[1] Акимдарнен ашамагъа отургъанда, огюнъде олгъанына дикъкъат эт.
[2] Буюк нефисинъ олса, агъзынъа сынъыр къой.
[3] Онынъ леззетли аш-сувларыны истеме, чюнки о – алдатыджы аш.
[4] Зенгинликни топламагъа замет этме, ойле тюшюнджени биле акъылынъдан чыкъар.
[5] Энди байлыкъ корьдим, дегенде, о ёкъ олур, къанатланып, къартал киби, кокке учар.
[6] Къытмыр адамнынъ софрасындан ашама, онынъ леззетли ашларыны истеме.
[7] Онынъ озю, тюшюнджелери киби, къарадыр. «Аша, ич», – айтар санъа, лякин юреги сеннен дегильдир.
[8] Ашагъан кесекни къусарсынъ, гузель сёзлеринъ де бошуна кетер.
[9] Акъылсызнен лаф этме, о, сенинъ акъыллы сёзлеринъни бир шей ерине корьмез.
[10] Эвельде кечирильген сынъырларнынъ ерини денъиштирме, оксюзлернинъ тарлаларына да кирме.
[11] Оларнынъ Къоруйыджысы кучьлюдир, О, оларнынъ давасыны санъа къаршы чезер.
[12] Огютке юрегинънен янаш, акъыллы сёзлерге де къулакъ ас.
[13] Огъланны тербиесиз къалдырма, оны таякънен котеклесенъ, о ольмез.
[14] Оны таякънен урсанъ да, джаныны о бир дюньядан къуртарырсынъ.
[15] Огълум, эгер юрегинъ икметли олса, меним юрегим де къуваныр.
[16] Дудакъларынъ догърулыкъ айткъанда, джан-юректен севинирим.
[17] Юрегинъ гунакярларны пахылламасын, амма даима РАББИден къоркъсун.
[18] Керчектен де, бир келеджегинъ бар, умютинъ де кесильмез.
[19] Огълум, динъле ве икметли ол, юрегинъни догъру ёлгъа къой.
[20] Шарап севген ичкиджилернинъ ве этке къарарсыз быкъкъанларнынъ арасында олма.
[21] Сархошларнен ачкозьлер ёкъсуллашыр, тенбеллик де адамнынъ устюне йыртыкъ урба кийдирир.
[22] Санъа омюр берген бабанъны динъле, ананъ къартайгъан сонъ, оны унутма.
[23] Акъикъатны сатын ал да, икметни, огютни, акъылны сатма.
[24] Инсафлы адамнынъ бабасы пек къуваныр, икметлиге омюр берген адам да шенъленир!
[25] Ана-бабанъ къувансын, сени тапкъан ананъ севинсин!
[26] Огълум! Мени бутюн юрегинъден динъле, кеткен ёлумдан козюнъни алма.
[27] Фаише – терен чукъурдыр, башкъасынынъ апайы – тар къуюдыр.
[28] О, бир айдут киби, сакъланып отура да, адамларнынъ арасында къара юреклилернинъ сайысыны арттыра.
[29] Ах-вах чеккен ким? Къавгъалашкъан ве шикяетленген ким? Бош ерде яралангъан ким? Козю къангъа толгъан ким?
[30] Шарап башына отурып ичип-шишленген адам, чешит тюрлю къокъулы шарапларны къыдыргъан инсан!
[31] Шарапнынъ къырмызы ренкине, онынъ къаде ичинде ойнагъанына, богъаздан ашагъы енгиль кеткенине бакъма.
[32] Сонъунда йылан киби тишлер, зеэрли йылан киби чакъар,
[33] козьлеринъ де башкъаларынынъ апайларына бакъмагъа башлар, акъылынъа да куфюр шейлер келип башлар,
[34] денъизнинъ ортасында яткъан киби, геми дирегининъ тёпесинде юкълагъан киби олурсынъ.
[35] «Мени урдылар, – дерсинъ, – агъры олмады, домпузладылар мени – ич бир шейни дуймадым! Уянгъандан сонъ, кене ичмеге къыдыраджагъым».