[1] ຈົ່ງຕັ້ງຈຸດມຸ່ງໝາຍຫາຄວາມຮັກ ຈົ່ງຮ້ອນໃຈສະແຫວງຫາຂອງ^ປະທານຝ່າຍພຣະວິນຍານ ໂດຍ^ສະເພາະແມ່ນຂອງ^ປະທານໃນການປະກາດພຣະທຳ.
[2] ເພາະວ່າຜູ້ເວົ້າພາສາແປກໆ ກໍບໍ່ໄດ້ເວົ້າຕໍ່ມະນຸດ, ແຕ່ທູນຕໍ່ກັບພຣະເຈົ້າ ແລະບໍ່ມີຜູ້ໃດເຂົ້າໃຈໄດ້, ແຕ່ຜູ້ນັ້ນກຳລັງກ່າວຂໍ້ລັບເລິກໂດຍພຣະວິນຍານ.
[3] ແຕ່ພວກທີ່ປະກາດພຣະທຳກໍເວົ້າກັບມະນຸດ ເພື່ອໃຫ້ພວກເຂົາຈະເລີນຂຶ້ນ ເປັນການເຕືອນສະຕິ ແລະ ເລົ້າໂລມໃຈພວກເຂົາ.
[4] ພວກທີ່ເວົ້າພາສາແປກໆ ກໍເສີມສ້າງຕົນເອງເທົ່ານັ້ນ ແຕ່ຝ່າຍຜູ້ທີ່ປະກາດພຣະທຳນັ້ນ ກໍເຮັດໃຫ້ຄຣິສຕະຈັກຈະເລີນຂຶ້ນ.
[5] ເຮົາຢາກໃຫ້ທຸກຄົນໃນພວກເຈົ້າເວົ້າພາສາແປກໆໄດ້ ແຕ່ຫລາຍກວ່ານັ້ນອີກ ເຮົາຢາກໃຫ້ພວກເຈົ້າປະກາດພຣະທຳໄດ້. ດ້ວຍວ່າ, ຄົນທີ່ປະກາດ ກໍມີຄຸນຄ່າຫລາຍກວ່າຄົນທີ່ເວົ້າພາສາແປກໆ ເວັ້ນໄວ້ແຕ່ມີຜູ້ໃດ^ຜູ້ໜຶ່ງໃນທີ່ນັ້ນແປພາສາແປກໆໄດ້ ເພື່ອວ່າ ຄຣິສຕະຈັກຈະໄດ້ຮັບການເສີມສ້າງໃຫ້ຈະເລີນຂຶ້ນ.
[6] ແຕ່ບັດນີ້ ພີ່ນ້ອງທັງຫລາຍ^ເອີຍ, ຖ້າເຮົາຈະມາຫາເຈົ້າ^ທັງຫລາຍ ແລະປາກພາສາແປກໆ ພວກເຈົ້າຈະໄດ້ປະໂຫຍດອັນໃດຈາກເຮົາ ເວັ້ນເສຍແຕ່ເຮົາຈະກ່າວຖ້ອຍຄຳທີ່ຊົງສຳແດງຈາກພຣະເຈົ້າ ຫລືຖ້ອຍຄຳແຫ່ງວິຊາຄວາມຮູ້ ຫລືຖ້ອຍຄຳແຫ່ງຄຳທຳນວາຍ ຫລືຖ້ອຍຄຳແຫ່ງການສັ່ງສອນໃຫ້ແກ່ເຈົ້າ^ທັງຫລາຍ.
[7] ດັ່ງນັ້ນ ເຄື່ອງດົນຕຼີທີ່ບໍ່ມີຊີວິດຄື: ປີ່ ຫລືພິນກໍດີ ຖ້າມັນບໍ່ອອກສຽງຄັກ ຜູ້ໃດຈະຮູ້ໄດ້ຢ່າງໃດວ່າເຂົາເປົ່າ ຫລືດີດຈັງຫວະໃດ?
[8] ຖ້າຄົນເປົ່າແກ ຫາກເປົ່າອອກສຽງບໍ່ຄັກ ຜູ້ໃດຈະຕຽມຕົວເຂົ້າສູ່ສະໜາມ^ລົບໄດ້ຢ່າງໃດ?
[9] ຝ່າຍເຈົ້າ^ທັງຫລາຍກໍເປັນຢ່າງນັ້ນ ຖ້າພວກເຈົ້າເວົ້າພາສາແປກໆ, ແຕ່ເວົ້າຄວາມທີ່ບໍ່ເຂົ້າໃຈ ຜູ້ຟັງຈະເຂົ້າໃຈເລື່ອງທີ່ເຈົ້າເວົ້າໄດ້ຢ່າງໃດ? ເພາະພວກເຈົ້າເວົ້າໄປຕາມລົມ^ຕາມແລ້ງຊື່ໆ.
[10] ໃນໂລກນີ້ ມີຫລາຍພາສາຕ່າງກັນ ແຕ່ບໍ່ມີພາສາໃດທີ່ຂາດຄວາມໝາຍ.
[11] ແຕ່ຖ້າເຮົາບໍ່ຮູ້ພາສາທີ່ຄົນກ່າວນັ້ນ ຄົນທີ່ກ່າວພາສານັ້ນ ກໍເປັນຄົນຕ່າງດ້າວສຳລັບເຮົາ ແລະເຮົາກໍເປັນຄົນຕ່າງດ້າວສຳລັບເຂົາ.
[12] ໃນເມື່ອພວກເຈົ້າຮ້ອນໃຈຢາກໄດ້ຂອງ^ປະທານຝ່າຍພຣະວິນຍານ ຈົ່ງສະແຫວງຫາຫລາຍກວ່າເກົ່າ ເພື່ອເສີມສ້າງຄຣິສຕະຈັກໃຫ້ຈະເລີນຂຶ້ນ.
[13] ເພາະສະນັ້ນ ຄົນທີ່ເວົ້າພາສາແປກໆໄດ້ນັ້ນ ຄວນພາວັນນາ^ອະທິຖານ ຂໍໃຫ້ຕົນເອງແປພາສາທີ່ຕົນເວົ້ານັ້ນດ້ວຍ.
[14] ດ້ວຍວ່າ, ຖ້າເຮົາພາວັນນາ^ອະທິຖານເປັນພາສາແປກໆ ຈິດວິນຍານຂອງເຮົາພາວັນນາ^ອະທິຖານຢູ່ກໍຈິງ ແຕ່ຄວາມ^ຄິດຂອງເຮົາກໍບໍ່ເຂົ້າສ່ວນໃນຄຳພາວັນນາ^ອະທິຖານນັ້ນ.
[15] ຖ້າເປັນດັ່ງນັ້ນແລ້ວ ເຮົາຄວນຈະເຮັດຢ່າງໃດ? ເຮົາຈະພາວັນນາ^ອະທິຖານດ້ວຍຈິດວິນຍານກໍຈິງ, ແຕ່ເຮົາກໍຈະພາວັນນາ^ອະທິຖານດ້ວຍຄວາມຄິດເໝືອນກັນ ເຮົາຈະຮ້ອງເພງດ້ວຍຈິດວິນຍານກໍຈິງ, ແຕ່ເຮົາກໍຈະຮ້ອງເພງດ້ວຍຄວາມ^ຄິດເໝືອນກັນ.
[16] ຖ້າເຈົ້າກ່າວໂມທະນາພຣະຄຸນພຣະເຈົ້າດ້ວຍຈິດວິນຍານເທົ່ານັ້ນ, ຄົນຂ້າງນອກທີ່ຮ່ວມຢູ່ໃນທີ່ນັ້ນຈະກ່າວຄຳວ່າ, “ອາແມນ” ຕໍ່ຄຳໂມທະນາພຣະຄຸນຂອງ^ພວກເຈົ້າໄດ້ຢ່າງໃດ? ເພາະຄຳທີ່ພວກເຈົ້າກ່າວນັ້ນພວກເຂົາບໍ່ເຂົ້າໃຈ.
[17] ເຖິງແມ່ນວ່າຄຳໂມທະນາພຣະຄຸນພຣະເຈົ້າຂອງ^ພວກເຈົ້າຄັກດີກໍຕາມ, ແຕ່ບໍ່ເກີດປະໂຫຍດແກ່ຄົນອື່ນຈັກຢ່າງ.
[18] ເຮົາໂມທະນາຂອບພຣະຄຸນພຣະເຈົ້າ ທີ່ເຮົາເວົ້າພາສາແປກໆໄດ້ຫລາຍກວ່າພວກເຈົ້າທຸກຄົນ.
[19] ແຕ່ໃນການນະມັດສະການທີ່ຄຣິສຕະຈັກແລ້ວ ເຮົາພໍໃຈທີ່ຈະເວົ້າຫ້າຄຳ ຊຶ່ງຄົນເຂົ້າໃຈໄດ້ ເພື່ອເປັນຄະຕິສັ່ງສອນຄົນອື່ນ ຫລາຍກວ່າເວົ້າໝື່ນຄຳທີ່ເປັນພາສາແປກໆ.
[20] ພີ່ນ້ອງທັງຫລາຍ^ເອີຍ, ຢ່າໃຫ້ຄວາມ^ນຶກຄິດຂອງ^ເຈົ້າເປັນຢາງເດັກນ້ອຍ ຝ່າຍຄວາມຊົ່ວ ຈົ່ງເປັນເໝືອນເດັກນ້ອຍອ່ອນ, ແຕ່ຝ່າຍຄວາມ^ນຶກຄິດ ຈົ່ງເປັນຢ່າງຜູ້ແກ່.
[21] ດັ່ງທີ່ມີຄຳຂຽນໄວ້ໃນກົດບັນຍັດວ່າ, “ອົງພຣະ^ຜູ້^ເປັນເຈົ້າຊົງກ່າວວ່າ, ‘ເຮົາຈະເວົ້າກັບພົນລະເມືອງນີ້ ດ້ວຍຄົນຕ່າງພາສາ ດ້ວຍຮີມສົບຂອງ^ຄົນຕ່າງດ້າວ. ເຖິງປານນັ້ນ ພວກເຂົາກໍຈະບໍ່ຟັງເຮົາ.’”
[22] ດັ່ງນັ້ນແຫລະ ການເວົ້າພາສາແປກໆ ຈຶ່ງບໍ່ເປັນເຄື່ອງໝາຍ^ສຳຄັນແກ່ຄົນທີ່ເຊື່ອ, ແຕ່ສຳຄັນແກ່ຄົນທີ່ບໍ່ເຊື່ອ ສ່ວນການປະກາດພຣະທຳ ບໍ່ສຳຄັນສຳລັບຄົນທີ່ບໍ່ເຊື່ອ, ແຕ່ສຳຄັນສຳລັບຄົນທີ່ເຊື່ອແລ້ວ.
[23] ສະນັ້ນ ຖ້າຫາກວ່າ ຄຣິສຕະຈັກທັງໝົດມາເຕົ້າໂຮມກັນ ແລະທຸກຄົນຕ່າງກໍເວົ້າພາສາແປກໆ ແລະຖ້າວ່າຄົນຂ້າງນອກ ຫລືຄົນທີ່ບໍ່ເຊື່ອເຂົ້າມາໃນທີ່ນັ້ນ ພວກເຂົາຈະບໍ່ເວົ້າວ່າ ເຈົ້າ^ທັງຫລາຍເປັນບ້າບໍ?
[24] ແຕ່ຖ້າທຸກຄົນປະກາດພຣະທຳແລ້ວ ມີຄົນທີ່ບໍ່ເຊື່ອ ຫລືຄົນທຳມະດາເຂົ້າມາ ທຸກຄົນຈະເປັນເຫດໃຫ້ພວກເຂົາຮູ້ເມື່ອຕົວ ແລະເປັນເຫດໃຫ້ພວກເຂົາເກີດຄວາມ^ສັງເກດໃນຈິດໃຈຂອງ^ພວກເຂົາ.
[25] ຄວາມ^ລັບທີ່ເຊື່ອງໄວ້ໃນໃຈຂອງ^ພວກເຂົາຈະປາກົດແຈ້ງ ພວກເຂົາກໍຈະໝູບໜ້າລົງຂາບໄຫວ້ນະມັດສະການພຣະເຈົ້າ ໂດຍຍອມຮັບວ່າ, “ພຣະເຈົ້າຊົງສະຖິດຢູ່ທ່າມກາງພວກເຈົ້າແທ້.”
[26] ພີ່ນ້ອງທັງຫລາຍ^ເອີຍ ກ່ຽວກັບເລື່ອງນີ້ ເຮົາຈະລົງຄວາມ^ເຫັນວ່າຢ່າງໃດ? ເມື່ອພວກເຈົ້າມາເຕົ້າໂຮມກັນເພື່ອນະມັດສະການ, ຄົນໜຶ່ງໃນພວກເຈົ້າຮ້ອງເພງສັນລະເສີນ, ບາງຄົນສັ່ງສອນ ບາງຄົນກໍມີບົດຄວາມທີ່ຊົງສຳແດງມາຈາກພຣະເຈົ້າ ມີບາງຄົນກໍເວົ້າພາສາແປກໆ ແລະບາງຄົນແປພາສາແປກໆ, ເຈົ້າຈົ່ງເຮັດສິ່ງທັງໝົດນີ້ ເພື່ອເສີມສ້າງຄຣິສຕະຈັກໃຫ້ຈະເລີນຂຶ້ນ.
[27] ຖ້າຜູ້ໃດຈະປາກພາສາແປກໆ ຈົ່ງໃຫ້ປາກພຽງສອງຄົນ ຫລືຢ່າງຫລາຍສາມຄົນ ແລະໃຫ້ປາກເທື່ອລະຄົນ ແລ້ວໃຫ້ມີຜູ້ແປຜູ້ໜຶ່ງ.
[28] ແຕ່ຖ້າບໍ່ມີຜູ້ໃດແປໄດ້ ກໍໃຫ້ຄົນເຫລົ່ານັ້ນມິດຢູ່ໃນຄຣິສຕະຈັກ ໃຫ້ເຂົາເວົ້າກັບຕົນເອງ ແລະທູນຕໍ່ພຣະເຈົ້າ.
[29] ຝ່າຍພວກຜູ້^ປະກາດ^ພຣະທຳນັ້ນ ໃຫ້ກ່າວແຕ່ສອງຫລືສາມຄົນ ແລະໃຫ້ພວກຄົນອື່ນຮັບພິຈາລະນາເອົາຂໍ້ຄວາມທີ່ເຂົາກ່າວນັ້ນ.
[30] ແລະຖ້າມີສິ່ງໃດຊົງສຳແດງແກ່ຄົນອື່ນ ທີ່ນັ່ງຢູ່ດ້ວຍກັນນັ້ນ ກໍໃຫ້ຜູ້ກ່າວກ່ອນນັ້ນມິດຢູ່.
[31] ທຸກຄົນໃນພວກເຈົ້າ ສາມາດປະກາດພຣະທຳໄດ້ ແຕ່ໃຫ້ກ່າວເທື່ອລະຄົນ ເພື່ອວ່າທຸກຄົນຈະໄດ້ຮັບຄວາມຮູ້ ແລະຄວາມ^ໜູນໃຈດ້ວຍກັນ.
[32] ວິນຍານຂອງ^ຜູ້^ປະກາດ^ພຣະທຳນັ້ນ ຍ່ອມຢູ່ໃຕ້ການບັງຄັບຂອງຕົນ,
[33] ເພາະວ່າພຣະເຈົ້າບໍ່ໄດ້ເປັນຜູ້ກໍ່ເຫດຄວາມ^ວຸ້ນວາຍ, ແຕ່ຊົງໃຫ້ເກີດຄວາມ^ສະຫງົບສຸກ.
[34] ຕາມລະບຽບທີ່ໄດ້ປະຕິບັດກັນ ໃນບັນດາຄຣິສຕະຈັກແຫ່ງໄພ່ພົນຂອງ^ພຣະເຈົ້ານັ້ນ, ຈົ່ງໃຫ້ພວກແມ່ຍິງມິດງຽບຢູ່ໃນທີ່ປະຊຸມຄຣິສຕະຈັກ ເພາະເຂົາບໍ່ໄດ້ຮັບອະນຸຍາດໃຫ້ເວົ້າ, ແຕ່ເຂົາຕ້ອງຍອມຢູ່ໃຕ້ບັງຄັບບັນຊາ ດັ່ງກົດບັນຍັດໄດ້ສັ່ງໄວ້ນັ້ນ,
[35] ຖ້າພວກນາງຕ້ອງການຢາກຮຽນຮູ້ສິ່ງໃດ ກໍໃຫ້ຖາມຜົວຢູ່ທີ່ເຮືອນ. ດ້ວຍວ່າ, ການທີ່ແມ່ຍິງກ່າວໃນທີ່ປະຊຸມຂອງ^ຄຣິສຕະຈັກ ກໍເປັນການອັບອາຍ.
[36] ຖ້ອຍຄຳຂອງ^ພຣະເຈົ້າເກີດມາຈາກພວກເຈົ້າບໍ? ຖ້ອຍຄຳນັ້ນໄດ້ມາເຖິງພວກເຈົ້າ ພວກດຽວເທົ່ານັ້ນບໍ?
[37] ຖ້າຜູ້ໃດອ້າງວ່າຕົນເປັນຜູ້^ປະກາດ^ພຣະທຳ ຫລືຕົນມີຂອງ^ປະທານຝ່າຍພຣະວິນຍານ ກໍໃຫ້ຜູ້ນັ້ນຮັບຮູ້ວ່າ ຂໍ້ຄວາມ^ຊຶ່ງເຮົາຂຽນເຖິງພວກເຈົ້ານັ້ນ ເປັນກົດບັນຍັດຂອງ^ອົງພຣະ^ຜູ້^ເປັນເຈົ້າ.
[38] ແຕ່ຖ້າຜູ້ໃດບໍ່ຍອມຮັບຮູ້ຂໍ້ຄວາມ^ນີ້ ກໍບໍ່ຕ້ອງຮັບຮູ້ຜູ້ນັ້ນເໝືອນກັນ.
[39] ດັ່ງນັ້ນແຫລະ ພີ່ນ້ອງທັງຫລາຍ^ເອີຍ, ຈົ່ງຮ້ອນໃຈສະແຫວງຫາໃນການປະກາດພຣະທຳ ສ່ວນການເວົ້າພາສາແປກໆກໍຢ່າສູ່ຫ້າມ.
[40] ຈົ່ງເຮັດທຸກສິ່ງໃຫ້ຖືກຕ້ອງແລະມີລະບຽບ.