[1] ထိုအခါ၌ ဖာရိရှဲတို့နှင့် ဂျေရုဆလင်မြို့မှလာသော ကျမ်းပြုဆရာအချို့တို့သည် ကိုယ်တော်ထံသို့စုဝေးကြ၍
[2] တပည့်တော်အချို့တို့သည် မစင်ကြယ်သောလက်၊ တစ်နည်းဆိုသော် မဆေးထားသောလက်ဖြင့် အစာ စားနေကြသည်ကို တွေ့မြင် ကြ၏။
[3] (ဖာရိရှဲတို့မှစ၍ ဂျူးလူမျိုးအပေါင်းတို့သည် ရှေးလူကြီးတို့၏ဓလေ့ထုံးတမ်းကို ခံယူကျင့်သုံး၍ လက်ကို ကျင့်ထုံးအတိုင်းမဆေးဘဲ အစာစားလေ့မရှိကြ။
[4] ဈေးအရပ်မှ ပြန်လာသောအခါတွင်လည်း မိမိတို့ကိုယ်ကိုမဆေးကြောဘဲ အစာစားလေ့မရှိကြ။ ထို့ပြင် အိုး၊ ခွက်၊ ကြေးပန်းကန်နှင့် ခုတင်တို့ကို ဆေးကြောခြင်းနှင့်ပတ်သက်၍ သူတို့ခံယူကျင့်သုံးရန် ဆက်ခံထားသော အခြားဓလေ့ထုံးတမ်းများစွာရှိကြ၏။)
[5] ထိုအခါ ဖာရိရှဲနှင့်ကျမ်းပြုဆရာတို့က “သင်၏တပည့်တို့သည် အဘယ်ကြောင့် ရှေးလူကြီးတို့၏ဓလေ့ထုံးတမ်းနှင့်အညီမလိုက်လျှောက်ဘဲ မစင်ကြယ်သော လက်ဖြင့် အစာ စားကြသနည်း”ဟု ကိုယ်တော်အားမေးလျှောက်ကြ၏။
[6] ကိုယ်တော်ကလည်း“ ဟေရှာယ သည် သူတော်ကောင်း ယောင်ဆောင် သော သူ များ ဖြစ် ကြ သော သင် တို့ နှင့် ပတ်သက်၍ ပရောဖက်ပြု ဟောပြော ခဲ့ သည် မှာ မှန် လှ ပေ ၏ ။ ‘ ဤ လူ တို့ သည် သူ တို့ ၏ နှုတ် ဖြင့် ငါ့ ကို ရိုသေ ကြ ၏ ။ သို့သော် သူ တို့ ၏ စိတ်နှလုံး သည် ငါ နှင့် ဝေး လှ ၏ ။
[7] သူ တို့ သည် လူ တို့ ၏ ပညတ်ချက် များ ကို ဩဝါဒ များ အဖြစ် သွန်သင် လျက် ငါ့ ကို အချည်းနှီး ကိုးကွယ် ကြ ၏ ’ ဟု ကျမ်းစာ ၌ ရေး ထား သည့် အတိုင်း
[8] သင် တို့ သည် ဘုရားသခင် ၏ ပညတ် တော် ကို ပယ် ၍ လူ တို့ ၏ ဓလေ့ ထုံးတမ်း ကို ခံယူ ကျင့်သုံး ကြ ၏ ” ဟု မိန့်တော်မူ၏။
[9] တစ်ဖန် သူတို့အား“ သင် တို့ သည် မိမိ တို့ ၏ ဓလေ့ ထုံးတမ်း ကို တည် စေရန် ဘုရားသခင် ၏ ပညတ် တော် ကို ကောင်းစွာ ပစ်ပယ် ကြ သည် တကား ။
[10] အကြောင်းမူကား မောရှေ က ‘ သင် ၏ မိခင် နှင့် ဖခင် တို့ ကို ရိုသေ လော့ ။ မိခင် ၊ သို့မဟုတ် ဖခင် ကို ပုတ်ခတ် ပြောဆို သော သူ သည် သေဒဏ် ကျခံ စေ ’ ဟု ဆို ထား ၏ ။
[11] သို့သော် သင် တို့ သည် ‘ လူ တစ်ဦး က မိခင် ၊ သို့မဟုတ် ဖခင် အား “ အကျွန်ုပ် ထံမှ သင် တို့ ခံစား ထိုက် သည့် အရာ သည် လှူဖွယ်ဝတ္ထု တည်းဟူသော ကော်ဘန် ဖြစ် ပါ ပြီ ” ဟူ၍ ပြော လျှင် ရ ၏ ’ ဟု ဆို လျက်
[12] ထို သူ အား မိခင် ၊ သို့မဟုတ် ဖခင် အတွက် မည်သည့် အရာ ကို မျှ လုပ် ခွင့် မ ပေး ကြ တော့ ပေ ။
[13] ဤသို့ဖြင့် သင် တို့ သည် မိမိ တို့ ဆက်ခံ သော ဓလေ့ ထုံးတမ်း အားဖြင့် ဘုရားသခင် ၏ နှုတ်ကပတ်တော် ကို ပယ်ဖျက် ကြ ၏ ။ ထိုကဲ့သို့သော အမှုအရာ များစွာ တို့ ကို လည်း သင် တို့ ပြု ကြ ၏ ” ဟု မိန့်တော်မူ၏။
[14] ထို့နောက် ကိုယ်တော်သည် လူထုပရိသတ်ကို နောက်တစ်ဖန်ခေါ်ပြီးလျှင်“ သင် တို့ အားလုံး ငါ့ စကား ကို နားထောင် ၍ နားလည် ကြ လော့ ။
[15] လူ ၏ ပြင်ပ မှ လူ့ အထဲသို့ ဝင် ၍ လူ ကို ညစ်ညူး စေ နိုင် သော အရာ တစ်စုံတစ်ခု မျှ မ ရှိ ။ လူ့ အတွင်း မှ ထွက်လာ သော အရာ များ က သာ လူ ကို ညစ်ညူး စေ ကြ ၏ ။
[16] ကြား စရာ နား ရှိ သော သူ သည် ကြား ပါစေ ” ဟု မိန့်တော်မူ၏။
[17] ကိုယ်တော်သည် လူထုပရိသတ်ထံမှထွက်ခွာ၍ အိမ်ထဲသို့ဝင်တော်မူသောအခါ တပည့်တော်တို့သည် ထိုပုံဥပမာအကြောင်းကို ကိုယ်တော်အားမေးလျှောက်ကြ၏။
[18] ထိုအခါ ကိုယ်တော်က“ သင် တို့ သည် လည်း ဤမျှလောက် အသိတရား ကင်းမဲ့ လျက် နေ ကြ သလော ။ ပြင်ပ မှ လူ့ အထဲသို့ ဝင် သမျှ သော အရာ သည် လူ ကို မ ညစ်ညူး စေ နိုင် ကြောင်း သင် တို့ မ သိ ကြ သလော ။
[19] အကြောင်းမူကား ထို အရာ သည် လူ ၏ စိတ်နှလုံး ထဲသို့ ဝင် သည် မ ဟုတ် ။ ဝမ်း ထဲသို့ ဝင် ပြီးလျှင် ရေအိမ် ထဲသို့ ရောက်သွား ၏ ” ဟု မိန့်တော်မူလျက် အစာအားလုံးစင်ကြယ်ကြောင်းဖော်ပြတော်မူ၏။
[20] တစ်ဖန် ကိုယ်တော်က“ လူ့ အတွင်းမှ ထွက်လာ သော အရာ သည် လူ ကို ညစ်ညူး စေ ၏ ။
[21] အကြောင်းမူကား မကောင်း သော တွေးတော ဆင်ခြင် မှု များ ၊ တရားနှင့်မညီ မေထုန်ပြု ခြင်း ၊ ခိုးယူ ခြင်း ၊ လူ သတ် ခြင်း ၊
[22] အိမ်ထောင်ရေး ဖောက်ပြန် မှု ကို ကျူးလွန် ခြင်း ၊ လောဘ လွန်ကျူး ခြင်း ၊ ဆိုးညစ် ခြင်း ၊ စဉ်းလဲ ခြင်း ၊ ကာမဂုဏ် လိုက်စား ခြင်း ၊ မနာလို ခြင်း ၊ စော်ကား ပြောဆို ခြင်း ၊ မာန ထောင်လွှား ခြင်း နှင့် မိုက်မဲ ခြင်း တို့ သည် လူ ၏ အတွင်း သူ ၏ စိတ်နှလုံး ထဲမှ ထွက်လာ ကြ ၏ ။
[23] ဤ ဆိုးညစ် သော အရာ အားလုံး တို့ သည် အတွင်း မှ ထွက်လာ ၍ လူ ကို ညစ်ညူး စေ ၏ ” ဟု မိန့်တော်မူ၏။
[24] ထို့နောက် ကိုယ်တော်သည် ထိုအရပ်မှထ၍ တိုင်ရာမြို့ နှင့်ဆိုင်သောအရပ်ဒေသ သို့ ကြွတော်မူပြီးလျှင် အိမ်တစ်အိမ်သို့ဝင်တော်မူ၏။ မည်သူမျှမသိစေရန် အလိုတော်ရှိသော်လည်း ပုန်းရှောင်၍မနေနိုင်ပေ။
[25] ညစ်ညူးသောနတ်ပူးနေသည့် သမီးငယ်တစ်ယောက်၏မိခင်သည် ကိုယ်တော်၏အကြောင်းကိုကြားလျှင် ချက်ချင်းလာ၍ ခြေတော်ရင်း၌ပျပ်ဝပ်လျက်
[26] နတ်ဆိုးကို မိမိသမီးထဲမှ နှင်ထုတ်ပေးပါရန် ကိုယ်တော်အား တောင်းပန်လေ၏။ ထိုအမျိုးသမီးသည် ဆီးရီးယားဖိုနီးရှားနယ်သူ၊ ဂရိလူမျိုးဖြစ်၏။
[27] ကိုယ်တော် ကလည်း“ သားသမီး တို့ ကို ဦးစွာ ဝလင် အောင် ကျွေး ပါရစေ ။ သားသမီး တို့ ၏ အစာ ကို ယူ ၍ ခွေးကလေး တို့ အား ချ ပေး ခြင်း သည် မ ကောင်း မ သင့် ပေ ” ဟု မိန့်တော်မူ၏။
[28] ထိုအမျိုးသမီးကမူ “သခင်ဘုရား၊ စားပွဲအောက်၌ရှိသောခွေးကလေးများပင်လျှင် သားသမီးတို့၏စားနုပ်စားပေါက်များကို စားရကြပါ၏”ဟု ပြန်လျှောက်လေ၏။
[29] ကိုယ်တော်ကလည်း“ ဤ စကား ကြောင့် သင် ပြန် လော့ ။ နတ်ဆိုး သည် သင့် သမီး ထဲမှ ထွက်သွား လေ ပြီ ” ဟု မိန့်တော်မူ၏။
[30] ထိုအခါ ထိုအမျိုးသမီးသည် မိမိအိမ်သို့ပြန်သွားရာ သမီးသည် ခုတင်ပေါ်၌လဲလျောင်းနေ၍ နတ်ဆိုးသည် ထွက်သွားပြီဖြစ်ကြောင်း တွေ့ရလေ၏။
[31] ထို့နောက် ကိုယ်တော်သည် တိုင်ရာမြို့နှင့်ဆိုင်သောအရပ်ဒေသမှ တစ်ဖန်ထွက်ခွာလျက် ဆီဒုန်မြို့ကိုဖြတ်ကာ ဒေကာပေါလိနယ်နှင့်ဆိုင်သောအရပ်ဒေသအလယ်ပိုင်းမှတစ်ဆင့် ဂါလိလဲပင်လယ်သို့ကြွတော်မူ၏။
[32] ထိုအခါ လူတို့သည် နားမကြား၍ဆွံ့အသောသူတစ်ဦးကို အထံတော်သို့ခေါ်ဆောင်လာပြီး သူ့အပေါ် လက်တော်တင်ပေးပါရန် ကိုယ်တော်အား တောင်းပန်ကြ၏။
[33] ကိုယ်တော်သည် ထိုသူတစ်ဦးတည်းကိုသာ လူထုပရိသတ်ထဲမှခေါ်သွား၍ လက်ညှိုးတော်တို့ကို သူ၏နားနှစ်ဖက်ထဲသို့ သွင်းတော်မူ၏။ တစ်ဖန် တံတွေးထွေး၍ သူ၏လျှာကို တံတွေးဖြင့်တို့တော်မူ၏။
[34] ထို့နောက် မိုးကောင်းကင်သို့မျှော်ကြည့်လျက် သက်ပြင်းချကာ“ ဧဖသ ” ဟု မိန့်တော်မူ၏။ ၎င်း၏အဓိပ္ပာယ်မှာ“ ပွင့် စေ ” ဟူ၍ ဖြစ်၏။
[35] ထိုခဏချင်းတွင် သူ၏နားသည်ပွင့်၍ သူ၏လျှာကြောပြေလျော့ကာ သူသည် ပီသစွာစကားပြောလေ၏။
[36] ကိုယ်တော်သည် ဤအကြောင်းကို မည်သူ့ကိုမျှမပြောကြရန် သူတို့အား မိန့်မှာတော်မူ၏။ သို့သော် သူတို့ကို ထိုသို့မိန့်မှာတော်မူလေ သူတို့သည် ပို၍ပြောလေဖြစ်၏။
[37] လူတို့သည် အတိုင်းထက်အလွန်အံ့အားသင့်လျက် “ကိုယ်တော်သည် အလုံးစုံတို့ကို လျောက်ပတ်စွာပြုတော်မူပြီ။ နားမကြားသောသူကို ကြားစေတော်မူ၍ ဆွံ့အသောသူကိုစကားပြောစေတော်မူ၏”ဟု ပြောဆိုကြ၏။