[1] Къычыргъан Икмет дегильми? Сесини юксельткен Анълайыш дегильми?
[2] Ёл кенарында, байыр тёпесинде, ёллар чатышмасында тура о,
[3] шеэрнинъ араба къапусы янында, кириш ери огюнде сесини юксельте:
[4] «Эй, акъайлар, сизге меним чагъыргъанларым, адам союна меним сесим!
[5] Саде олгъанлар! Зекялы олмагъа огренинъиз! Акъылсызлар! Анълагъан юрекни тапынъыз!
[6] Динъленъиз, муим сёзлер айтаджагъым, догърусыны айтмакъ ичюн, агъзымны ачам!
[7] Тилим тек керчекни айта, дудакъларым яландан нефретлене!
[8] Агъзымдан чыкъкъан эр сёз догърудыр, олар айнеджи ве ялан олмаз.
[9] Ап-ачыкътыр олар эписи анълагъанларгъа, бильгини къыдыргъанлар ичюн – догърудыр.
[10] Огреткеним кумюштен хайырлыдыр, бильги темиз алтындан паалыдыр!
[11] Икмет – къыйметли ташлардан яхшы, истегенинъден бир шей онъа тенъ кельмез!
[12] Мен – Икмет, зекянен бирликте яшайым, бильги ве ферасетни мен таптым.
[13] РАББИден къоркъмакъ – яманлыкътан нефрет этмектир. Гъурурдан, юксектен бакъыштан, яман ёлдан ве ялан агъыздан нефрет этем.
[14] Насиат ве идракъ мендедир, мен – акъылым, менде – къудрет.
[15] Меним ярдымымнен падишалар падишалыкъ этелер, укюмдарлар адалетни къоялар.
[16] Меним ярдымымнен башлыкълар, мырзалар ве ер юзюндеки эписи къадылар укюм этелер.
[17] Мени севгенлерни мен де севем, мени къыдыргъанлар мени тапарлар.
[18] Байлыкъ ве шурет, гъайып олмагъан хазине ве инсафлыкъ – мендедир.
[19] Махсулларым алтындан, темиз алтындан яхшы, менден келир энъ яхшы кумюштен чокъ.
[20] Инсафлыкъ ёлундан кетем, адалет сокъакъларындан юрем.
[21] Бойлеликнен, мени севгенлерни зенгинлик саиплери япам, анбарларыны байлыкъкъа толдурам.
[22] РАББИ мени ёлунынъ башы япты, чокътан берли яратылгъан шейлерден биринджи этти.
[23] Къадимий заман башында мен пейда олдым, дюнья яратылмаздан эвель мен еримни алдым.
[24] Буюк теренликлер олмаздан эвель, сув чокъракълары даа олмагъан вакъытта догъдым мен.
[25] Дагълар тикленмезден эвель, байырлардан эвель догъдым.
[26] О вакъыт не ерни ве онынъ кенълигини, не дюньянынъ биринджи тозуны япкъан эди О.
[27] РАББИ коклерни къойгъанда, мен анда эдим. Теренликнинъ устюнден даире чызгъанда,
[28] тёпеде булутларны ерлештиргенде, теренликнинъ чокъракъларыны къавийлештиргенде,
[29] сувлары ташмасын деп, денъизнинъ сынъырларыны тайинлегенде, дюньянынъ темеллерини къойгъанда,
[30] мен Онынъ янында мимар олдым, эр куньде – Онынъ къуванчы, Онынъ огюнде эр заман зевкъ сюре эдим.
[31] Онынъ дюньясы ичюн севинип, адамларнынъ огъуллары ичюн къуванчлы эдим.
[32] Демек, балаларым, динъленъиз мени: ёлларымдан баргъанлар бахтлыдыр!
[33] Огютимни динълеп, икметли олунъыз, оны ред этменъиз.
[34] Мени динълеген, къапуларымнынъ огюнде гедже-куньдюз олгъан, къапуларымдан ич айырылмагъан адам бахтлыдыр!
[35] Мени тапкъан адам яшайыш тапа ве РАББИнинъ мемнюнлигине малик ола!
[36] Мени тапмагъан исе джанына зарар кетире: менден нефретленгенлер эписи олюмни севелер!»