[1] Озь истегини къыдыргъан адам башкъаларындан айырыла, эр бир акъыл-идракълы шейге къаршы чыкъа.
[2] Акъылсыз адам бир шейни анъламакътан озюни акъыллы этип косьтермеге бегенир.
[3] Яманлыкънынъ артындан – нефрет, айыпнынъ артындан – масхаралыкъ келир.
[4] Адамнынъ агъзындан чыкъкъан сёз – терен сув, икметнинъ чокърагъы – сув акъымы.
[5] Яман адамгъа яхшы бакъмакъ да, инсафлы адамгъа адалетни бермемек де ямандыр!
[6] Акъылсызнынъ тили къавгъагъа ёл ача, дудакълары да котек чагъыра.
[7] -
[8] Акъылсызнынъ агъзы – онынъ олюми, дудакълары да – джанына къапкъан.
[9] Ошекчининъ лафы – пек леззетли тилимлер кибидир, олар адамнынъ ичине тез кирелер.
[10] Тенбель йыкъыджы адамгъа къардаштыр.
[11] РАББИнинъ Ады – къатты къаледир, инсафлы адам онъа чапа ве онда хавфсызлыкъта тура.
[12] Байнынъ малы-мулькю – онынъ пекитильген къалеси, тасавурында юксек дивар киби корюне.
[13] Йыкъылмакътан эвель кибирли юрек озюни юксельте, алчакъгонъюллик артындан исе шурет келе.
[14] Динълемезден джевап бермек – акъылсызлыкъ ве масхаралыкътыр!
[15] Адамнынъ руху хасталыкъкъа даяныр, руху сёнюк олса, оны насыл кечирир?
[16] Анълагъан акъыл-бильги топлай, икметлининъ къулагъы да бильги къыдыра.
[17] Берильген бахшыш адамгъа ёл ачар ве буюк инсанларнынъ огюне алып барар.
[18] Давада биринджи айткъан акълы корюнир, лякин башкъасы келип оны сынар.
[19] Атылгъан джереп даваны токътатыр ве кучьлю адамларнынъ къавгъасыны чезер.
[20] Ынджытылгъан къардаш пекитильген шеэрден къавийдир, къавгъа да къаледе къапу мандалы кибидир.
[21] Агъзындан чыкъкъан лафынен адам къурсагъыны тойдурыр, тилинен не къазанса, оны ашар.
[22] Эм олюм, эм яшайыш тильге бойсуныр, оны севген махсулындан ашар.
[23] Апайны тапкъан яхшылыкъ тапа ве РАББИнинъ разылыгъыны къазана.
[24] Ёкъсул ялварып сорай, бай исе къаба джевап къайтара.
[25] Досту чокъ олгъан адам эляк олур, амма бир достнынъ севгиси къардашнынъ севгисинден къавий ола.