[1] သူတို့သည် ဂျေရုဆလင်မြို့နှင့်နီးကပ်လာ၍ သံလွင်တောင်ခြေရှိ ဗက်ဖာဂေရွာနှင့်ဗေသနိရွာသို့ ရောက်လာကြသောအခါ ယေရှုသည် တပည့်တော်နှစ်ပါးကိုစေလွှတ်၍
[2] “ သင် တို့ ရှေ့ က ရွာ ထဲသို့ သွား ကြ လော့ ။ ရွာ ထဲသို့ ဝင်လျှင်ဝင်ချင်း မည်သူ မျှ မ စီး ဖူး သော မြည်း ကလေး တစ် ကောင် ချည် ထား သည် ကို သင် တို့ တွေ့ ကြ လိမ့်မည် ။ ၎င်း ကို ကြိုး ဖြေ ၍ ခေါ်ဆောင် လာ ကြ လော့ ။
[3] တစ်စုံတစ်ယောက် က ‘ အဘယ်ကြောင့် ဤသို့ ပြု ကြ သနည်း ’ ဟု သင် တို့ ကို မေး လျှင် ‘ သခင် ဘုရား အလို ရှိ သည် ။ ဤ နေရာ သို့ ချက်ချင်း ပြန် ပို့ပေး ပါ လိမ့်မည် ’ ဟု ပြော ကြ လော့ ” ဟူ၍ မိန့်တော်မူ၏။
[4] ထို့ကြောင့် သူတို့သည်ထွက်သွား၍ လမ်းဘေးအိမ်တံခါးတွင်ချည်ထားသော မြည်းကလေးတစ်ကောင်ကိုတွေ့သဖြင့် ၎င်းကိုကြိုးဖြေကြ၏။
[5] ထိုအခါ ထိုနေရာ၌ရပ်နေသောသူအချို့တို့က “မြည်းကလေးကိုကြိုးဖြေ၍ ဘာလုပ်နေကြသနည်း”ဟု မေးကြ၏။
[6] သူတို့ကလည်း ယေရှုမိန့်မှာတော်မူသည့်အတိုင်း ပြန်ပြောကြရာ ထိုသူတို့သည်ခွင့်ပြုကြ၏။
[7] ထို့နောက် မြည်းကလေးကို ယေရှုထံသို့ခေါ်ဆောင်လာပြီးလျှင် ၎င်းအပေါ်၌ သူတို့၏အဝတ်များကိုခင်းကြရာ ကိုယ်တော်သည် ထိုမြည်းကိုစီးတော်မူ၏။
[8] များစွာသောလူတို့သည်လည်း မိမိတို့၏ဝတ်ရုံများကို လမ်းပေါ်၌ခင်းကြ၏။ အချို့တို့မူကား ကွင်းပြင်မှသစ်ခက်သစ်ရွက်များကိုခုတ်လာ၍ ခင်းကြ၏။
[9] ရှေ့မှသွားသောသူတို့နှင့် နောက်မှလိုက်သောသူတို့က “ဟောရှဏ္ဏ၊ ထာဝရဘုရား၏နာမတော်၌ ကြွလာတော်မူသောအရှင်သည်မင်္ဂလာရှိ စေ သတည်း ။
[10] ပေါ်ထွန်းတော့မည့် ငါတို့အဖဒါဝိဒ်၏နိုင်ငံတော်သည် မင်္ဂလာရှိစေသတည်း။ အမြင့်ဆုံးသောအရပ်၌ ဟောရှဏ္ဏဖြစ်စေသတည်း”ဟု ကြွေးကြော်ကြ၏။
[11] ဤသို့ဖြင့် ကိုယ်တော်သည် ဂျေရုဆလင်မြို့ထဲသို့ဝင်၍ ဗိမာန်တော်သို့ကြွတော်မူ၏။ အရာရာတို့ကို လှည့်လည်ကြည့်ရှုတော်မူပြီးလျှင် ညနေချမ်းအချိန်ရောက်ပြီဖြစ်၍ တစ်ဆယ့်နှစ်ပါးသောတပည့်တော်တို့နှင့်အတူ ဗေသနိရွာသို့ကြွတော်မူ၏။
[12] နောက်တစ်နေ့၌ ဗေသနိရွာမှ သူတို့ထွက်ခွာကြသောအခါ ကိုယ်တော်သည် ဆာလောင်တော်မူ၏။
[13] ထိုစဉ် အရွက်များဝေဆာနေသော သဖန်းပင်တစ်ပင်ကို အဝေးမှမြင်၍ ထိုအပင်၌ တစ်စုံတစ်ခုတွေ့လိုတွေ့ငြား အပင်ရှိရာသို့ကြွတော်မူ၏။ သို့သော် ရောက်တော်မူသောအခါ သဖန်းသီးပေါ်ချိန်မဟုတ်သောကြောင့် ၎င်းတွင် အရွက်များမှလွဲ၍ မည်သည့်အရာကိုမျှတွေ့တော်မမူချေ။
[14] ထိုအခါ ထိုအပင်အား“ သင့် ထံမှ အသီး ကို ယခု မှစ၍ ကာလ အစဉ်အဆက် မည်သူမျှ မ စား ရ ပါစေ နှင့် ” ဟု မိန့်တော်မူ၏။ တပည့်တော်တို့သည်လည်းကြားကြ၏။
[15] သူတို့သည် ဂျေရုဆလင်မြို့သို့ရောက်ကြသောအခါ ကိုယ်တော်သည် ဗိမာန်တော်ထဲသို့ဝင်၍ ဗိမာန်တော်၌ ရောင်းဝယ်နေသောသူတို့ကိုနှင်ထုတ်ကာ ငွေကြေးလဲလှယ်သူတို့၏စားပွဲများနှင့် ချိုးငှက်ရောင်းသူတို့၏ထိုင်ခုံများကို မှောက်လှန်တော်မူ၏။
[16] ထို့ပြင် ဗိမာန်တော်ကိုဖြတ်၍ ကုန်ပစ္စည်းများသယ်ဆောင်ရန် မည်သူ့ကိုမျှ ခွင့်ပြုတော်မမူ။
[17] ကိုယ်တော်သည် သူတို့အားသွန်သင်လျက်“ ‘ ငါ့ အိမ် သည် လူမျိုး တကာ တို့ ၏ ဆုတောင်း ရာ အိမ် ဟူ၍ ခေါ်ဝေါ် ခြင်း ကို ခံရ လိမ့်မည် ’ ဟု ကျမ်းစာ ၌ ရေး ထား သည် မ ဟုတ် လော ။ သို့သော် သင် တို့ သည် ၎င်း ကို ဓားပြ တို့ ခိုအောင်း ရာ ဖြစ် စေ ကြ ပြီ တကား ” ဟု မိန့်တော်မူ၏။
[18] ယဇ်ပုရောဟိတ်အကြီးအကဲများနှင့် ကျမ်းပြုဆရာများသည် ထိုအကြောင်းကိုကြားသိသောအခါ ကိုယ်တော်ကို သတ်နိုင်မည့်နည်းလမ်းကို ရှာကြံကြ၏။ အကြောင်းမူကား လူထုပရိသတ်အပေါင်းတို့သည် ကိုယ်တော်၏သွန်သင်ချက်ကို အံ့ဩချီးမွမ်းကြသောကြောင့် သူတို့သည် ကိုယ်တော်ကိုကြောက်ရွံ့ကြ၏။
[19] မှောင်ရီပျိုးစချိန်ရောက်လာသောအခါ ယေရှုနှင့်တပည့်တော်တို့သည် မြို့ပြင်သို့ထွက်သွားကြ၏။
[20] နံနက်စောစော လမ်း၌ဖြတ်သွားကြစဉ် အမြစ်မှစ၍ ညှိုးနွမ်းခြောက်သွေ့နေသောသဖန်းပင်ကို သူတို့မြင်ကြ၏။
[21] ထိုအခါ ပေတရုသည် သတိရ၍ “ရဗ္ဗိ ၊ ကြည့်ပါ။ ကိုယ်တော်ကျိန်တော်မူသောသဖန်းပင်သည် ညှိုးနွမ်းခြောက်သွေ့ပါပြီ” ဟု လျှောက်လေ၏။
[22] ယေရှုကလည်း“ ဘုရားသခင် ကို ယုံကြည် ကြ လော့ ။
[23] သင် တို့ အား ငါ အမှန် ဆို သည် ကား မည်သူမဆို ဤ တောင် အား ‘ ရွေ့ သွား ၍ ပင်လယ် ထဲသို့ ကျ လော့ ’ ဟု ဆို လျက် မိမိ စိတ်နှလုံး ထဲ၌ သံသယ ကင်းမဲ့ ကာ မိမိ ဆို သည့် အတိုင်း ဖြစ် မည် ဟု ယုံကြည် လျှင် ထို သူ ဆို သည့် အတိုင်း ဖြစ် လိမ့်မည် ။
[24] ထို့ကြောင့် သင် တို့ အား ငါ ဆို မည် ။ သင် တို့ ဆုတောင်း သောအခါ တောင်းလျှောက် သမျှ သော အရာ တို့ ကို ရရှိ ပြီ ဟု ယုံကြည် ကြ လော့ ။ ထိုအခါ သင် တို့ အတွက် ထို အတိုင်း ဖြစ် လိမ့်မည် ။
[25] သင် တို့ သည် မတ်တတ်ရပ် လျက် ဆုတောင်း ကြ သောအခါ တစ်ဦးတစ်ယောက် အပေါ် အပြစ်တင် စရာ တစ်စုံတစ်ခု ရှိ လျှင် ခွင့်လွှတ် ကြ လော့ ။ သို့ပြုလျှင် ကောင်းကင် ဘုံ ၌ ရှိ တော်မူ သော သင် တို့ အဖ သည် လည်း သင် တို့ ကျူးလွန် သော အပြစ် များ ကို ခွင့်လွှတ် တော်မူ မည် ။
[26] [ သို့သော် သင် တို့ ခွင့် မ လွှတ် လျှင် ကောင်းကင် ဘုံ ၌ ရှိ တော်မူ သော သင် တို့ အဖ သည် လည်း သင် တို့ ကျူးလွန် သော အပြစ် များ ကို ခွင့်လွှတ် တော်မူ မည် မ ဟုတ် ] ” ဟု မိန့်တော်မူ၏။
[27] ထို့နောက် သူတို့သည် ဂျေရုဆလင်မြို့သို့ တစ်ဖန်ရောက်ကြ၏။ ကိုယ်တော်သည် ဗိမာန်တော်ထဲ၌ ကြွတော်မူစဉ် ယဇ်ပုရောဟိတ်အကြီးအကဲများ၊ ကျမ်းပြုဆရာများနှင့်သက်ကြီးဝါကြီးများသည် အထံတော်သို့လာ၍
[28] “သင်သည် ဤအမှုအရာများကို မည်သည့်အခွင့်အာဏာနှင့်ပြုသနည်း၊ သို့မဟုတ် ဤသို့ပြုနိုင်သောအခွင့်အာဏာကို မည်သူက သင့်အားပေးသနည်း”ဟု မေးမြန်းကြ၏။
[29] ယေရှုကလည်း“ ငါ သည် သင် တို့ ကို မေးခွန်း တစ် ခု မေး ဦး မည် ။ ငါ့ ကို ဖြေ ကြ လော့ ။ သို့ပြုလျှင် ဤ အရာ များ ကို မည်သည့် အခွင့် အာဏာ နှင့် ငါ ပြု ကြောင်း သင် တို့ အား ငါ ပြော မည် ။
[30] ယောဟန် ၏ ဗတ္တိဇံ သည် ကောင်းကင် မှ ဖြစ် သလော ၊ သို့မဟုတ် လူ တို့ ထံမှ ဖြစ် သလော ။ ငါ့ ကို ဖြေ ကြ လော့ ” ဟု မိန့်တော်မူ၏။
[31] ထိုအခါ သူတို့သည် အချင်းချင်းဆွေးနွေးပြောဆိုကြကာ “‘ကောင်းကင်မှဖြစ်သည်’ဟု ငါတို့ပြောလျှင် သူက ‘သို့ဖြစ်လျှင် အဘယ်ကြောင့် ယောဟန်ကိုမယုံကြသနည်း’ဟု ပြောလိမ့်မည်။
[32] ‘လူတို့ထံမှဖြစ်သည်’ဟု ငါတို့ပြောလျှင်လည်းမဖြစ်”ဟု ဆိုကြ၏။ လူအပေါင်းတို့သည် ယောဟန်ကို ပရောဖက်ဖြစ်သည်ဟု အမှန်ပင် မှတ်ယူကြသောကြောင့် သူတို့သည် လူထုပရိသတ်ကိုကြောက်ကြ၏။
[33] ထို့ကြောင့် သူတို့က “အကျွန်ုပ်တို့မသိပါ”ဟု ယေရှုအား ပြန်ဖြေကြ၏။ ထိုအခါ ယေရှုက“ ငါ သည် လည်း ဤ အမှုအရာ များ ကို မည်သည့် အခွင့် အာဏာ နှင့် ပြု ကြောင်း သင် တို့ ကို မ ပြော ” ဟု သူတို့အား မိန့်တော်မူ၏။