[1] ကိုယ်တော်သည် ဝတ်ပြုစည်းဝေးကျောင်း ထဲသို့ တစ်ဖန်ဝင်တော်မူရာ ထိုနေရာ၌ လက်တစ်ဖက်သေသောသူတစ်ဦးရှိ၏။
[2] လူတို့သည် ကိုယ်တော်ကိုစွပ်စွဲနိုင်ရန်အတွက် ဥပုသ်နေ့၌ ထိုသူအား အကောင်းပကတိဖြစ်စေမည်၊ မဖြစ်စေမည်ကို စောင့်ကြည့်နေကြ၏။
[3] ကိုယ်တော်ကလည်း လက်တစ်ဖက်သေသောသူအား“ အားလုံး ရှေ့၌ မတ်တတ်ရပ် လော့ ” ဟု မိန့်တော်မူ၏။
[4] ထို့နောက် လူတို့အား“ တရား တော် အရ ဥပုသ်နေ့ ၌ ကောင်း သော အမှု ကို ပြု အပ် သလော ၊ သို့မဟုတ် ဆိုး သော အမှု ကို ပြု အပ် သလော ။ အသက် ကို ကယ် အပ် သလော ၊ သို့မဟုတ် သတ် အပ် သလော ” ဟု မေးတော်မူ၏။ သို့သော် သူတို့သည် တိတ်ဆိတ်စွာနေကြ၏။
[5] ထိုအခါ ကိုယ်တော်သည် အမျက်တော်ဖြင့် ပတ်ပတ်လည်သို့ကြည့်ရှုတော်မူပြီး သူတို့၏စိတ်နှလုံးမာကျောမှုအတွက် အလွန်ဝမ်းနည်း၍ လက်တစ်ဖက်သေသောသူအား“ သင် ၏ လက် ကို ဆန့် လော့ ” ဟု မိန့်တော်မူ၏။ သူသည်လည်း လက်ကိုဆန့်လိုက်ရာ သူ၏လက်သည် အကောင်းပကတိ ဖြစ်လေ၏။
[6] ထိုအခါ ဖာရိရှဲတို့သည်ထွက်သွား၍ ကိုယ်တော်ကိုလုပ်ကြံနိုင်မည့်အကြောင်း ဟေရုဒ်၏လူများနှင့် ချက်ချင်းတိုင်ပင်ဆွေးနွေးကြ၏။
[7] ထို့နောက် ယေရှုသည် တပည့်တော်တို့နှင့်အတူ ပင်လယ်ဘက်သို့ထွက်ခွာသွားတော်မူရာ ဂါလိလဲနယ်မှ လူအမြောက်အမြားတို့သည် လိုက်လာကြ၏။ ထို့ပြင် ယုဒနယ်၊
[8] ဂျေရုဆလင်မြို့၊ ဣဒုမဲနယ်၊ ဂျော်ဒန်မြစ်တစ်ဖက်ကမ်းမှစ၍ တိုင်ရာမြို့နှင့်ဆီဒုန်မြို့ပတ်ဝန်းကျင်မှ လူအမြောက်အမြားတို့သည် ကိုယ်တော်ပြုတော်မူသမျှတို့ကိုကြားသဖြင့် အထံတော်သို့လာကြ၏။
[9] လူထုပရိသတ်များရှိနေသောကြောင့် ကိုယ်တော်သည် မိမိကို လူတို့မတိုးကြိတ်မိစေရန် လှေတစ်စီးကို သူ့အတွက်အဆင်သင့်ထားရှိမည့်အကြောင်း တပည့်တော်တို့အား မိန့်တော်မူ၏။
[10] အကြောင်းမူကား ကိုယ်တော်သည် လူများစွာတို့ကိုကျန်းမာစေခဲ့သည်ဖြစ်၍ ရောဂါဝေဒနာရှိသူအားလုံးတို့သည် ကိုယ်တော်ကိုတို့ထိနိုင်ရန် တိုးဝှေ့ကြ၏။
[11] ညစ်ညူးသောနတ်တို့သည်လည်း ကိုယ်တော်ကိုမြင်ကြသောအခါ ရှေ့တော်၌ပျပ်ဝပ်လျက် “ကိုယ်တော်သည် ဘုရားသခင်၏သားတော်ဖြစ်တော်မူ၏”ဟု အော်ဟစ်ကြ၏။
[12] ကိုယ်တော်ကလည်း မိမိအကြောင်းကို သိသာထင်ရှားအောင်မပြုရန် ထိုနတ်ဆိုးတို့ကို တင်းကျပ်စွာသတိပေးတော်မူ၏။
[13] ထို့နောက် ကိုယ်တော်သည် တောင်ပေါ်သို့တက်သွား၍ အလိုတော်ရှိသောသူတို့ကိုခေါ်တော်မူလျှင် သူတို့သည် အထံတော်သို့လာကြ၏။
[14] ထိုအခါ ကိုယ်တော်သည် တစ်ဆယ့်နှစ်ပါးတို့ကို ခန့်ထားပြီးလျှင် သူတို့ကို တမန်တော်ဟူ၍ခေါ်ဝေါ်သမုတ်တော်မူ၏။ ဤသည်ကား သူတို့ကို ကိုယ်တော်နှင့်အတူရှိစေရန်နှင့် သူတို့ကိုစေလွှတ်၍ တရားဟောစေကာ
[15] နတ်ဆိုးတို့ကိုနှင်ထုတ်နိုင်သည့်အခွင့်အာဏာရှိ စေရန်အတွက်ဖြစ်၏။
[16] ခန့်ထားတော်မူသောတစ်ဆယ့်နှစ်ပါးမှာ ပေတရုဟုကိုယ်တော်အမည်ပေးထားသော ရှိမုန်၊
[17] မိုးကြိုး၏သားများဟူ၍အဓိပ္ပာယ်ရသည့် ဗောနေရဂက်ဟုကိုယ်တော်အမည်ပေးထားသော ဇေဗေဒဲ၏သားယာကုပ်နှင့် ယာကုပ်၏ညီယောဟန်၊
[18] အန္ဒြေ၊ ဖိလိပ္ပု၊ ဗာသောလမဲ၊ မဿဲ၊ သောမ၊ အာလဖဲ၏သားယာကုပ်၊ သဒ္ဒဲ၊ မျိုးချစ်ပုဂ္ဂိုလ် ရှိမုန်နှင့်
[19] ကိုယ်တော်ကိုအပ်နှံသည့် ယုဒဣရှကာရုတ်တို့ဖြစ်ကြ၏။
[20] ထို့နောက် ကိုယ်တော်သည် အိမ်ထဲသို့ကြွတော်မူရာ လူထုပရိသတ်သည် တစ်ဖန်စုဝေးလာကြသဖြင့် သူတို့သည် အစာ ကိုပင်မသုံးဆောင်နိုင်ကြပေ။
[21] ကိုယ်တော်၏ဆွေမျိုးသားချင်းတို့သည်ကြားလျှင် ကိုယ်တော်ကိုထိန်းချုပ်ရန် ထွက်လာကြ၏။ အကြောင်းမှာ “သူသည် စိတ်ဖောက်ပြန်နေပြီ”ဟု လူတို့ပြောဆိုနေကြသောကြောင့်ဖြစ်၏။
[22] ဂျေရုဆလင်မြို့မှဆင်းလာသော ကျမ်းပြုဆရာတို့ကလည်း “သူ့ကို ဗေလဇေဗုလနတ်ပူးနေသည်”ဟူ၍လည်းကောင်း၊ “သူသည် နတ်ဆိုးတို့၏အကြီးအကဲကိုအမှီပြုလျက် နတ်ဆိုးတို့ကိုနှင်ထုတ်သည်”ဟူ၍လည်းကောင်း ပြောဆိုကြ၏။
[23] ထိုအခါ ကိုယ်တော်သည် သူတို့ကိုခေါ်၍ ပုံဥပမာများဖြင့် မြွက်ဆိုတော်မူသည်မှာ“ စာတန် သည် စာတန် ကို မည်ကဲ့သို့ နှင်ထုတ် နိုင် မည်နည်း ။
[24] နိုင်ငံ တစ် နိုင်ငံ သည် လည်း မိမိ အတွင်း ၌ ဆန့်ကျင် ကွဲပြား နေ လျှင် ထို နိုင်ငံ သည် မ တည်မြဲ နိုင် ရာ ။
[25] အိမ်ထောင်စု တစ်စု သည် လည်း မိမိ အတွင်း ၌ ဆန့်ကျင် ကွဲပြား နေ လျှင် ထို အိမ်ထောင်စု သည် မ တည်မြဲ နိုင် ရာ ။
[26] ထိုနည်းတူ စာတန် သည် လည်း မိမိ အတွင်း ၌ ဆန့်ကျင် ပုန်ကန် လျက် ကွဲပြား နေ လျှင် သူ သည် မ တည်မြဲ နိုင် ဘဲ ဆုံးခန်း သို့ ရောက် လိမ့်မည် ။
[27] ခွန်အား ကြီး သော သူ ကို ဦးစွာ မ ချည်နှောင် လျှင် မည်သူမျှ သူ့ အိမ် သို့ ဝင် ၍ သူ ၏ ဥစ္စာ ပစ္စည်း များ ကို မ လုယူ နိုင် ။ ချည်နှောင် ပြီးမှသာ သူ ၏ အိမ် ကို ဖောက်ထွင်း လုယူ နိုင် လိမ့်မည် ။
[28] သင် တို့ အား ငါ အမှန် ဆို သည် ကား လူသား တို့ သည် သူ တို့ ၏ အပြစ် များ နှင့် ဘုရားသခင် ကို စော်ကား ပြောဆို သမျှ သော စကား အားလုံး အတွက် ခွင့်လွှတ် ခြင်း ခံရ လိမ့်မည် ။
[29] သို့သော် မည်သူမဆို သန့်ရှင်း သော ဝိညာဉ် တော် ကို စော်ကား ပြောဆို လျှင် ထို သူ သည် ကာလ အစဉ်အဆက် အပြစ် ခွင့်လွှတ် ခြင်း ကျေးဇူး ကို မ ရရှိ ဘဲ ထာဝရ အပြစ် သင့် သော သူ ဖြစ် ၏ ” ဟု မိန့်တော်မူ၏။
[30] ဤသို့မိန့်တော်မူခြင်းမှာ သူတို့က “ကိုယ်တော်ကို ညစ်ညူးသောနတ်ပူးနေသည်” ဟု ပြောဆိုကြသောကြောင့်ဖြစ်၏။
[31] ထိုအခါ ကိုယ်တော်၏မယ်တော်နှင့်ညီတော်တို့သည် ရောက်လာပြီး အပြင်၌ရပ်လျက် လူလွှတ်၍ ကိုယ်တော်ကိုခေါ်ကြ၏။
[32] လူထုပရိသတ်တို့သည် ကိုယ်တော်၏ပတ်လည်၌ ထိုင်နေကြ၍ ကိုယ်တော်အား “ကိုယ်တော်၏မယ်တော်၊ ညီတော်နှင့် နှမတော် တို့သည် ကိုယ်တော်ကိုရှာလျက် အပြင်၌ရှိကြပါသည်”ဟု လျှောက်ကြ၏။
[33] ကိုယ်တော်ကလည်း“ မည်သူ သည် ငါ့ အမိ နှင့် ငါ့ ညီ များ ဖြစ် သနည်း ” ဟု သူတို့အား ပြန်၍မိန့်တော်မူ၏။
[34] ထို့နောက် မိမိပတ်လည်၌ ဝိုင်းရံလျက်ထိုင်နေသောသူများကို ပတ်ပတ်လည်ကြည့်ရှုတော်မူ၍“ ကြည့်ရှု လော့ ။ ဤ သူ တို့ သည် ငါ့ အမိ နှင့် ငါ့ ညီ များ ပေတည်း ။
[35] အကြောင်းမူကား ဘုရားသခင် ၏ အလို တော် ကို ဆောင်ရွက် သော သူ သည် ငါ့ ညီ ၊ ငါ့ နှမ ၊ ငါ့ အမိ ဖြစ် ၏ ” ဟု မိန့်တော်မူ၏။