[1] Шарап мыскъыллай, ички кучьлю сеснен къычыра, оларнынъ артындан эр бир кеткен адам икметли дегиль!
[2] Падишанынъ гъазабы арсланнынъ окюрюгине ошай, оны ачувлаткъан озь джанына зарар кетире.
[3] Къавгъадан къачынмакъ адам ичюн шуреттир, эр ахмакъ исе тартышмагъа азырдыр.
[4] Тенбель озь вакътында сюрмей, оракъ вакъты кене кельгенде, бир шей тапмай.
[5] Адамнынъ ниетлери онынъ юрегинде терен сувлар киби, лякин анълагъан адам ондан оларны чекип чыкъарыр.
[6] Чокъ адам озь садыкълыгъы акъкъында къопайып айта, лякин керчектен ишанчлы адамны ким тапып олур?
[7] Инсафлы адам къусурсыз яшай, онынъ огъуллары бахтлыдыр!
[8] Махкеме тахтында отургъан падиша козьлеринен эр бир яман шейни бир къачырмай корер.
[9] «Юрегимни темизледим, гуналарымдан арындым», – деп ким айтып олур?
[10] РАББИ эм ялан теразеден, эм догъру олмагъан ташлардан, – экисинден де нефрет эте.
[11] Япкъанлары темизми, догърумы олгъанына коре, йигит эткен ишлеринден белли олур.
[12] Эм эшиткен къулакъны, эм корьген козьни – экисини яраткъан РАББИдир!
[13] Юкъу севсенъ – ёкъсул олурсынъ, козь юммасанъ – ашынъ бол олур.
[14] Сатын алгъан адам: «Бир шейге ярамаз, бир шейге ярамаз», – айтар, лякин алып кеткен сонъ макътаныр.
[15] Дюньяда алтын ве чокътан-чокъ къыйметли ташлар бардыр, лякин бильгили агъыз олардан паалыдыр.
[16] Бир кимсе ябанджыгъа кефиль олса, онынъ урбасыны ал, чет адам ичюн ондан залог ал.
[17] Алдавнен къазанылгъан отьмек башта адамгъа татлы корюнир, лякин сонъундан о, агъзында ташчыкъларгъа айланыр.
[18] Акъыл танышкъанда ниетлер ерине келир, бойлеликнен, насиатны динълеп, дженк эт.
[19] Ошек ташыгъан адам сыр ачар, бошбогъаздан узакъ тур.
[20] Ана-бабасыны къаргъагъан адамнынъ чырагъы гедже къаранлыгъынен сёнер.
[21] Тез алынгъан мирас сонъундан берекетли олмаз.
[22] «Япкъан яманлыкъны къайтарырым», – деме, РАББИге ташла, О, сени къорчалар.
[23] РАББИ ялан ташлардан нефрет эте, ялан теразе де – яхшы дегиль.
[24] Адамнынъ адымларыны РАББИ догърулта, ойле олса, туткъан ёлуны адам насыл анълап олур?
[25] Ашыкъып этильген ант ве тюшюнмейип берильген адакъ – адам ичюн къапкъандыр.
[26] Икметли падиша яман адамларны савурыр, оларны арман копчегинен эзип ташлар.
[27] Адамнынъ руху – РАББИнинъ нурудыр, о, юрекнинъ теренликлерини сынай.
[28] Мерамет ве садыкълыкъ падишаны къорчалай, акъикъатнен о, таджыны тута.
[29] Яш огъланларнынъ шурети – кучьте, къарт адамларнынъ шерефи – чаларгъан сачта.
[30] Котек ашагъан адамнынъ яралары яманлыкътан арындырыр, ве домпузлама юрекнинъ теренликлерини тюзетир.