງນັ້ນ ໄດ້ໃຊ້ສັນຍານບອກແກ່ພວກເຂົາວ່າ, “ຂ້ອຍຈູບຄຳນັບຜູ້ໃດ ແມ່ນຜູ້ນັ້ນແຫລະ ຈົ່ງຈັບກຸມຕົວເອົາໄປຮັກສາໄວ້ໃຫ້ດີ.”
[45] ພໍຢູດາມາຮອດ ເຂົາກໍຫຍັບເຂົ້າໄປໃກ້ພຣະເຢຊູເຈົ້າທັນທີ ແລະເວົ້າຕໍ່ພຣະອົງວ່າ, “ພຣະອາຈານ^ເອີຍ” ແລ້ວລາວກໍຈູບພຣະອົງຢ່າງຮັກແພງ.
[46] ດັ່ງນັ້ນ ພວກເຂົາຈຶ່ງຄວ້າຈັບພຣະອົງ ແລະຈັບກຸມພຣະອົງໄວ້.
[47] ແຕ່ມີຄົນໜຶ່ງໃນຈຳນວນຄົນທີ່ຢືນຢູ່ໃນທີ່ນັ້ນ ຊັກດາບອອກຟັນຄົນ^ຮັບໃຊ້ຄົນໜຶ່ງ ຂອງມະຫາປະໂຣຫິດຖືກຫູຂາດເບື້ອງໜຶ່ງ.
[48] ພຣະເຢຊູເຈົ້າກໍກ່າວແກ່ພວກເຂົາວ່າ, “ພວກເຈົ້າຖືດາບຖືໄມ້ຄ້ອນອອກມາຈັບເຮົາ ເໝືອນດັ່ງຈັບໂຈນຊັ້ນບໍ?
[49] ທຸກໆວັນເຮົາຢູ່ກັບພວກເຈົ້າ ແລະ ໄດ້ສັ່ງສອນໃນພຣະວິຫານ ແລະພວກເຈົ້າບໍ່ໄດ້ຈັບເຮົາ ແຕ່ກ່ຽວກັບເລື່ອງທີ່ເກີດຂຶ້ນນີ້ ກໍເພື່ອໃຫ້ສຳເລັດຕາມທີ່ມີກ່າວໄວ້ໃນພຣະຄຳພີ.”
[50] ແລ້ວພວກສາວົກທັງໝົດກໍປະຖິ້ມ ແລະແລ່ນປົບໜີຈາກພຣະອົງໄປ.
[51] ມີຊາຍໜຸ່ມຄົນໜຶ່ງນຸ່ງຜ້າປ່ານແຕ່ຜືນດຽວ ຕາມພຣະເຢຊູເຈົ້າໄປ ພວກເຂົາໄດ້ຄວ້າຈັບບາຍຊາຍໜຸ່ມນັ້ນ,
[52] ແຕ່ຊາຍນັ້ນໄດ້ປະຜ້າປ່ານຜືນທີ່ນຸ່ງຢູ່ນັ້ນຖິ້ມເສຍ ແລະແລ່ນປົບໜີໄປຕົວເປົ່າ.
[53] ພວກເຂົາໄດ້ພາພຣະເຢຊູເຈົ້າໄປຫາມະຫາປະໂຣຫິດ ບ່ອນທີ່ພວກຫົວໜ້າປະໂຣຫິດ ພວກເຖົ້າແກ່ ແລະພວກທຳມະຈານທັງໝົດ ໄດ້ປະຊຸມກັນຢູ່ທີ່ນັ້ນ.
[54] ສ່ວນເປໂຕໄດ້ຕິດຕາມພຣະເຢຊູເຈົ້າໄປໃນໄລຍະຫ່າງໄກພໍສົມຄວນ ແລະເຂົ້າໄປໃນເດີ່ນບ້ານຂອງ^ມະຫາປະໂຣຫິດ ແລ້ວນັ່ງຝີງໄຟຢູ່ກັບພວກຄົນຍາມ.
[55] ພວກຫົວໜ້າປະໂຣຫິດ ແລະພວກສະມາຊິກສະພາໄດ້ຫາຫລັກຖານມາຕໍ່ສູ້ພຣະເຢຊູເຈົ້າ ເພື່ອຈະຂ້າພຣະອົງເສຍ ແຕ່ຫາຫລັກຖານບໍ່ໄດ້.
[56] ດ້ວຍວ່າ, ມີຫລາຍຄົນກ່າວຄຳພະຍານຕົວະຕໍ່ສູ້ພຣະອົງ, ແຕ່ຄຳເວົ້າຂອງ^ພວກເຂົາຂັດແຍ້ງກັນເອງ.
[57] ຕໍ່ມາ ມີບາງຄົນຢືນຂຶ້ນກ່າວຄຳພະຍານຕົວະຕໍ່ສູ້ພຣະອົງວ່າ,
[58] “ພວກເຮົາໄດ້ຍິນລາວເວົ້າວ່າ, ‘ເຮົາຈະມ້າງພຣະວິຫານຫລັງນີ້ ທີ່ສ້າງດ້ວຍມືມະນຸດ ແລະຫລັງຈາກສາມວັນ ເຮົາຈະສ້າງຫລັງໜຶ່ງຂຶ້ນໃໝ່ ທີ່ບໍ່ໄດ້ເຮັດດ້ວຍມືມະນຸດ.’”
[59] ເຖິງປານນັ້ນ ຄຳພະຍານຂອງ^ພວກເຂົາກໍຍັງບໍ່ຖືກຕ້ອງກັນ.
[60] ມະຫາປະໂຣຫິດຈຶ່ງໄດ້ລຸກຢືນຂຶ້ນໃນທ່າມກາງທີ່ປະຊຸມ ແລະຖາມພຣະເຢຊູເຈົ້າວ່າ, “ເຈົ້າບໍ່ມີຫຍັງບໍ ທີ່ຈະແກ້ຄຳກ່າວຫາ ທີ່ຄົນເຫລົ່ານີ້ກ່າວຕໍ່ສູ້ເຈົ້າ?”
[61] ແຕ່ພຣະເຢຊູເຈົ້າມິດງຽບຢູ່ ແລະບໍ່ຕອບຫຍັງຈັກຄຳ, ມະຫາປະໂຣຫິດຈຶ່ງຖາມພຣະອົງອີກວ່າ, “ເຈົ້າເປັນພຣະຄຣິດ ພຣະບຸດຂອງ^ພຣະເຈົ້າ ຜູ້ຊົງກຽດຕິຍົດບໍ?”
[62] ພຣະເຢຊູເຈົ້າຕອບວ່າ, “ເຮົາເປັນຜູ້ນັ້ນແຫລະ ແລະພວກເຈົ້າຈະໄດ້ເຫັນບຸດມະນຸດ ນັ່ງທີ່ເບື້ອງຂວາຂອງ^ພຣະຜູ້ຊົງຣິດ^ອຳນາດ^ຍິ່ງໃຫຍ່ ແລະກຳລັງລົງມາໃນເມກແຫ່ງຟ້າສະຫວັນ.”
[63] ມະຫາປະໂຣຫິດຜູ້ນັ້ນໄດ້ຈີກເສື້ອລ່າມຂອງຕົນ ແລະ ກ່າວສຽງດັງວ່າ, “ພວກເຮົາຍັງຈະຕ້ອງການພະຍານອັນໃດອີກ
[64] ເຈົ້າ^ທັງຫລາຍກໍໄດ້^ຍິນຄຳເວົ້າໝິ່ນປະໝາດພຣະເຈົ້າແລ້ວ ເຈົ້າ^ທັງຫລາຍຈະຕັດສິນໃຈຢ່າງໃດ?” ທີ່ປະຊຸມທັງໝົດຈຶ່ງລົງມະຕິວ່າ, ພຣະເຢຊູເຈົ້າຕ້ອງຖືກໂທດປະຫານຊີວິດ.
[65] ມີບາງຄົນໃນພວກເຂົາ ໄດ້ຕັ້ງຕົ້ນຖົ່ມນໍ້າລາຍໃສ່ພຣະເຢຊູເຈົ້າ ພວກເຂົາເອົາຜ້າມັດຕາພຣະອົງ ແລະທຸບຕີພຣະອົງ ພວກເຂົາເວົ້າຕໍ່ພຣະເຢຊູເຈົ້າວ່າ, “ທວາຍເບິ່ງດູວ່າ ແມ່ນຜູ້ໃດຕີມຶງ!”ແລ້ວພວກທະຫານຍາມກໍຮັບເອົາພຣະອົງໄປຕົບຕີ ແລະເອົາໄມ້ແສ້ຂ້ຽນພຣະອົງ.
[66] ຂະນະທີ່ເປໂຕຍັງຢູ່ທາງລຸ່ມທີ່ເດີ່ນບ້ານນັ້ນ ມີສາວໃຊ້ຄົນໜຶ່ງຂອງ^ມະຫາປະໂຣຫິດຍ່າງມາ.
[67] ເມື່ອນາງເຫັນເປໂຕນັ່ງຝີງໄຟຢູ່ ນາງກໍຈ້ອງຕາເບິ່ງເພິ່ນ ແລະທ້ວງວ່າ, “ເຈົ້າກໍເຄີຍໄປມາກັບເຢຊູໄທນາຊາເຣັດເໝືອນກັນ.”
[68] ແຕ່ລາວໄດ້ຕອບປະຕິເສດວ່າ, “ຂ້ອຍບໍ່ຮູ້... ຂ້ອຍບໍ່ເຂົ້າໃຈຄຳທີ່ເຈົ້າໄດ້ເວົ້ານັ້ນ,” ແລ້ວເປໂຕກໍຍ່າງອອກໄປທາງປະຕູບ້ານ ແລະ ໄກ່ກໍຂັນ.
[69] ສ່ວນສາວໃຊ້ຜູ້ນັ້ນ ເຫັນເປໂຕຈຶ່ງຕັ້ງຕົ້ນເວົ້າຕໍ່ຄົນທີ່ຢືນຢູ່ໃນທີ່ນັ້ນອີກວ່າ, “ຄົນນີ້ແຫລະ ເປັນຜູ້ໜຶ່ງໃນພວກເຂົາ.”
[70] ແຕ່ເປໂຕໄດ້ປະຕິເສດອີກ. ຫລັງຈາກນັ້ນໜ້ອຍໜຶ່ງ ຄົນທີ່ຢືນຢູ່ໃນທີ່ນັ້ນ ກໍເວົ້າຕໍ່ເປໂຕວ່າ, “ແມ່ນແທ້ແຫລະ ໂຕເປັນຜູ້ໜຶ່ງໃນພວກນັ້ນ ເພາະໂຕເປັນຄົນຄາລີເລເໝືອນກັນ.”
[71] ແລ້ວເປໂຕກໍປ້ອຍດ່າ ແລະສາບານວ່າ, “ຄົນທີ່ພວກມຶງເວົ້ານັ້ນກູບໍ່ຮູ້ຈັກ.”
[72] ໃນທັນໃດນັ້ນ ໄກ່ກໍຂັນເປັນເທື່ອທີສອງ ແລະເປໂຕຈຶ່ງຈື່ໄດ້ເຖິງຄຳທີ່ພຣະເຢຊູເຈົ້າໄດ້ກ່າວແກ່ຕົນວ່າ, ‘ກ່ອນໄກ່ຂັນສອງເທື່ອ ເຈົ້າຈະປະຕິເສດວ່າ ບໍ່ຮູ້ຈັກເຮົາເຖິງສາມເທື່ອ’. ເມື່ອຫວນຄິດໄດ້ ເປໂຕຈຶ່ງຮ້ອງໄຫ້ຂຶ້ນ.