[1] Икмет озюне эв къурды, онынъ еди дирегини тикледи,
[2] айванлар сойды, къокъулы шараплар азырлады, софраны донатты.
[3] Шеэрнинъ юксек ерлеринден илян этмек ичюн, хызметчи къызларыны ёллады:
[4] «Саде олгъанлар, келинъиз манъа!» Акъылдан эксик олгъанларгъа исе бойле деди:
[5] «Келинъиз, ашымдан ашанъыз, мен азырлагъан къокъулы шарапны ичинъиз.
[6] Саде ёлларынъызны ташланъыз ве яшанъыз, анълайыш ёлундан кетинъиз.
[7] Мыскъылджыны огретсенъ – башынъа сёгюнч къазанырсынъ, яман адамны опькелесенъ – озюнъе масхаралыкъ олур.
[8] Мыскъылджыны опькелеме, ёкъса о сенден нефрет этер. Икмет саибини опькеле, ве о сени север.
[9] Икметли адамгъа акъыл огрет – о даа икметли олур, инсафлы адамны огрет – бильгисини арттырыр.
[10] Икметнинъ башы – РАББИден къоркъмакътыр, Мукъаддесни бильмек – анълайышнынъ манасы!
[11] Меним ярдымымнен куньлеринъ чокъ олур, яшайышнынъ йыллары чокълашаджакълар.
[12] Икметли олсанъ – икметинъ озюнъе хызмет этер, мыскъылджы олсанъ – ялынъыз сен зарарыны чекеджексинъ».
[13] Акъылсыз къадын шаматаджыдыр, о саде ве ич бир шей бильмей!
[14] Эвнинъ къапусы янында, шеэрнинъ юксек ерлеринде тахтта отура.
[15] Кельген-кечкенлерни, озь ёлларынен кеткен адамларны чагъыра:
[16] «Саде олгъанлар, келинъиз манъа!» Акъылдан эксиклерге бойле дей:
[17] «Хырсызлангъан сувлар татлыдыр, сакъланып ашалгъан отьмек леззетлидир!»
[18] Амма анда олюлернинъ олгъаныны, о чагъыргъан адамлар о бир дюньянынъ теренлигине огърагъаныны бильмей шу адам!