[1] Яман адамларны пахыллама, оларнен берабер олмагъа истеме.
[2] Оларнынъ юреклери зорбалыкъ акъкъында тюшюнелер, дудакълары беля акъкъында лаф этелер.
[3] Эв икметнен къурулыр ве анълайышнен темеллешир.
[4] Бильги эвнинъ козьлерини паалы ве аджайип шейлерге толдурыр.
[5] Икмет саиби кучьлюдир, бильгили адам кучь-къуветлидир.
[6] Онынъ ичюн насиаткъа къулакъ асып дженк эт, акъыл огреткен адамлар чокъ олса, енъерсинъ.
[7] Ахмакъ ичюн икмет чыкъып оламайджакъ юксекликтедир, шеэрнинъ араба къапусы янында о, агъзыны ачмаз.
[8] Къара ниетли адамгъа «беля кетириджи» дерлер.
[9] Ахмакънынъ япкъанлары – гунадыр, адамлар мыскъылджыдан нефрет этелер.
[10] Агъыр куньлерде рухтан тюшсенъ, кучюнъ аз демектир.
[11] Олюм панджасына тюшкен адамларны къуртар, олюмге кеткенлерни къорчаламакътан къачма.
[12] Сен: «Биз буны бильмедик де», – айтарсынъ да, лякин инсанларнынъ юреклерини Сынагъан эписини анълай, джанынъны Къорчалагъан эр бир шейни биле ве эр кеснинъ акъкъыны бере.
[13] Огълум, бал аша, чюнки о, леззетлидир, солакъ балы тамагъынъ ичюн татлыдыр.
[14] Икмет де джанынъ ичюн тамам ойледир. Икметни тапсанъ, келеджегинъ олур, умютинъ де кесильмез.
[15] Эй, яман адам, инсафлы адамнынъ эвине къаршы сакъланып ятма, раатлангъан ерини ёкъ этме.
[16] Инсафлы адам еди кере йыкъылса, эписи бир аякъкъа турар, яман адам исе бир сюрюнгенде турамаз.
[17] Душманынъ йыкъылгъанда, къуванма, о сюрюнгенде, юрегинъ севинмесин.
[18] Ёкъса буны корьген РАББИ мемнюн къалмаз, душманынъа къаршы олгъан гъазабы да ятышыр.
[19] Яманларгъа къаршы ачувланма, ярамай адамларны пахыллама.
[20] Яманлыкънынъ келеджеги ёкъ олур, ярамай адамларнынъ чырагъы сёнип кетер.
[21] Огълум, РАББИден ве падишадан къоркъ, фикирлерини тез денъиштирген адамларнен берабер олма.
[22] Олардан кельген фелякет апансыздан келир, олардан кельген беляны ким билир?
[23] Булар да икметли адамларнынъ айткъанларыдыр. Судда даваны аселет янълыш чезмек – яхшы дегильдир.
[24] Къабаатлы адамгъа: «Къабаатынъ ёкъ», – деген адамны халкълар къаргъар, къабилелер де силип ташлар.
[25] Къабаатлыны джезалагъан адамлар исе онъар, РАББИ оларгъа яхшы бахшышлар берер.
[26] Догъру джевап – дудакъларгъа опюш кибидир.
[27] Башта азбардаки ишлерни битирип, тарланы азырла да, сонъ эвинъни котер.
[28] Башкъа адамгъа къаршы ботен шаатлыкъ этме, агъзынъдан ялан лаф чыкъмасын.
[29] «Манъа не япкъан олса, мен де онъа шуны япарым, япкъанларына коре къайтарырым», – деме.
[30] Тенбельнинъ тарласы янындан ве акъылдан эксик адамнынъ юзюм багъы янындан кечкенимде,
[31] иште, бакъсам не корейим: эр бир ер когемликке толгъан, орталыкъны от баскъан, таш дивары да йыкъылгъан.
[32] Корьгенлеримден тюшюнджеге далдым, ве бойле дерс алдым:
[33] «Азачыкъ юкъласанъ, азачыкъ юкъусырасанъ, азачыкъ къол къавушып ятсанъ, –
[34] бир быралкъы киби, келир сенинъ ёкъсуллыгъынъ, фукъарелик де, бир айдут киби, келир».