[1] ຕໍ່ມາ ພຣະເຢຊູເຈົ້າໄດ້ຈາກທີ່ນັ້ນໄປຍັງແຂວງຢູດາຍ ແລ້ວພຣະອົງກໍຂ້າມແມ່ນໍ້າຈໍແດນໄປທາງຟາກເບື້ອງນັ້ນ ປະຊາຊົນໝູ່ໃຫຍ່ໄດ້ມາຫາພຣະອົງອີກ ແລະພຣະອົງກໍໄດ້ສັ່ງສອນພວກເຂົາດັ່ງທີ່ພຣະອົງເຄີຍເຮັດມາ.
[2] ພວກຟາຣີຊາຍໄດ້ມາຫາພຣະເຢຊູເຈົ້າ ເພື່ອທົດລອງພຣະອົງ ພວກເຂົາຖາມວ່າ, “ຕາມກົດບັນຍັດຜູ້ຊາຍຢ່າຮ້າງເມຍຂອງຕົນໄດ້ບໍ?”
[3] ພຣະເຢຊູເຈົ້າຕອບພວກເຂົາໂດຍຢ້ອນຖາມຄືນວ່າ, “ໂມເຊໄດ້ໃຫ້ຂໍ້ຄຳສັ່ງໄວ້ຢ່າງໃດ?”
[4] ພວກເຂົາຕອບວ່າ, “ໂມເຊໄດ້ອະນຸຍາດໃຫ້ເຮັດໜັງສືຢ່າຮ້າງແລ້ວໃຫ້ປະໄດ້.”
[5] ພຣະເຢຊູເຈົ້າຕອບພວກເຂົາວ່າ, “ໂມເຊໄດ້ຂຽນຂໍ້ຄຳສັ່ງໄວ້ຢ່າງນັ້ນ ເພາະໃຈຂອງ^ພວກເຈົ້າແຂງ^ກະດ້າງ.
[6] ຕັ້ງແຕ່ຕົ້ນເດີມ ‘ພຣະເຈົ້າໄດ້ສ້າງມະນຸດໃຫ້ເປັນຊາຍແລະຍິງ
[7] ດ້ວຍເຫດນັ້ນ ຜູ້ຊາຍຈຶ່ງລະຈາກພໍ່ແມ່ຂອງຕົນ ແລະໄປຕິດພັນຢູ່ກັບເມຍຂອງຕົນ,
[8] ແລະທັງສອງກໍຈະເປັນກາຍອັນດຽວ.’ ເພາະສະນັ້ນ ເຂົາຈຶ່ງບໍ່ເປັນສອງອີກຕໍ່ໄປ ແຕ່ເປັນໜຶ່ງດຽວກັນ.
[9] ດັ່ງນັ້ນ ສິ່ງທີ່ພຣະເຈົ້າໄດ້ໃຫ້ເຂົ້າຮ່ວມກັນຢູ່ແລ້ວ ຢ່າໃຫ້ມະນຸດເຮັດໃຫ້ພັດພາກຈາກກັນ.”
[10] ເມື່ອເຂົ້າໄປໃນເຮືອນແລ້ວ ພວກສາວົກໄດ້ຖາມພຣະເຢຊູເຈົ້າເຖິງເລື່ອງການຢ່າຮ້າງນີ້ອີກ.
[11] ພຣະອົງຕອບພວກເພິ່ນວ່າ, “ຊາຍໃດທີ່ຢ່າຮ້າງເມຍຂອງຕົນ ແລ້ວໄປແຕ່ງງານກັບຍິງອື່ນ ຊາຍຜູ້ນັ້ນກໍເຮັດຜິດໃນຖານຫລິ້ນຊູ້.
[12] ໃນທຳນອງ^ດຽວກັນ ຍິງໃດທີ່ຢ່າຮ້າງຜົວຂອງຕົນ ແລະໄປແຕ່ງງານກັບຊາຍອື່ນ ຍິງນັ້ນກໍເຮັດຜິດໃນຖານຫລິ້ນຊູ້ເໝືອນກັນ.”
[13] ພວກເຂົາໄດ້ພາພວກເດັກນ້ອຍມາຫາພຣະເຢຊູເຈົ້າ ເພື່ອພຣະອົງຈະໄດ້ວາງມືໃສ່ພວກເຂົາ, ແຕ່ພວກສາວົກໄດ້ຫ້າມໄວ້.
[14] ເມື່ອພຣະເຢຊູເຈົ້າເຫັນດັ່ງນັ້ນ, ພຣະອົງກໍບໍ່ພໍໃຈ ແລະກ່າວແກ່ພວກສາວົກວ່າ, “ຈົ່ງປ່ອຍເດັກນ້ອຍໃຫ້ເຂົ້າມາຫາເຮົາ ແລະຢ່າຫ້າມພວກເຂົາ ເພາະອານາຈັກພຣະເຈົ້າເປັນຂອງ^ຜູ້ທີ່ເປັນເໝືອນເດັກນ້ອຍເຫລົ່ານີ້ແຫລະ.
[15] ເຮົາບອກພວກເຈົ້າຕາມ^ຄວາມຈິງວ່າ, ຖ້າຜູ້ໃດບໍ່ຮັບຣາຊອານາຈັກຂອງ^ພຣະເຈົ້າເໝືອນເດັກນ້ອຍ ຈະບໍ່ໄດ້ເຂົ້າໄປໃນຣາຊອານາຈັກນັ້ນຈັກເທື່ອ.”
[16] ແລ້ວພຣະອົງກໍໄດ້ອູ້ມເດັກນ້ອຍນັ້ນ ວາງມືໃສ່ແລະອວຍພອນໃຫ້ພວກເຂົາ.
[17] ເມື່ອພຣະເຢຊູເຈົ້າອອກເດີນທາງຕໍ່ໄປ ກໍມີຊາຍຄົນໜຶ່ງ ແລ່ນມາຫາພຣະອົງ ຄຸເຂົ່າລົງຕໍ່ໜ້າພຣະອົງ ແລະຖາມວ່າ, “ພຣະອາຈານຜູ້ປະເສີດ^ເອີຍ, ຂ້ານ້ອຍຕ້ອງປະຕິບັດຢ່າງໃດຈຶ່ງຈະໄດ້ຮັບຊີວິດນິຣັນດອນ?”
[18] ພຣະເຢຊູເຈົ້າຕອບລາວວ່າ, “ດ້ວຍເຫດໃດເຈົ້າຈຶ່ງເອີ້ນເຮົາວ່າ ຜູ້ປະເສີດ? ບໍ່ມີຜູ້ໃດປະເສີດດອກ ນອກຈາກພຣະເຈົ້າອົງດຽວເທົ່ານັ້ນ.
[19] ເຈົ້າກໍຮູ້ຈັກກົດບັນຍັດທີ່ວ່າ, ‘ຢ່າຂ້າຄົນ, ຢ່າຫລິ້ນຊູ້ສູ່ຜົວເມຍຜູ້ອື່ນ, ຢ່າລັກ^ຊັບ, ຢ່າເປັນພະຍານບໍ່ຈິງ, ຢ່າສໍ້ໂກງ, ຈົ່ງນັບຖືພໍ່ແມ່ຂອງຕົນ.’”
[20] ຊາຍຄົນນັ້ນໄດ້ຕອບວ່າ, “ອາຈານ^ເອີຍ ກົດບັນຍັດທັງໝົດເຫລົ່ານີ້ຂ້ານ້ອຍໄດ້ຖືຮັກສາ ຕັ້ງແຕ່ເປັນເດັກນ້ອຍພຸ້ນມາ.”
[21] ພຣະເຢຊູເຈົ້າເພັ່ງຕາເບິ່ງຊາຍຜູ້ນັ້ນດ້ວຍຄວາມຮັກ ແລະກ່າວວ່າ, “ທ່ານຍັງຂາດຢູ່ສິ່ງໜຶ່ງຄື: ຈົ່ງໄປຂາຍທຸກສິ່ງທີ່ທ່ານມີຢູ່ ແລະບໍລິຈາກເງິນນັ້ນໃຫ້ແກ່ຄົນ^ຍາກຈົນ ແລະທ່ານຈະມີຊັບສົມບັດໃນສະຫວັນ, ແລ້ວຈົ່ງຕາມເຮົາມາ.”
[22] ເມື່ອໄດ້ຍິນຄຳເວົ້ານີ້ ລາວກໍໜ້າເສົ້າລົງ ແລະອອກໄປເປັນທຸກໃຈຢ່າງໜັກ ເພາະລາວເປັນຄົນຮັ່ງມີຫລາຍ.
[23] ພຣະເຢຊູເຈົ້າແນມເບິ່ງອ້ອມຮອບແລ້ວ ກ່າວແກ່ພວກສາວົກວ່າ, “ທີ່ຄົນຮັ່ງມີຈະເຂົ້າໄປໃນຣາຊອານາຈັກຂອງ^ພຣະເຈົ້າ ກໍຍາກແທ້ໜໍ.”
[24] ພວກສາວົກຕ່າງກໍປະຫລາດ^ໃຈໃນຄຳເວົ້າຂອງ^ພຣະອົງ ແຕ່ພຣະເຢຊູເຈົ້າໄດ້ກ່າວແກ່ພວກເພິ່ນອີກວ່າ, “ລູກທັງຫລາຍ^ເອີຍ, ທີ່ຈະເຂົ້າໄປໃນຣາຊອານາຈັກຂອງ^ພຣະເຈົ້າກໍຍາກແທ້
[25] ອູດໂຕໜຶ່ງຈະລອດຮູ^ເຂັມກໍງ່າຍກວ່າ, ຄົນຮັ່ງມີຜູ້ໜຶ່ງຈະເຂົ້າໄປໃນຣາຊອານາຈັກຂອງ^ພຣະເຈົ້າ.”
[26] ພວກສາວົກປະຫລາດ^ໃຈຫລາຍ ຈຶ່ງຖາມກັນວ່າ, “ຖ້າຢ່າງນັ້ນ ຜູ້ໃດຈະລອດພົ້ນໄດ້?”
[27] ພຣະເຢຊູເຈົ້າເພັ່ງຕາເບິ່ງພວກເພິ່ນ ແລະກ່າວວ່າ, “ຝ່າຍມະນຸດກໍເຫລືອກຳລັງທີ່ຈະເຮັດໄດ້ ແຕ່ບໍ່ເຫລືອກຳລັງຂອງ^ພຣະເຈົ້າ ເພາະຝ່າຍພຣະເຈົ້າຊົງເຮັດໄດ້ທຸກສິ່ງ.”
[28] ແລ້ວເປໂຕກໍກ່າວຂຶ້ນວ່າ, “ເບິ່ງດູ ພວກຂ້ານ້ອຍໄດ້ສະຫລະທຸກສິ່ງ ແລະໄດ້ຕິດຕາມພຣະອົງມາ.”
[29] ພຣະເຢຊູເຈົ້າຊົງຕອບພວກເພິ່ນວ່າ, “ເຮົາບອກເຈົ້າ^ທັງຫລາຍຕາມ^ຄວາມຈິງວ່າ ຜູ້ໃດໄດ້ສະຫລະບ້ານເຮືອນ ຫລືອ້າຍເອື້ອຍນ້ອງ ຫລືພໍ່ແມ່ ຫລືລູກ ຫລືໄຮ່ນາຂອງຕົນ ເພາະເຫັນແກ່ເຮົາແລະເຫັນແກ່ຂ່າວປະເສີດ.
[30] ໃນໂລກນີ້ ຜູ້ນັ້ນຈະໄດ້ຮັບຕອບແທນຮ້ອຍເທົ່າຄື: ບ້ານເຮືອນ, ອ້າຍເອື້ອຍນ້ອງ, ພໍ່ແມ່, ລູກ ແລະໄຮ່ນາ ແລະທັງຈະໄດ້ຮັບການຂົ່ມເຫັງດ້ວຍ ແລະໃນໂລກໜ້າເຂົາຈະໄດ້ຊີວິດນິຣັນດອນ.
[31] ແຕ່ຫລາຍຄົນທີ່ເປັນຜູ້ຕົ້ນ ຈະກັບເປັນຜູ້ປາຍ ແລະຜູ້ທີ່ເປັນປາຍໃນເວລານີ້ ກໍຈະເປັນຜູ້ຕົ້ນ.”
[32] ເມື່ອກຳລັງເດີນທາງຂຶ້ນເມືອຍັງນະຄອນເຢຣູຊາເລັມ, ພຣະເຢຊູເຈົ້າໄດ້ຍ່າງນຳໜ້າພວກເຂົາໄປ ພວກສາວົກໄດ້ວຸ້ນວາຍໃຈ ແລະພວກອື່ນທີ່ຍ່າງມາຕາມຫລັງຕ່າງກໍມີຄວາມ^ຢ້ານ ແລ້ວພຣະເຢຊູເຈົ້າກໍພາສາວົກສິບສອງຄົນ ຍ່າງຫລີກອອກໄປທາງຂ້າງອີກເທື່ອໜຶ່ງ ແລະກ່າວເຖິງເຫດການທີ່ຈຳຕ້ອງເກີດຂຶ້ນກັບພຣະອົງ.
[33] ພຣະອົງບອກພວກເພິ່ນວ່າ, “ເບິ່ງແມ! ພວກເຮົາກຳລັງຂຶ້ນໄປຍັງນະຄອນເຢຣູຊາເລັມ ບ່ອນທີ່ບຸດມະນຸດຈະຖືກມອບໄວ້ ໃນກຳມືຂອງ^ພວກຫົວໜ້າປະໂຣຫິດແລະພວກທຳມະຈານ ພວກເຫລົ່ານີ້ຈະຕັດສິນລົງໂທດເພິ່ນໃຫ້ເຖິງຕາຍ ແລະຈະມອບເພິ່ນໄວ້ກັບຄົນ^ຕ່າງຊາດ.
[34] ຄົນພວກນີ້ ຈະເຢາະເຢີ້ຍເພິ່ນ, ຈະຖົ່ມນໍ້າລາຍໃສ່ເພິ່ນ, ຈະຂ້ຽນຕີເພິ່ນ ແລະຈະຂ້າເພິ່ນເສຍ, ແຕ່ໃນວັນຖ້ວນສາມ ເພິ່ນຈະເປັນຄືນມາຈາກຄວາມ^ຕາຍ.”
[35] ແລ້ວຢາໂກໂບ ແລະ ໂຢຮັນລູກຊາຍຂອງ^ເຊເບດາຍ ໄດ້ເຂົ້າມາຫາພຣະເຢຊູເຈົ້າ ແລະເວົ້າວ່າ, “ອາຈານ^ເອີຍ, ພວກຂ້ານ້ອຍທັງສອງ ປາຖະໜາຈະໃຫ້ທ່ານເຮັດຕາມຄຳຂໍຮ້ອງຂອງ^ພວກຂ້ານ້ອຍ.”
[36] ພຣະເຢຊູເຈົ້າຖາມພວກເພິ່ນວ່າ, “ເຈົ້າທັງສອງຕ້ອງການຫຍັງ?”
[37] ພວກເພິ່ນຕອບວ່າ, “ເມື່ອທ່ານຢູ່ໃນສະຫງ່າຣາສີແລ້ວ ຂໍໃຫ້ພວກຂ້ານ້ອຍທັງສອງນັ່ງທີ່ເບື້ອງຂວາຂອງທ່ານຄົນໜຶ່ງ ແລະທີ່ເບື້ອງຊ້າຍຄົນໜຶ່ງ.”
[38] ພຣະເຢຊູເຈົ້າຊົງກ່າວແກ່ພວກເພິ່ນວ່າ, “ທີ່ພວກເຈົ້າຂໍຮ້ອງນັ້ນພວກເຈົ້າບໍ່ຮູ້ຈັກ, ຈອກທີ່ເຮົາຈະດື່ມນັ້ນ ພວກເຈົ້າຈະດື່ມໄດ້ບໍ? ແລະບັບຕິສະມາທີ່ເຮົາຮັບນັ້ນ ພວກເຈົ້າຈະຮັບໄດ້ບໍ?”
[39] ພວກເພິ່ນຕອບວ່າ, “ໄດ້ຢູ່ຂ້ານ້ອຍ.” ພຣະເຢຊູເຈົ້າກ່າວແກ່ພວກເພິ່ນວ່າ, “ພວກເຈົ້າຈະດື່ມຈາກຈອກທີ່ເຮົາຕ້ອງດື່ມແທ້ ແລະບັບຕິສະມາທີ່ເຮົາຮັບ ພວກເຈົ້າກໍຕ້ອງຮັບແທ້.
[40] ແຕ່ຈະເລືອກວ່າ ຜູ້ໃດຈະນັ່ງທີ່ເບື້ອງຂວາ ຫລືທີ່ເບື້ອງຊ້າຍຂອງເຮົານັ້ນ ບໍ່ແມ່ນໜ້າທີ່ເຮົາຈະຈັດໃຫ້, ແຕ່ພຣະເຈົ້າໄດ້ຈັດໄວ້ສຳລັບຜູ້ໃດ ກໍເປັນຂອງ^ຜູ້ນັ້ນ.”
[41] ເມື່ອສາວົກຄົນອື່ນໆອີກສິບຄົນໄດ້ຍິນເຖິງເລື່ອງນີ້ແລ້ວ, ພວກເພິ່ນກໍເຄືອງໃຈໃຫ້ຢາໂກໂບ ແລະ ໂຢຮັນ.
[42] ແຕ່ເມື່ອພຣະເຢຊູເຈົ້າເອີ້ນພວກເພິ່ນມາເຕົ້າໂຮມກັນ ແລ້ວກ່າວວ່າ, “ພວກເຈົ້າຕ່າງກໍຮູ້ວ່າ ຜູ້ທີ່ມະນຸດຖືວ່າ ເປັນຜູ້ປົກຄອງປະຊາຊົນ ກໍມີອຳນາດເໜືອປະຊາຊົນທີ່ເຂົາປົກຄອງ ແລະຜູ້ໃຫຍ່ກໍໃຊ້ສິດອຳນາດເໜືອພວກເຂົາ.
[43] ແຕ່ໃນທ່າມກາງພວກເຈົ້າແລ້ວ ບໍ່ເປັນດັ່ງນັ້ນເລີຍ, ຖ້າຜູ້ໜຶ່ງໃນພວກເຈົ້າ ຢາກເປັນໃຫຍ່ ເຂົາຕ້ອງເປັນຜູ້ຮັບໃຊ້ເຈົ້າ^ທັງຫລາຍ;
[44] ແລະ ຖ້າຜູ້ໜຶ່ງໃນພວກເຈົ້າຢາກເປັນເອກ ເຂົາກໍຕ້ອງເປັນຂ້ອຍໃຊ້ຂອງ^ທຸກຄົນ.
[45] ເພາະບຸດມະນຸດບໍ່ໄດ້ມາ ເພື່ອໃຫ້ຄົນອື່ນຮັບໃຊ້ຕົນ ແຕ່ມາເພື່ອຮັບໃຊ້ເຂົາ ແລະປະທານຊີວິດຂອງຕົນ ເປັນຄ່າໄຖ່ຄົນຈຳນວນຫລວງຫລາຍ.”
[46] ພຣະເຢຊູເຈົ້າແລະພວກສາວົກຂອງ^ພຣະອົງ ເດີນທາງມາເຖິງເມືອງເຢຣີໂກ, ເມື່ອພຣະອົງກຳລັງອອກຈາກເມືອງໄປກັບພວກສາວົກ ແລະປະຊາຊົນໝູ່ໃຫຍ່ທີ່ຕິດຕາມຈຳນວນຫລວງຫລາຍ ກໍມີຊາຍຕາບອດຜູ້ໜຶ່ງຊື່ວ່າ ບາຣະຕີມາຍເປັນລູກຊາຍຂອງ^ຕີມາຍ ນັ່ງຂໍທານທີ່ແຄມທາງ.
[47] ເມື່ອລາວໄດ້ຍິນວ່າ ພຣະເຢຊູເຈົ້າໄທນາຊາເຣັດກຳລັງມາໃກ້ ລາວກໍຮ້ອງຂຶ້ນວ່າ, ‘ເຢຊູ ບຸດດາວິດ^ເອີຍ, ຂໍຊົງເມດຕາສົງສານຂ້ານ້ອຍແດ່ທ້ອນ.’
[48] ມີຫລາຍຄົນໄດ້ຫ້າມລາວໃຫ້ມິດຢູ່ ແຕ່ລາວຍິ່ງຮ້ອງໃຫ້ດັງຂຶ້ນຕື່ມວ່າ, “ເຢຊູ ບຸດດາວິດ^ເອີຍ ຂໍໂຜດເມດຕາສົງສານຂ້ານ້ອຍແດ່ທ້ອນ.”
[49] ພຣະເຢຊູເຈົ້າຈຶ່ງຢຸດ ແລະສັ່ງວ່າ, “ຈົ່ງໄປເອີ້ນເອົາລາວມາ.” ສະນັ້ນ ພວກເຂົາຈຶ່ງໄປເອີ້ນເອົາຊາຍຕາບອດນັ້ນມາ ແລ້ວເວົ້າວ່າ, “ຈົ່ງຊື່ນໃຈແລະລຸກຂຶ້ນ ເພິ່ນກຳລັງເອີ້ນເອົາເຈົ້າ.”
[50] ຊາຍຕາບອດຖິ້ມຜ້າຕູ້ມຂອງຕົນ ແລະຮີບລຸກຂຶ້ນມາຫາພຣະເຢຊູເຈົ້າ.
[51] ພຣະເຢຊູເຈົ້າຖາມລາວວ່າ, “ເຈົ້າຢາກໃຫ້ເຮົາເຮັດຫຍັງໃຫ້ແກ່ເຈົ້າ?” ຊາຍຕາບອດຕອບວ່າ, “ພຣະອາຈານ^ເອີຍ ຂໍໂຜດໃຫ້ຂ້ານ້ອຍໄດ້ເຫັນຮຸ່ງແດ່ທ້ອນ.”
[52] ພຣະເຢຊູເຈົ້າຕອບວ່າ, “ໄປສາ ຄວາມເຊື່ອຂອງ^ເຈົ້າໄດ້ເຮັດໃຫ້ເຈົ້າດີແລ້ວ.” ໃນທັນໃດນັ້ນ ລາວກໍເຫັນຮຸ່ງໄດ້ ແລະເດີນທາງຕິດຕາມພຣະເຢຊູເຈົ້າໄປ.