[1] Юрек ниетлери – адамдандыр, тильнинъ джевабы исе – РАББИдендир.
[2] Адам озюнинъ эр япкъаныны догъру саяр, лякин РАББИ адамнынъ джаныны сынар.
[3] Эр бир ишинъни РАББИге ташла, сонъ ниетлеринъе етерсинъ.
[4] РАББИ япкъан эр шейнинъ озь макъсады бар, яман адамны биле беля куню ичюн азырлады.
[5] Кибирли юректен РАББИ нефретленир, керчектен де, о джезасыз къалмаз.
[6] Мерамет ве садыкълыкъ къабааттан арындыра, РАББИден къоркъу белядан къуртара.
[7] Адам туткъан ёлундан РАББИ разы олса, душманларыны биле онен барыштыра.
[8] Инсафлыкънен къазанылгъан аз шей, адалетсизликнен къазанылгъан буюк келирден яхшыдыр.
[9] Адам юрегинде кетеджек ёлуны тюшюнир, лякин адымларыны РАББИ идаре этер.
[10] Падишанынъ агъзындан чыкъкъан лаф элялдыр, суд эткенде, о янъылмаз!
[11] Догъру теразе ве къантар – РАББИден, чантадаки эписи ташлар да – Ондан.
[12] Падишалар яманлыкъ япмакътан нефретленир, чюнки тахт инсафлыкъта къатты турар.
[13] Падиша инсафлы дудакълардан разы къалыр, догърусыны айткъан адамны о север.
[14] Падишанынъ гъазабы – олюм хаберджиси, лякин икметли адам оны ятыштырыр.
[15] Падишанынъ ачыкъ бакъышында – омюр, онынъ разылыгъы – ягъмур кетирген булут кибидир.
[16] Икмет саиби олмакъ – алтындан, акъыл саиби олмакъ – кумюштен яхшыдыр.
[17] Догъру адамларнынъ кениш ёлу – яманлыкътан узакъ турмакъ, ёлуна мукъайт олгъан адам джаныны къорчалар.
[18] Кибир артындан – эляк, къопайлыкъ артындан – йыкъылув келир.
[19] Ювашларнен берабер алчакъгонъюлли олмакъ кибирлилернен берабер гъаниметни пайлаштырмакътан яхшыдыр.
[20] Ишини акъыл-ферасетнен тюшюнген адам яхшылыкъ корер, РАББИге ишангъан бахтлы олур.
[21] Икметли адам анълагъан деп айтылыр, татлы лаф да огреткеннинъ кучюни арттырыр.
[22] Акъыл-ферасет, саиби ичюн – омюр чокърагъы, ахмакънынъ тербиеси исе – ахмакълыкъ.
[23] Икметли юрек адамнынъ агъзына ферасет бере ве дудакъларында огренюв арттыра.
[24] Гузель сёзлер – солакъ балы киби, джан ичюн – эльва, беден ичюн – шифа.
[25] Базы ёл адамгъа догъру деп корюне, амма онынъ сонъу – олюмдир.
[26] Чалышкъан адам нефиси ичюн чалыша, чюнки ашамакъ истеги оны айдай.
[27] Ярамай адам яманлыкъ тюшюне, онынъ лафы – якъып-йыкъкъан алев кибидир.
[28] Хиянет тюшюнген адам къавгъа чыкъарыр, ошекчи достларнынъ араларыны бозар.
[29] Къара юрекли адам башкъасыны ёлдан ура ве яман ёлгъа къоя.
[30] Козьлерини къыпкъан адам хиянетлик тюшюне, агъзыны къыйыштыргъан адам яманлыкъ япа.
[31] Чаларгъан сач – шурет таджыдыр, о – инсафлы яшайышнынъ нетиджесидир.
[32] Чокъ сабырлы адам – къарамандан яхшыдыр, озюни туткъан адам – шеэрни басып алгъандан хайырлыдыр.
[33] Адам джереп ташыны ата, амма онынъ косьтергени РАББИден келе.